Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

ZIEMIA ZLANA KRWIĄ NASZYCH PRZODKÓW

Слово Просвіти, №34 за 2008 рік

Zdjęcie Mykoły Ocuna. Obradom konferencji przewodniczył dyrektor Naukowo-Badawczego Instytutu Kozactwa Taras Chuchlib. Referaty, dyskusje, polemika… Szczególnie zainteresowało słuchaczy wystąpienie A. Bulwińskiego, docenta katedry historii Ukrainy Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. M. Drahomanowa, w którym na podstawie faktów historycznych zdemaskował on komentarze MSZ Rosji dotyczące obchodów 350-lecia bitwy, które zacierały jej przyczyny i umniejszały znaczenie. Przecież nacisk, drapieżne zamiary Moskwy, naruszenie ugód perejasławskich skłoniły I. Wyhowskiego do zdecydowanych działań. Według danych referenta była to bitwa na większą skalę niż połtawska. Moskwa straciła w niej ponad 40 tys. żołnierzy, w tym jazdę szlachecką. A 150-tysięczną armię najeźdźczą werbowano z 49 rosyjskich miast. Powitał i pobłogosławił uczestników konferencji do owocnej pracy biskup sumski i czernihowski Metody. Podkreślił, że zwycięstwo to odniesiono dzięki modlitwom, z którymi kozacy szli bronić rodzinnych stron. Wiele pytań i ożywioną dyskusję wywołały referaty konotopskich krajoznawców, którzy przemierzyli pola, gdzie toczyła się bitwa, i próbują odgadnąć, słowami T. Szewczenki, wszystko „…o mogiłach, kiedy jaką usypano, kogo położono”. Bo to ziemia zlana krwią naszych przodków. Przecież w rejestrze pułków kozackich konotopczycy odnajdują także swoje nazwiska. Krajoznawca Szamil Akiczew zbadał obronę Konotopu, którą dowodził pułkownik niżyński H. Hulanycki. 70-dniowe oblężenie trwało od początku maja. Trzy rzędy wałów obronnych i rowy przed wałami niezawodnie chroniły miasto. Próby Moskali zasypania rowów były nieudane, bo kozacy tą ziemią w ciągu nocy wzmacniali wały twierdzy. Ostrzał artyleryjski Moskali nie osiągał celu, a artylerzyści Konotopu prowadzili powolny, lecz dotkliwy ogień w odpowiedzi na pozycje Moskali. Zatem zdobyć szturmem miasto 40-tysięcznej armii, którą książę O. Trubecki rzucił na niepokornych konotopczyków, nie udało się. Naukowcy odwiedzili miejsca bitwy w pobliżu wsi Szapowałiwka. Byli poruszeni opowieściami uczniów o wyczynach ich przodków. Nawiasem mówiąc, mapę bitwy pod Konotopem, z której korzystają naukowcy, stworzył nieżyjący już nasz rodak, krajoznawca Iwan Łysyj. Historia walki narodu ukraińskiego o swoje istnienie miała zwycięstwa i porażki: Ruina, odrodzenie i znowu upadek. I tak do dziś. Nie zawsze potrafiliśmy wykorzystywać zwycięstwa w bitwach i wyborach, co w ostatnim czasie obserwujemy. Przeszkadzały niezgoda, nieumiejętność zorganizowania się, ustąpienia ambicjami dla dobra Ojczyzny. Także i dziś Ukraina jest polem bitwy, na którym musimy bronić swojego języka, bohaterów, cerkwi, historii. Oto i teraz ze strony północnego sąsiada brzmią otwarte, coraz bardziej chciwe zakusy na naszą ziemię, gdzie stawia się niepotrzebne pomniki. My zaś często nie dajemy należytego odporu, przyzwyczajamy się znosić lekceważenie i zniewagi. Trzeba dołożyć jeszcze wiele wysiłku, abyśmy my, Ukraińcy, wytrwali na swojej ziemi. Potrzebujemy jedności, stanowczości i konsekwencji.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn