Strona · s. 6strona oryginału ↗
NIEPODLEGŁOŚĆ: NASZE OSIĄGNIĘCIA I PRZYSZŁOŚĆ
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
...tki społeczeństwa obywatelskiego. Choć jednak jakkolwiek suchy byłby wiatr apatii, który hula po dzisiejszym społeczeństwie, nie zniszczy on tych pędów, które wykiełkowały w każdym. Być może, aby się przeformułować, potrzebny jest pewien czas, w ciągu którego zioło wzmocnione „wyprostuje” grzbiety tych, którzy przywykli chodzić zgarbieni — jeszcze z czasów komunistycznych. Ponadto wyrosło pokolenie Ukraińców, urodzone w niepodległej Ukrainie, które nie zna, czym jest „radość” i „raj” w społeczeństwie radzieckim. Dlatego, zamiast rozczarowywać współrodaków nieustannymi politycznymi waśniami na olimpie władzy, a usłyszawszy bicie pulsu każdego obywatela, troszcząc się każdego dnia o jego dobrobyt i szczęście, dzisiejsza władza powinna w centrum Europy budować Soborną Державę wolnościowego narodu ukraińskiego.
Co dla Ukraińców oznacza niepodległość, nasz tygodnik zapytał przechodniów:
1. Jak Pan/Pani i Pana/Pani rodzina przyjęliście wiadomość o niepodległości Ukrainy? Czy brali Państwo udział w tych wydarzeniach i jakie żywili nadzieje?
2. Co z Państwa oczekiwań się spełniło, a co nie?
3. Jakich kroków ukraińskich władz oczekujecie dla umocnienia państwa?
Олена Корольова, ekonomistka:
1. To była wielka niespodzianka. Dlatego ani bliscy, ani krewni nie brali udziału. Nie powiedziałabym, że bardzo się cieszyliśmy. Przecież ZSRR zbyt mocno zakorzenił się w głowach. Choć mówię po rosyjsku, chciałabym, żeby język ukraiński był bardziej nauczany w szkołach.
2. Największym osiągnięciem jest to, że ludzie poczuli się bardziej Ukraińcami, niż byli. A złe — wszystko to, co jest teraz: inflacja, niekończące się zmiany rządów. Żaden z programów tak naprawdę nie został doprowadzony do końca.
3. W związku z wydarzeniami w Gruzji nie chciałabym żadnej konfrontacji ani pogorszenia stosunków z Rosją. Rządowi zaś życzyłabym, żeby robił każdego dnia niewielki krok ku realizacji obiecanego.
Mykoła Kruć, ochroniarz (dorabia na budowie):
1. Tak, braliśmy udział, witaliśmy to z radością, spodziewaliśmy się lepszego: kraj będzie jak jedna rodzina. A wyszło nie tak, jak chcieliśmy. Myśleliśmy, że kraj będzie bogatszy i ludziom będzie łatwiej żyć.
2. Nic, wszystko jest odwrotnie: ludzie bez pracy włóczą się po kraju i za granicą w poszukiwaniu pracy, żeby zarobić na chleb. Wielu nie ma nawet gdzie mieszkać.
3. Nikomu nie wierzę, ani lewicy, ani prawicy.
Inna Kanywiec, studentka pedagogicznej uczelni wyższej:
1. Rodzice przyjęli to chłodno, a ja i moje pokolenie z entuzjazmem. Szczególnych nadziei nie pielęgnowaliśmy, ale cieszyliśmy się z narodu, który zdołał obronić swoją niepodległość. Przecież kiedyś Ruś Kijowska była silnym państwem, a inni się do niej równali. Dziś jest zupełnie inaczej: obce narody patrzą na nas jak na czarnorobotników.
2. Niczego szczególnego nie oczekiwałam, bo 17 lat temu byłam dzieckiem.
3. Chciałabym, żeby przywódcy państwa mieli własny rozum, a nie byli marionetkami w rękach władców innych krajów. Z wykształcenia jestem ekonomistką, dlatego obecny stan w tej dziedzinie zupełnie mnie nie zadowala. Ale nasze państwo to wciąż dopiero „nastolatek”, więc popełniamy błędy i z czasem je naprawimy. Politykom chcę życzyć, żeby się nie kłócili, bo na tym cierpią zwykli ludzie.
Jurij Żarkow, emeryt: 1. Brałem udział. Ale połowa mojego życia minęła na Kubaniu, druga – w Kijowie. Zostałem zjednoczony nadzieją, bo niepodległość to jedność myśli i siła gospodarowania. Bardzo ważne było rozwijanie kultury i podtrzymywanie języka, nie zapominanie o gospodarce, jej rozwoju i umocnieniu w warunkach samodzielności. Przecież od tego zależy „oblicze” Ukrainy. 2. Wszyscy mieli nadzieję na sprawnego przywódcę, który zdołałby zjednoczyć wszystko dla rozkwitu państwa. Ale tak się nie stało. Mamy bezmierną różnorodność poglądów, myśli, polityki. Władza, jaka była wcześniej, taka jest i teraz – skorumpowana! Ale obecnie wszystko dzielą między sobą klany oligarchów: oto największe rozczarowanie. 3. Najważniejsze – nie kłamać narodowi! Na wyborach obiecują góry złota, a zdobywszy władzę, obietnic nie spełniają. Trzeba, żeby była prawdziwa konkurencja programów przedwyborczych, a nie oszukiwanie ludzi listami dziesiątek różnych partii. Czy babcia może pojąć różnicę między nimi? Powinny istnieć prawdziwe bloki polityczne: centrum, lewica, prawica. Najlepiej, żeby w Radzie Najwyższej zasiadali niezależni od władzy czy klanów biznesowych przedstawiciele narodu, a wszystkie gałęzie władzy miały równą wagę, by podejmować wyważone decyzje w imię rozbudowy państwa.
Mykoła Burbiło, emeryt: 1. Dziękowałem Bogu, że jest nad Ukrainą i że wszystko odbyło się wtedy pokojowo. Przez wiele lat czekałem, aż państwo zdobędzie niepodległość. Za nią walczyli nasi dziadowie i ojcowie. Przeżyłem głód i wojnę, a doczekałem tego święta. Najważniejsze, że jesteśmy samodzielni na zawsze! 2. Obecnie, mimo wszystko, mam nadzieję na lepsze. Ukraina będzie żyć. Przecież wszyscy mają możliwość uczyć się języka ukraińskiego i wierzyć w Boga. 3. Chodzę do cerkwi i modlę się, żeby Bóg oświecił ich światłem Swojego rozumu, że trzeba pracować nie dla własnej kieszeni, ale dla ludzi. Najważniejsze w życiu – pokój i spokój. Dobrze, że dzieci nie musiały żyć w tym „raju”, który stworzyli komuniści i Stalin.
Maksym Leontjew, student: 1. Byliśmy wtedy w pieluchach. Więc jeszcze nie mieliśmy nadziei. 2. Spełniło się — studiuję w uczelni wyższej, zdobywam wykształcenie w wymarzonym zawodzie. Jestem zadowolony z życia. Święto Niepodległości będziemy obchodzić: zbierzemy się w kompanii — pochodzimy, koniecznie pójdziemy na Majdan. 3. Najbardziej martwi inflacja. Chciałbym, żebyśmy my, młodzi, nie musieli w poszukiwaniu pracy wyjeżdżać za granicę, żeby poziom życia stał się taki, jak w Niemczech, gdzie towary kosztują prawie tyle samo, co u nas, a pensje są wielokrotnie wyższe.
Maryna Nawozenko, mama: 1. Nie braliśmy udziału. 2. Nadzieje były. Ale ta ciągła polityczna niestabilność, gdy nie wiesz, czego się spodziewać, a do tego obecne wydarzenia w Gruzji zepchnęły wszystko inne na daleki plan. 3. Chciałabym, żeby młodzi mieli możliwość kupienia mieszkania i zdobycia wykształcenia.
Serhij Wiznjak, menedżer: 1. Miałem dziesięć lat, więc nie pamiętam. Żyło się ciężko. Opowiadano: żeby kupić najpotrzebniejsze rzeczy, trzeba było stać w kolejkach. Ojciec wtedy przejmował się wszystkim, śledził wiadomości, o nadziejach nie mówił. 2. Bardzo chciałbym prawdziwej niepodległości, przede wszystkim od Rosji. Dziś można kupić wszystko, ale brakuje pieniędzy. 3. Jestem zbyt zaniepokojony wydarzeniami na Kaukazie. Mam nadzieję, że Ukrainy nie wciągną w tę wojnę, chociaż stanowisko naszego Prezydenta w sprawie poparcia dla Gruzji budzi niepokój. Dlatego w kolejnych wyborach zagłosuję na Julię Tymoszenko.
Jana Hołub, niania: 1. Byłam wtedy jeszcze bardzo mała, więc nie pamiętam. Moi rodzice mieli nadzieję na lepsze życie bez komunizmu. 2. Największym rozczarowaniem jest pomarańczowa rewolucja. Mój tata stał na Majdanie, ale wiele obietnic tak i nie zostało doprowadzonych do logicznego końca. Ceny nieustannie rosną, a Prezydent jest zbyt niezdecydowany jako lider, który powinien wszystko trzymać w swoich rękach. 3. Chcę być pewna jutra, żeby pensja rosła w zależności od cen. Niepokoją wydarzenia w Gruzji; mam nadzieję, że u nas nie będzie wojny i że młodzi nie pójdą walczyć.
Halina Kyrycznuk, bibliotekarka na urlopie wychowawczym... (miasto Nowowołynśk): 1. Cała nasza rodzina pragnęła, żeby Ukraina stała się niepodległa. Teraz pozostała tęsknota za tamtym czasem. Oczywiście była wielka nadzieja na lepsze.
Mieszkam na prowincji, tam żadnych zmian: życie pogorszyło się. Wcześniej pola uprawiano, wsie były zadbane, a teraz wszystko jest zaniedbane. Młodzież wyjeżdża, szukając lepszego życia w stolicy lub w innych miastach. A ci, którzy zostali, żyją za pieniądze rodziców, dziadków, którzy pobierają emeryturę, bo zarobić na wsi jest niemożliwe.
3. Zwrócić uwagę na emerytów, którzy kiedyś pracowali w przedszkolach, szkołach, sprzątali teren. U nas emerytura jest nędzna — 500—600 hrywien nawet z tymi tak zwanymi „dodatkami”. Niech by pożyli za nią ci, którzy są u władzy! Może wtedy zrozumieliby, jak za te grosze egzystować!
Ołeksandr Spyrydonowycz, pracujący emeryt: 1. Nie brałem udziału. Sądziliśmy, że będzie lepiej, ale z tego nic nie mamy. 2. Ostrych zmian w sposobie życia ani poprawy jego poziomu nie nastąpiło. 3. Najważniejsze, żeby władza robiła wszystko dla ludzi, a nie dla siebie. Żeby choć nadzieja pozostała na przyszłość. A to są kroki socjalne i polityczne, moralne. Weźmy Kijów: Chreszczatyk „pielęgnują”, a dzielnice sypialne — nie.
Andrij Zacharczenko, lekarz: 1. Nas od samego początku sprzedano! Więc „mamy to, co mamy”. A liczyliśmy na to, że będzie kraj, w którym ludzie będą mogli godnie pracować i żyć. 2. Naród nie jest winien, bo wszystko złe robią nasi urzędnicy. Trzeba ich wszystkich zastąpić, wtedy można na coś liczyć. 3. Od obecnych nie należy się niczego spodziewać, nie są zdolni do reform. Musi nadejść zupełnie inna — nie polityczna, a narodowa, gospodarcza elita.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
