Strona · s. 7strona oryginału ↗
Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału
«PROŚWITA»
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
Wałerij Sarana, Roman Iwanyczuk, Wasyl Czepurnyj, Łewko Łukjanenko. Początek lat 90. Być może miłość do wędrówek pochodzi od przodków-kozaków. Kajaki, góry, rower, wyprawy narciarskie — wszystko to było i to niemało. Wędrówki bezsprzecznie jednoczyły. Kiedy siedzi się ze studentami przy ognisku, je kaszę z jednego kociołka, to w sposób nienarzucający się mówi się im o swoich poglądach, ale to trafiało na podatny grunt. Wtedy przy każdej uczelni, przy instytucjach byli przypisani pracownicy KGB. Pewnego razu podchodzi do mnie mój student i mówi, że zaprosili go na rozmowę do KGB i pytali, co mówiłem studentom podczas wypraw o akademiku Sacharowie. A student odpowiada, że Wałerij Jurijowycz rozmawiał z nimi tylko o nauce. Choć rzeczywiście opowiadałem turystom niemało o polityce. Czyli studenci mnie nie wydawali. — Dla nas wszystkich szczególnie pamiętne są pierwsze demokratyczne wybory do Rady Najwyższej Ukrainy wiosną 1990 roku, jeszcze za czasów ZSRR, ale już na finiszu imperium. — Bardzo skomplikowana była kampania wyborcza. Obkom partii komunistycznej (opowiedzieli mi o tym później jego pracownicy) postawił zadanie jasno: nie dopuścić mnie do parlamentu. Drugi kandydat sił demokratycznych w Czernihowie — Tetiana Jachejewa była politykiem o orientacji ogólnodemokratycznej. A ja wyraźnie reprezentowałem Ludowy Ruch Ukrainy. Wtedy opracowano schemat walki ze mną w wyborach. Przede wszystkim w okręgu Nowozawodskim Czernihowa, gdzie kandydowałem, wystawiono 21 kandydatów. Z nich kilku to główni lekarze szpitali obwodowych. Uważano, że odciągną znaczną część głosów na siebie. Tak też się stało, dlatego trzeba było przeprowadzić drugą turę. Choć wygrałem z rywalem, który zajął drugie miejsce, prawie 12 tysiącami głosów, ale zdobyć 50% plus jeden głos się nie udało. A właśnie tego wtedy wymagało prawo. Głównym moim rywalem był dyrektor przemysłowego giganta „Chimwołokno”. W drugiej turze była już otwarta fałszerstwo. Niestety, nie mogliśmy wszystkiego skontrolować. Ludzie z lokali wyborczych donosili, jak całymi paczkami wrzucano karty do głosowania na mojego rywala. Mimo wszystko przegrałem z nim tylko tysiącem głosów. A do rady obwodowej wtedy w niektórych okręgach wybory się nie odbyły i były powtórne. Postanowiłem kandydować do rady obwodowej. I obkom partii komunistycznej nie mógł już wymyślić nic innego, jak wystawić mi jako rywala tutaj, w Czernihowie, księdza z Soboru Troickiego. Zaczęła się agitacja duchownych Patriarchatu Moskiewskiego przeciwko mnie, na przykład nazywano mnie bezbożnikiem. Musiałem przypominać wyborcom, że jestem człowiekiem
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
