Strona · s. 8strona oryginału ↗
NIEOPALONY KRZEW
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
O rejonie makarowskim w obwodzie kijowskim obecnie mówi się i pisze niemało. Nic dziwnego — położony zaledwie kilkadziesiąt kilometrów na zachód od stolicy, jest najbardziej atrakcyjnym regionem inwestycyjnym. Jednak dziennikarzy „Słowa Proświty” zainteresował on z innego powodu swojej popularności. Ziemia makarowska od dawna znana jest ze swoich sławnych rodaków, znaczącego wkładu w narodowowyzwoleńczą walkę naszego narodu i wysokiej świadomości obywatelskiej mieszkańców.
Zdjęcie Hanny Oborskiej
Jewhen BUKET
W Makarowie w 1651 roku w rodzinie kozackiego sotnika urodził się Danyło Tuptało — w przyszłości wybitny działacz cerkwi prawosławnej, zaliczony w poczet świętych Dymitr z Rostowa, autor fundamentalnego dzieła „Żywoty świętych”, jeden z twórców współczesnego ukraińskiego języka literackiego, spowiednik Iwana Mazepy, zesłany przez Piotra I w głąb Rosji. W ubiegłym roku mieszkańcy Makarowa uczcili pamięć swojego sławnego rodaka odsłonięciem majestatycznego pomnika świętego. Również główna świątynia dekanatu makarowskiego Patriarchatu Kijowskiego jest poświęcona imieniu Dymitra z Rostowa. Świątobliwy Patriarcha Kijowski i całej Rusi-Ukrainy Filaret tylko w tym roku już po raz czwarty odwiedził rejon makarowski, gdyż dzięki władzom rejonowym budowane są świątynie i odradza się duchowość na Makarowszczyźnie. Akcje przeciwko przeprowadzeniu reformy administracyjno-terytorialnej,
Kierownik klubu krajoznawczego „Poszuk” Dina Netreba ogląda ekspozycję Makarowskiej Galerii Obrazów, zgodnie z którą rejon makarowski zostałby podzielony między sąsiednie rejony borodiański i fastowski, nazywa się tutaj „drugą rewolucją”. Mieszkańcy rejonu makarowskiego protestowali przeciwko reformie nie tylko w Makarowie, ale i w poszczególnych wsiach, wystawiając pikiety wzdłuż trasy żytomierskiej. 6 grudnia 2005 roku w rejonie makarowskim odbyło się referendum z inicjatywy obywatelskiej. Pytanie w biuletynie brzmiało: „Czy popierasz likwidację rejonu makarowskiego?”. W referendum wzięło udział ponad 76% wyborców, z czego 91,2% odpowiedziało negatywnie. Od tego czasu 6 grudnia w rejonie makarowskim obchodzony jest jako Dzień Jedności. Obecnie istnieniu rejonu już nic nie zagraża, a władze lokalne pod kierownictwem Wołodymyra Horbyka aktywnie realizują politykę państwową. O zasadach pracy i sukcesach tutejszych zarządców dziennikarzom „Słowa Proświty” opowiedział zastępca przewodniczącego Makarowskiej Rejonowej Administracji Państwowej ds. humanitarnych Ołeh Majstrenko: „Odrodzenie duchowości przyjęliśmy za podstawę naszej działalności, gdyż właśnie ziemia makarowska dała światu Danyłę Tuptałę. Podczas obchodów 85. rocznicy rejonu Makarów będzie witał relikwie Świętego, które będą przechowywane właśnie tutaj.
Zdjęcie Anatolija Marczuka
Na Dzień Niepodległości i jubileusz rejonu wydajemy za środki sponsorskie 12 książek. Wśród nich „Literacka Makarowszczyzna”, „Symbolika Makarowszczyzny”, „Historia miast i wsi Kijowszczyzny. Rejon makarowski”, „Hołodomor na Makarowszczyźnie”. Ustawiono już cztery kompozycje rzeźbiarskie ku pamięci ofiar Hołodomoru w Makarowie, Kołonszczynie, Sytniakach i Fasowej. Wkrótce planują otworzyć jeszcze dziesięć znaków pamięci. Niedawno rada rejonowa podjęła decyzję o nadaniu tytułu „Honorowy Obywatel Rejonu Makarowskiego” kompozytorowi Wiktorowi Stepurce, zasłużonej nauczycielce Ukrainy Hałynie Paszynskiej, zasłużonemu lekarzowi Ukrainy Kazimierowi Żurawskiemu, zasłużonemu pracownikowi rolnictwa Ukrainy, przewodniczącemu Żytomierskiej Obwodowej Administracji Państwowej Jurijowi Zabeli, zasłużonemu pracownikowi przemysłu Ukrainy Wołodymyrowi Artiuchowowi. Naszym zadaniem jest również, pracując z przewodniczącymi i radnymi rad wiejskich, dotrzeć do nich z potrzebą zmian. Rada rejonowa niemal jednogłośnie podjęła decyzję i zwróciła się do wszystkich rad osiedlowych i wiejskich z żądaniem natychmiastowego zburzenia pomników radzieckich wodzów i przywrócenia historycznych nazw ulic”. Przekonać się o efektywności pracy wspólnot wiejskich mogliśmy we wsi Kołonszczyna, podczas spotkania z przewodniczącą wsi Julią Pełeszok. Rada wiejska pod jej kierownictwem została zwycięzcą konkursu rejonowego. Julia Wasyliwna jest uczestniczką działań wojennych w Afganistanie, z wielką odpowiedzialnością podchodzi do swojej pracy. Niezależnie od tego, ilu ludzi przychodzi do niej ze swoimi pytaniami i sprawami, zawsze stara się rozwiązać ich problemy. Mieszkańcy Kołonszczyny szanują „swoją Julię” i twierdzą, że dla ich wsi nikt nigdy nie zrobił tyle dobrego, co Julia Wasyliwna w ciągu ostatnich dwóch lat. W latach 2007—2008 z inicjatywy Rady Wiejskiej w Kołonszczynie utworzono przedsiębiorstwo komunalne
W rodzinnej wsi zasłużonego artysty Ukrainy Anatolija Marczuka, Kozyczance, gdzie minęło jego dzieciństwo, Anatolij stworzył bajkę. Jego posiadłość to dzieło sztuki: podwórze z rzeźbioną studnią i park rzeźb, mnóstwo kwiatów. Anatolij Petrowycz każdego lata zaprasza tutaj przyjaciół i kolegów na twórcze plenery, sympozja rzeźbiarskie, seminaria muzyczno-poetyckie. Plenery otrzymały nazwę „Letnie spotkania w posiadłości Marczuka”. Pięć lat temu Anatolij Marczuk zrealizował swoje dawne marzenie i stworzył w Makarowie galerię, obrazy do której zbierał przez 30 lat. Zaprezentowano tu prawie 100 obrazów osiemdziesięciu współczesnych ukraińskich artystów. Anatolij Marczuk jest stale w twórczym ruchu i poszukiwaniu. Otwiera wielu swoim rodakom możliwość dotknięcia sztuki, bycia bliżej tego, co duchowe i wieczne.
Fotoreportaż Hanny OBORSKIEJ
Kolaż Jewhena Buketa „Kołonszczyna-serwis”, które zajmuje się zaopatrzeniem w wodę i odprowadzaniem ścieków, przewozem ładunków, porządkowaniem wsi, wykonuje prace ziemne, świadczy inne usługi; utworzono służbę socjalną w ramach projektu Unii Europejskiej „Każdemu dziecku na Ukrainie”, która opiekuje się dziećmi z rodzin dysfunkcyjnych, udziela pomocy materialnej i psychologicznej; położono pięć kilometrów dróg o twardej nawierzchni; wyremontowano kapitalnie dom kultury, bibliotekę, pomieszczenia rady wiejskiej, szkołę, przedszkole; odnowiono księgozbiory biblioteczne; zakupiono nową pracownię komputerową; oczyszczono zbiorniki wodne i studnie; przeprowadzono oświetlenie uliczne; zatwierdzono herb, flagę i hymn wspólnoty terytorialnej; ustawiono znak pamięci dla uczczenia wszystkich mieszkańców wspólnoty, którzy zginęli w różnych czasach, znaki wjazdowe — kompozycje rzeźbiarskie według projektu zasłużonego artysty Ukrainy Mykoły Biłyka. Stale wspierane są materialnie zespoły artystyczne wsi — zespoły „Polisjanoczka” oraz „Berehynia”; budują cerkiew pod wezwaniem św. Jana Teologa. Ukraińska niepodległość odrodziła w rejonie makarowskim prastare zwyczaje i tradycje. Pomogła przypomnieć imiona bohaterów swojego
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
