Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

Ukraińcy na świecie

Слово Просвіти, №34 за 2008 рік

— Walentyno Andriiwno, co obudziło Pani świadomość narodową? — Urodziłam się w Odessie podczas wojny, wychowywałam się w domu dziecka. Uczyłam się w języku ukraińskim. Wtedy nie przywiązywałam do tego szczególnej wagi. Pasjonowałam się muzyką, nauczyłam się grać na bajanie. Wstąpiłam do Odeskiego Konserwatorium. Zdobyłam specjalność dyrygenta muzyki symfonicznej. Na trzecim roku postanowiłam pojechać studiować muzykę do Leningradu — właśnie tam uczył się mój ulubiony profesor. Po ukończeniu konserwatorium w 1969 roku zaproszono mnie do pracy w Czelabińsku. Byli tam przedstawiciele różnych narodowości. Graliśmy także muzykę ukraińską. Ale moja świadomość narodowa jeszcze drzemała. Pewnego razu, podczas gościnnych występów w Magnitogorsku, wracałam po spektaklu i usłyszałam, że w jednym z domów ludzie śpiewali ukraińskie pieśni. Nadija ONYSZCZENKO, m. Niżyn Obszerną pracę „Ukraiński nekropol Sankt Petersburga” Tetiana Lebedyńska poświęciła rodzicom – ukraińskiemu poecie Mykole Szpakowi i Zinaidzie Horbatenko-Szpak. Dar godny. Ilustrowane wydanie opracował kijowski wydawniczy dom „Stylos”, wykonując je w wykwintnej poligrafii. Według niego jest ono szczególnie aktualne w obecnych czasach, kiedy odrodziło się zainteresowanie nekropoliami jako zjawiskiem dziedzictwa historycznego, kiedy narody, które przez długi okres żyły na jednej przestrzeni geopolitycznej, zaczęły pilnie przyglądać się własnym korzeniom, badać swój wkład we wspólną historię tej przestrzeni. Nekropoliznawstwo jako dziedzina badań historycznych przez ponad pół wieku na obszarze byłego ZSRR nie rozwijało się z przyczyn ideologicznych. Dopiero w latach 90. ten temat aktywnie podjęła w niepodległej Ukrainie Ludmiła Procenko, dzięki której staraniom Cmentarzowi Łukianiwskiemu w Kijowie nadano status memorialnego. Tetianę Lebedyńską, kandydatkę nauk filozoficznych, docenta, członkinię Związku Pisarzy Ukrainy, kawalerkę Orderu Księżnej Olgi III stopnia, Ukrainkę, która studiowała we Lwowie i mieszka w Sankt Petersburgu, niepokoi stan ukraińskiego nekropolu w dawnej północnej stolicy Imperium Rosyjskiego. Przez wiele dziesięcioleci Ukraińcy przyjeżdżali tu, pracowali, tworzyli, a dla wielu z nich ta ziemia stała się wiecznym schronieniem. Zdecydowana większość grobów i pomników jest zaniedbana, nadal popadają w ruinę i niszczeją – pisze autorka we wstępie. Na końcu badania zamieszczono wykaz pochowanych, których groby znajdowały się na zniszczonych cmentarzach. Podano także pochowanych, których nie udało się odnaleźć. A wydanie rozpoczyna się opisem Cmentarza Smoleńskiego, gdzie pierwszym oznaczono grób mojego zem-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn