Strona · s. 12strona oryginału ↗
BEZKARNA ROZPRAWA?
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
Zoja SZALIWSKA, działaczka Proświty, m. Konotop
Wiece z udziałem komunistów i „progresistów” kojarzą się wielu z niewielką grupą weteranów, ludzi w podeszłym wieku, którzy nie potrafią zmienić swoich komunistycznych poglądów i tęsknią za sowiecką przeszłością i młodością. Taka sobie spokojna nostalgia. Tak myślałam i ja. Ale niedawno poczułam, czym jest „pokojowy protest”. Przeczytawszy ogłoszenie o pokazie w domu kultury kolejarzy filmu „Nieujarzmiony” o Romanie Szuchewyczu, postanowiłam go obejrzeć. Tę imprezę, uzyskawszy wcześniej zgodę władz miejskich, planowała młodzieżowa organizacja „Odrodzona cytadela”, oficjalnie zarejestrowana od dwóch lat. Już z daleka słychać było nieskładne charczenie megafonu: „Faszystom — nie”, „nie pozwolim…” Przy wejściu stali czerwoni chorążowie. Wszystkim, którzy podchodzili do budynku, rozdawano ulotki: „Hitler — Szuchewycz — Juszczenko”. Choć w domu kultury działała biblioteka, kółka zainteresowań, do pomieszczeń nie wpuszczano nikogo, nawet deputowanego rady miejskiej. Odepchnięto także mnie, grubiańsko znieważając, nie pytając, dokąd idę. Zwróciłam się z legitymacją członka NSPU do milicjanta (a było ich dość dużo, jak na taką imprezę). Stał, jakby nie rozumiał mojego języka. Inny odpowiedział: „Prochodite, a kto wam nie dajot”. Znów podchodzę do schodów i czuję na sobie siłę mięśni „ludzi w podeszłym wieku”. Byli to bezwstydne kobiety i napakowani mężczyźni. „Ty dokąd? Zapomniałaś, kto cię uczył! Ale z ciebie! Przyjdziesz innym razem”. Kobieta z megafonem podskoczyła do mnie i, przystawiwszy megafon do ucha, coś krzyknęła. Ja, na chwilę ogłuszona, cofnęłam się, ktoś z całej siły mnie popchnął. Upadłam na schody, uderzając w niedawno operowaną nogę. Wzywałam milicję, która i tak wszystko widziała, ale nie przeszkadzała napastnikom w samowoli. „Pisz, pleniница, zajawlenije” — powiedziała kobieta z milicji. Pisałam w stanie szoku, bolała noga, cała drżałam. „Wy choć widite, što piszeti?” — komentowała śledcza. Rzeczywiście nic nie widziałam, wszystko pływało mi przed oczami. Pokaz filmu nie odbył się. Zwyciężyło chamstwo rozjuszonego (jestem pewna, że przekupionego) tłumu. Pojawiały się dyskusje między młodzieżą a agresywnymi mitingującymi, argumentem tych ostatnich były dulki, które pokazywali wprost w twarze przeciwników. A przed tym tłumem stał mężczyzna z ikoną Matki Bożej. Nawiasem mówiąc, według danych naszych regionalistów, na Konotopszczyźnie w latach 30. zniszczono 40 tysięcy ikon, wysadzono dziesiątki cerkwi. Dostało się także od komunistów proboszczowi cerkwi Świętego Mikołaja, dziekanowi ojcu Ołeksandrowi. Popychano go, poniżano, obrażano. Były też otwarte groźby: „Wot priStawit' by tiebie pistolet k wisku — nie tak zagawariwaiesz”. Boleśnie, strasznie… Czy naprawdę wracają tamte czasy, gdy komuniści bezkarnie dokonywali represji? Czy mój ojciec, oficer zawodowy, inwalida II grupy II wojny światowej, który stracił nogę broniąc Leningradu, przetrwał blokadę, myślał, że faszyzm, z którym walczył, odrodzi się znowu w osobach komunistycznych prowokatorów? Doczekaliśmy się…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
