Strona · s. 14strona oryginału ↗
KULTURA
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
Hanna WOŁOSZENIUK, m. Winnica Czy wyobrażacie sobie, jak czuje się człowiek, gdy spełniają się jego marzenia? Tego stanu trudno opisać. Kiedy usłyszałam niebiańsko czarujący głos Wiktorii Petruszenko, pielęgnowałam pragnienie zobaczenia jej na scenie Winnickiego Teatru Muzyczno-Dramatycznego. Dlaczego właśnie tutaj? Bo w Kijowskiej Operze śpiewała już partię Małgorzaty w „Fauście” Gounoda. Jej partnerem był maestro Dmytro Hnatiuk. Wiktoria jest winniczanką. Ukończyła tutaj szkołę średnią i szkołę muzyczną. Kontynuowała dynastię Petruszenków — wstąpiła na uniwersytet medyczny. Ale na konkursach w Odessie, Wiedniu, Pradze zauważono jej oryginalne zdolności wokalne, dlatego zaproponowano jej śpiewanie w Wiedeńskiej Operze. Wiktoria, kończąc drugi rok uniwersytetu medycznego, jednocześnie została studentką konserwatorium. Przeniosła się do Kijowa, by ciągnąć dwa nielekkie wozy: medycynę i muzykę. Oczywiście, ten, kto zdobywał wykształcenie medyka, wie, jak bardzo obciążony jest student. Takie rzeczy mogą potwierdzić także przyszli muzycy i śpiewacy, bo konserwatorium wymaga również pełnego poświęcenia. Wytrwałości studentce wystarczało. Z wyróżnieniem ukończyła Kijowski Instytut Medyczny i zdobyła sławę utalentowanej wokalistki. Widzieli to pedagodzy Iryna Kołodub oraz ludowa artystka Ukrainy Jewhenija Mirosznyczenko, które szlifowały jej naturalny, niepowtarzalny głos. Dawno nie pamiętam występu w teatrze im. M. Sadowskiego w Winnicy, gdzie solistkę przyjmowano by tak szczerze. Kwiaty artystce przynoszono całymi rodzinami. A wykonywała śpiewaczka ukr- Natalka POKŁAD Wśród świętych i drogich miejsc naszej ziemi jest także ta dawna i niezwykle malownicza wieś niedaleko Kijowa, która nazywa się melodyjnie Marianówka. Obecnie należy ona do rejonu wasylkowskiego; rzeka Protoka, która niespiesznie biegnie przez nią, wpada do Rosi; we wsi znajduje się szereg stawów. Na obrzeżach wznoszą się starożytne mogiły — cenne zabytki historyczno-kulturowe, a wśród nich — legendarny kurhan z VI w. p.n.e. Perepiatycha, który wspomniano w kronikarskim przekazie Rusi Kijowskiej. W 1845 roku badał go D. Iwanyszew. W lipcu 1846 roku, podczas wykopalisk, w których brał udział T. H. Szewczenko, znaleziono tutaj ważne materiały archeologiczne. 24 marca 1900 r. w Marianówce urodził się wybitny śpiewak XX wieku (tenor liryczny), ludowy artysta ZSRR (1940), laureat Nagród Państwowych ZSRR (1941, 1949), ludowy artysta Ukrainy i Rosji, laureat Nagrody Szewczenkowskiej (1990) Iwan Semenowycz Kozłowski. Śpiewak przeżył długie — 93 lata — i dość niełatwe życie, większość jego — poza Ukrainą, w Moskwie, jednak rodzimej ziemi, swojej małej ojczyźnie na zawsze pozostał wiernym synem. A do tego rozsławił ją na cały świat i na wszystkie czasy. Od 1926 r. był solistą Teatru Wielkiego ZSRR. Główne partie: Faust („Faust” Gounoda), Leński („Eugeniusz Oniegin” Czajkowskiego), Jurodiwy („Borys Godunow” Musorgskiego), Łewko, Petro („Utopiona”, „Natalka Połtawka” Łysenki) i in., a także występy w koncertach. …Dzisiaj posiadłość — dwa hektary ziemi — cała tonie w gęstych, wysokich, barwnych malwach, rosną one szerokim wieńcem wokół niemałej chaty pod strzechą i dochodzą aż hen do rozłożystych jabłoni w sadzie. Sad łagodnie zbiega do brzegu, a tam dalej — różnotrawie łąki, gęsty park i wierzby nad wodą. Niejeden raz małego Iwana nie mogła się dodzwonić mama, a kiedy z czasem jednak znajdowała go w dolinie, to gniewnie-zdziwiona pytała: „Co ty tutaj robisz?”. Chłopiec odpowiadał niewinnie: „Wierzbę słucham…”. I to nie dziwne, bo wokoło naprawdę Boże piękno i niezwykła energetyka (przyjedźcie się przekonać).
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
