Strona · s. 14strona oryginału ↗
DWA SKRZYDŁA WIKTORII PETRUSZENKO
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
Kulminacją tego przedstawienia było wyjście zasłużonego artysty Ukrainy Arsena Marczuka w roli Karasia (opera Hulaka-Artemowskiego „Zaporożec za Dunajem”) oraz Odarki, którą mistrzowsko wykonała Wiktoria. Znana scena rodzinna z podpitym cwaniaczkiem Karasiem i żoną, która wywiedziała się o jego eskapadach. Pracowitości i wytrwałości Wiktorii Wiktoriwnie nie można odmówić: ukończyła aspiranturę i obroniła pracę doktorską na uniwersytecie medycznym oraz aspiranturę w konserwatorium. Jednocześnie brała udział w wielu konkursach i festiwalach. Oczywiście pomagali rodzice – lekarze Wiktor Pyłypowycz i Ołena Fedoriwna. Także mąż – skrzypek Myrosław Melnyk wspierał rozwój talentów żony. Jeszcze jedna duma młodej rodziny – dziesięcioletni syn Wiktor. Mądry, dociekliwy, pasjonuje się historią. Utalentowaną lekarkę i śpiewaczkę można zobaczyć nie tylko na scenie, ale i w białym fartuchu. Park z krzyżującymi się alejami – jako symbol krzyża – głęboko religijny Iwan Semenowycz wymyślił dawno, a w latach 60. zaplanował go razem z architektem parków J. Druckim. Rozłożyste platany, kędzierzawe dęby, gęste lipy, delikatne brzozy… I cisza, którą wiosną płoszy szczęśliwy słowik. Tutaj, na skrzyżowaniu alei, maestro wyznaczył sobie miejsce na wieczny spoczynek, jednak powiedział o tym dopiero w 1985 roku, kiedy sercem poczuł, że widzi się z rodzinnym domostwem po raz ostatni… Jednak stało się tak, że pochowano śpiewaka w Moskwie, na Cmentarzu Nowodziewiczym. Nina Fedotiwna Sleżina, która przez wiele lat była sekretarką Kozłowskiego, przyjechała do Marjaniwki w 1987 roku. Przyjechała sama, bo Iwan Semenowycz już nie mógł – lekarze nie pozwolili. Długo zamyślona chodziła po posiadłości, słuchała parku, stała w sadzie i nijak nie mogła z niego wyjść. A potem Serhij Paradżanow. „Lot”.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
