Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

NIECH BOLI SERCE ZA TO MUZEUM

Слово Просвіти, №34 за 2008 рік

powiedziała wzruszona: „Dopiero teraz zrozumiałam, dlaczego Iwan Semenowycz tak bardzo kocha Mariańwkę…” Stary dom rodziny Kozłowskich, który już niszczał od czasu, i o którego los tak martwił się wielki śpiewak (w listach prosił wiejską radę, by nie zabudowywała posesji, a zachowała ją), odrestaurowano w latach 1988–1989. W następnym roku Gabinet Ministrów podjął uchwałę o utworzeniu tu muzeum. W 1994 roku, już po śmierci Iwana Semenowycza, otwarto memorialne muzeum-posiadłość. Obecnie można w nim zobaczyć eksponaty światowego poziomu: bezcenne fotografie, osobiste rzeczy genialnego śpiewaka, etnograficzne materiały filmowe i wideo o jego spotkaniach z mieszkańcami Mariańwki; tutaj brzmi też jego niepowtarzalny głos. Biblią muzeum jest książka Iwana Semenowycza „Muzyka — radost' i bol' moja”, wydana w Moskwie w 1992 roku, na rok przed jego odejściem w Wieczność. Obok muzeum-posiadłości I. S. Kozłowskiego sąsiaduje posiadłość rodzonej siostry śpiewaka; jest ona również memorialna, gdyż zachowała się w całości. Sześć razy wiejska rada podejmowała uchwały o odmowie muzeum w jego prośbie o korzystanie z tej posiadłości. Podczas gdy gdzieś tam, na górze, w korytarzach ustawodawstwa, „wari się — nie uwarzy się”, prawa odnoszą się do pamięci o sławnym rodaku. Tu naprawdę jest duch Kozłowskiego! Artur Hryhorowycz dowiedział się także o problemach muzeum: ciasnota, brak pomieszczenia do przechowywania zbiorów i tak dalej. Decyzja zapadła natychmiast: na apel Umańskiego jego przyjaciele, krewni i bliscy zebrali określone środki i wkrótce kupili sąsiednią z muzeum posiadłość. A 12 lutego w Wasylkowie w kancelarii notarialnej uroczyście poświadczono podpisy aktu darowizny. Pewnego pełnego letniego dnia w muzeum-posiadłości I. S. Kozłowskiego w Mariańwce odbyło się niezwykłe święto: muzeum dziękowało swoim dobroczyńcom, mecenasom za pomoc. Zjechali się wszyscy uczestnicy akcji z rodzinami, większość w wyszywankach. Najpierw gościom przeprowadzono wycieczkę po muzeum. Wielka chata Kozłowskich pachnie upajająco ziołami — nimi wysypano gliniany klepisko, ozdobiono ściany. I niejeden z odwiedzających, wdychając to czarodziejskie zioło, słodko zanurzył się we wspomnienia lat swego wiejskiego dzieciństwa. Sad słuchał zamyślony, jak gwarzą ludzie, i pod gorącym letnim słońcem napełniają się sokiem owoce. Majestatycznie milczał dzwon pod wiatą — kiedyś przywiózł go tu sam Iwan Semenowycz. A oto obok, wśród malw, — popiersie śpiewaka na wysokim postumencie. Nad różnobarwnymi malwami latały i zalotnie brzęczały pszczoły. Z głośnika lu

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn