Strona · s. 16strona oryginału ↗
WYKRZYKNIK DLA ŻYCIA
Слово Просвіти, №34 за 2008 рік
Ta kobieta, która tylko tydzień uczyła się w likwidacji analfabetyzmu, miała wysoką kulturę wewnętrzną. A generatorem tego, bym został artystą, był ojciec. Wszyscy ludzie starali się oddać dzieci do jakichś pragmatycznych zawodów — na mechaników, inżynierów, a mój ojciec chciał, bym był artystą, był z tego dumny. — Środowisko wiejskie również ukształtowało estetyczne wyobrażenie o świecie. Czy było wiele takich artystycznych wrażeń? — Nasz nauczyciel muzyki wystukiwał na stole takty i kazał nam powtarzać. Ale zrozumiałem, że takty nie mają tu nic do rzeczy, że instrumenty wydawały dźwięk zgodnie z ciężarem ciała i możliwościami fizycznymi, a nie z talentem. Bo nieść je do domu z góry na górę trzy kilometry — ciężko. Dali mi skrzypce, najmniejszy instrument. Przyniosłem do domu, stanąłem na miedzy. Grałem początkowo bez kalafonii — dźwięk skrzypiący. Żal mi i siebie, i skrzypiec. Potem nasmarowałem smyczek — znowu skrzypi. A mój kolega z klasy Fesko był utalentowanym chłopcem, grał na harmonijce, dali mu jeszcze gitarę. On gra na gitarze i z doliny rozbrzmiewa piękna muzyka. I pomyślałem: „Rzecz w tym, jak trzymać skrzypce”. kolorem otwiera przed nami słoneczną polanę, ulubioną dziuplastą wierzbę, gorący opad liści, twierdząc energiczną, soczystą kolorystyką: ta ziemia jest najpiękniejsza, uwierzcie mojemu pędzlowi! Zatem wywiad w przeddzień jubileuszowej daty nie był patetyczny, a tak samo szczery i uśmiechnięty, jak nastrój płócien mistrza. — Jestem dwunastym dzieckiem w rodzinie i w mojej rodzinie malowali wszyscy, ale nikt nie myślał o zawodzie artysty. W naszej szkole był nauczyciel języka niemieckiego, który wykładał też rysunek, ale nie wiedział tak naprawdę, jak rozrabiać farby. Dawał mi naftę, farbę olejną, malowałem coś do botaniki. Ale był mądrym człowiekiem i kierował mnie w ten świat. Kiedyś zbieraliśmy marchew na polu, podchodzę do niego i mówię: „Józefie Adolfowiczu, ile zarabiają wielcy artyści?” Pomyślał i rzekł: „Wiesz, co ci powiem: jeśli chcesz być wielkim artystą, nigdy nie myśl o pieniądzach”. — Wydaje mi się, że daleko nie ostatnią rolę w pańskim obrazowym postrzeganiu świata odegrali rodzice. — Mama — w wychowaniu estetyki, ona zaszczepiła we mnie miłość do kwiatów, które sadziła wszędzie, jednocześnie bardzo kochała wysoką sztukę. Pokój okleiła reprodukcjami z czasopism — wszyscy klasycy Odrodzenia. Jednocześnie była dla mnie dość surowa, kategoryczna. Pewnego razu, studiując w instytucie, jechałem do Chmielnickiego. Dała 12 rubli na kupno wapna, a ja zamiast tego kupiłem album Matisse’a, przyniosłem do domu. Brat popatrzył i mówi: „Za to oddałeś dwanaście karbowańców?” A matka milcząc oglądała, chyba z godzinę, przeglądała, a potem powiedziała: „Ty pewnie tak pięknie nigdy nie namalujesz”. Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracyjne KW nr 4066 z 02.03.2000 r. Redaktor naczelny Pawło MOWCZAN Kwiaty z Podola Redaktor główny Wałentyna DAWŁDENKO Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA (przewodnicząca), Jarema HOJAN, Pawło MOWCZAN, Ołeksandr PONOMARIW, Iwan JUSZCZUK Pierwszy zastępca redaktora głównego Nina HNATIUK 279-49-47 Zastępca redaktora głównego Petro ANTONENKO 279-49-47 Zastępca redaktora głównego ds. produkcyjnych Natalija SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks) Sekretarz odpowiedzialny Iryna SZEWCZUK Dział literatury Ulana HLIBCZUK 270-55-57 Dział języka Swiatosław MIZERNiUK 279-39-55 Dział pracy oświatowej Nadija KYRIAN 270-55-57 Dział korekty Ołena SZYŁHA 278-63-69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK Ołeh BESSKYJ 278-63-69 Redaktor internetowy Jewhen BUKET 279-39-55 Na słoneczku W Jarowej Słobidce na Chmielniczyźnie sierpniowe sady strząsają śliwkowy deszcz. Tak samo i w sąsiednich wsiach sady są piękne i pełne poświęcenia: bujnie kwitną wiosną i obficie owocują do końca lata. Ale tam nikomu ta śliwka nie osłodzi ust i nie zmięknie miodowo w dziecięcej dłoni. Bo wsie te są już bezludne. Nazywają to demografią… Z smutnymi trzema kropkami, jak śladami maleńkich nóżek dziecka, które chroniła jak skarb ciepła wiejska ulica. Ale wkrótce, być może, nikt nie wspomni nawet nazwy tych wsi. Jarowa Słobidka ma szczęśliwą szansę. Jak wykrzykniki dla jej życia — obrazy znanego ukraińskiego artysty Cezarija Hanuszkewycza. Potężne pnie drzew, jasne słoneczne niebiosa i w cichym zamyśleniu chata oraz wysoka kopa siana, barwna i udanie zwieńczona, jak wielkanocne jajeczko. Ten artysta nie przelicza koniunktury współczesnego rynku sztuki, nie pracuje na zamówienie. On bez zastrzeżeń stawia wykrzykniki życiu swojego rodzinnego Podola jasnym życiem subtelnie wypisanych martwych natur; u kwiatów, zdaje się, chwyta nawet ich oddech i utrwala go pędzlem. I jasnym
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
