Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Pod imperialnym hipnozą

Слово Просвіти, №34 за 2011 рік

Wołodymyr FERENC, Iwano-Frankiwsk Przez lata niepodległości każdy z nas wykształcił własną, niepowtarzalną wizję drogi do niepodległości, z licznymi cierniami i wyboinami, z bólem ludzkiego serca, z żalem i niepokojem w oczekiwaniu na jeszcze coś… Poważna, stara elita będzie wyliczać wszystkie niesprawiedliwości władzy wobec Ukraińców i spokojnie odda zemstę w ręce Wszechmogącego: „Im się odpłaci!” Nie odpłaci, jeśli my się nie zmienimy. Dlatego przed jubileuszem wyliczanie ukraińskich osiągnięć i błędów chyba nie warto. Obyśmy choć zbliżyli się do prawdziwego zrozumienia wszystkiego, co się z nami stało, nie wspominając przy tym o prezydentach, politykach czy grabieżcach. Przez dwadzieścia lat doszliśmy do krawędzi, za którą można liczyć jedynie na Boga i na siebie, na miliony takich samych ludzi przed tą granicą. Nas jest zbyt wielu, aby mogło nam pomóc państwo, które utrzymujemy z podatków, ale które żyje samo dla siebie, miotane wiatrami i tendencjami świata, zmuszane do nieustannych ustępstw wobec silnych narodów i finansowych szulerów świata. Nasze obywatelskie niezdecydowanie przed progiem nowego czasu jest pierwszą przyczyną słabości Ukrainy, która wciąż nam służy, ale coraz bardziej traci czucie organizmu narodu, staje się ciałem bez duszy. Na myśl przychodzą słowa Iwana Franki o paraliżu na rozdrożu, ale takie myśli trzeba przede wszystkim porzucić. Wychwytywać jedynie aluzję minionego czasu, a żyć przeszłością, powtarzać hasła i przysięgi minionego stulecia, już nie można. Teraz to nie ma żadnego znaczenia, bo ważne jest jedynie działanie i przemyślany czyn konkretnego człowieka. Czasem trzeba zrobić coś więcej, niż jest potrzebne dla siebie. Lenistwo wobec sprawy publicznej jest grzechem, za który karze się cały naród. Właśnie dlatego przez wszystkie dwadzieścia lat dominuje mentalnie prorosyjska władza. Natalka POKLAD Mówią, że Ukraińcy to dobroduszny naród, lecz często jesteśmy bezlitośni, zwłaszcza wobec swoich. Coś przeszkadza nam być sobą w gniewie i radości, w szczerej modlitwie do Boga… Nie, nie jesteśmy narodem śpiącym, bo każdy z nas jest bystry i stara się zrozumieć, co dzieje się wokół. To, co ciąży nad nami, dziwnie przypomina pewien szczególny rodzaj hipnozy społecznej. I zapewne w tym tkwi nasz główny problem. Hipnotyczny wpływ imperium, które jeszcze nie skonało, albo widma niezrozumiałej nam globalizacji. Być może po dwudziestu latach półletargicznego snu pojawi się w nas jedno jedyne pragnienie: zrzucić z własnej duszy niewidzialne jarzmo i stanąć wolni przed Bogiem, jako silni ludzie? Stać się ludźmi, którzy żyją tak, jak przytłaczająca większość samodzielnych narodów. Jesteśmy Ukraińcami, którzy nadali państwu nazwę, język i odwieczną, istniejącą tradycję kultury. Kto nie zwa- * * * Droga do szczęścia, droga do wolności — na niej dosyć kamieni i dołów. Obrzęd wypolerowany, ręce niewolne… Kto będzie ofiarnym jagnięciem? WIOSENNA KLĄTWA ŻURAWIA Kupić na wsi małą chatkę i kozę, i słuchać ziemi, i żyć, i pisać wiersze, a poranioną duszę leczyć wiejskim spokojem, już niemal pokornie przyjmując wyliczanki kukułek. Chodzić w gości, gdzie obok siebie wielkie i drobne, gdzie kieliszek rozwiązuje język i rozświetla głębiny, gdzie w zesztywniałym sercu sierotka-dziecko odezwie się przy piosence i nagle cichutko zapłacze… Oto encyklopedie losów, które nie ujrzą świata, wertuje ich karty z dnia na dzień, a przewróciwszy, usypuje niewielki kopczyk ziemi — ...ję się na ten fakt — nie uznaje państwa i staje poza prawem. Wszystkie poprzednie dwadzieścia lat było ciągłym hipnotycznym seansem, informacyjnym natarciem ze wszystkich stron. Chciano, abyśmy nie czuli się Ukraińcami w sile i liczbie — aby dwie trzecie rdzennego etnosu nie śmiało politycznie dominować w państwie ze swoim państwowym językiem, odrębnością i bogatą narodową kulturą. A naród ukraiński przez wszystkie dwadzieścia lat dobrowolnie pozwalał dyskryminować się w informacji, druku, widowiskach i w modlitwie do Boga w ojczystym języku, aby nie spłoszyć przejawu losu — Niepodległości. Teraz nikt nam tego nie odbierze, ale mogą z tego uczynić formalność, wolność bez ukraińskiej woli. Mogą, jeśli Ukraińcy nadal będą „bawić się w chowanego” w polityce, biznesie, wierze i życiu. Nie musimy szukać żadnych

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn