Strona · s. 13strona oryginału ↗
Szczodrość duszy
Слово Просвіти, №34 за 2012 рік
Edyta POZNIAKOWA, redaktorka i wydawczyni almanachu „Ukraina na Kamczatce” Wołodymyrowi Bondarence, który żyje i tworzy w Pietropawłowsku Kamczackim, stuknęło 50 lat. To człowiek o dziwnej wewnętrznej urodzie, duchowo bogaty i szczodry. W 2007 roku Wołodymyr pisał: „Trochę o sobie, mama moja jest Rosjanką z obwodu kurskiego, krewni mojego ojca z obwodu czerkaskiego, który kiedyś był kijowskim — rejon żaszkowski, wieś Lemiszczycha, krewni z sąsiednich wsi — Lytwyniwka i Tychyj Chutir. Znajdują się one mniej więcej 180 km od Kijowa przy trasie Kijów — Odessa. Urodziłem się w Tomsku. Zaraz po moich narodzinach przeprowadziliśmy się na Ukrainę, na Krym. A w wieku 5 lat przeprowadziliśmy się do Lemiszczychy — teraz tam właśnie mieszkają mama i dwaj bracia. Tata, niestety, rok temu zmarł. Do wojska i rok po służbie mieszkałem na Ukrainie, a od 1984 r. mieszkam na Kamczatce”. Fotografią Wołodymyr zainteresował się w wieku 15 lat we wsi Lemiszczycha. Uczył się początkowo z książek, a w 1986 roku poznał uczestnika wielu związkowych i międzynarodowych wystaw, pracownika kamczackich mediów Wiktora Humeniuka (krewni jego ojca pochodzą z Ukrainy). Z wdzięcznością i miłością opowiadał Wołodymyr Bondarenko o swoim nauczycielu, profesjonalnym fotografie, który dzielił się z nim doświadczeniem i literaturą. W 1991 roku ukończył Narodowy Uniwersytet Sztuki w Moskwie, wydział kina i sztuki fotograficznej, kurs mistrzostwa fotograficznego. Od 1998 roku został członkiem fotoklubu „Kamczatka”, wielokrotnie wybierano go na jego przewodniczącego. Dzisiaj Wołodymyr Bondarenko jest prezesem „Twórczego Związku Artystów Rosji” (oddział kamczacki), członkiem zarządu fotoklubu „Kamczatka”, uczestnikiem wszystkich kamczackich wystaw fotograficznych, zdobywcą wielu dyplomów i nagród. Wołodymyr wydał własnym sumptem płytę DVD „Ukraina na Kamczatce”, wykorzystawszy fotoarchiwum rzeki, łąki, gaje, był zachwycony tym przepysznym pięknem. Lecz oto paradoks: tak niezwykła przyroda jest zasypana śmieciami. Woda w Dnieprze jest brudna. Wielokrotnie widziałem palone śmieci. Wychodzi na to, że nie istnieją przedsiębiorstwa, które przetworzyłyby papier, plastik i szkło. Teren wokół wielkich hoteli, zbudowanych na Euro-2012, jest ładnie posprzątany, ale większość miejsc publicznych była zaśmiecona i nikt nie spieszył się, by je sprzątać. Rzuca się w oczy wielka różnica między bogatymi a biednymi. Zamiast totalitarnej władzy, która zniszczyła państwo moich dziadów, wszystko zagarnęła władza bandycka. Przyszło mi wiele usłyszeć o tym, jak urzędnicy rozkradają majątek narodowy i bogacą się, niszczą miejsca historyczne. Achmetow zrujnował Zjazd Andriejewski, żeby tam zbudować swoje domy handlowe. Nasuwa się pytanie: skąd ci milionerzy się wzięli? To chwast, który wyrósł na krwi dziadów i pradziadów. Odnosi się wrażenie, że to śmiertelnie ranne państwo, w którym nie ma gospodarza, a także odczuwalny jest brak moralności i wyższego powołania celu społecznego. Dlatego też nie dziwi, dlaczego ludzie dużo palą i piją wódkę. Ukrainie potrzebny jest taki rząd, który będzie o nią dbał i służył ludziom. Trzeba pracować i pamiętać, że ta bieda to skutek niszczenia wszystkich nauczycieli i ludzi zdolnych do pracy. Władza komunistyczna zniszczyła wysokomoralne, głęboko idealne społeczeństwo demokratyczne, które rozwijało się i kwitło na naszej bogatej ziemi. Moskwa żadnego pożytku Ukrainie nie przyniesie. Pora już, żeby Ukraina stanęła na nogi teraz i na zawsze!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
