Strona · s. 2strona oryginału ↗
Od Wołodymyra
Слово Просвіти, №34 за 2020 рік
Kateryna MOTRYCZ Jak nasi potomkowie ocenią za 50-70 lat ten odcinek historii od 1991 roku do dziś? W jaki szereg ustawią imiona sześciu prezydentów suwerennej Ukrainy? Na jakiej wadze będą ważyć ich osiągnięcia i porażki, tę szarą strefę, w którą wprowadzili Ukrainę? I czy są wśród nich tacy, którzy według definicji Platona byli mężami stanu, których serca są ze złota, srebra, czy w większości z taniego metalu? A to droga do upadku państwa i stagnacji narodu. I czy uformował się przez te dziesięciolecia naród polityczny, elita polityczna, czy tylko jej zalążki? A tym, z czego może być dumna współczesna Ukraina, jest młoda, potężna latorośl patriotów, ludzi świadomych, wykształconych i gotowych walczyć o ojczystą ziemię do zwycięskiego końca. Oni bronią naszej ziemi na wschodzie, oni w całej sobornej przekształcili się w niestrudzonego strażnika, który stoi na czatach państwa i pilnuje tych narwanych „kozłów”, którzy wciąż mają ochotę wleźć w szkodę, wytłuc, wypaść nasze urodzajne pola, ale dostają batem po rogach i są zaganiani do koszary. „Koszara” nie gdzieś na przedmieściach Krzywego Rogu czy Dniepru, a w sercu stolicy, na ulicy Bankowej. I jest ona strzeżona mocnym łańcuchem siłowików oraz przedstawicielami nowego „sportowego etnosu”, gotowego zabijać, torturować każdego. To osławiona piąta kolumna, która wbiła się w wyższe szczeble władzy. Zjawisko nie nowe, ale żywotne. Psychologicznie do końca nie zbadane i nie zrozumiałe. Tak nazwał to buntownicze stado hiszpański generał Emilio Mola jeszcze podczas drugiej wojny światowej. Ta siła wypłynęła nie w jednym państwie i pomagała nazistom zdobywać ich własne kraje. Siła żywotna i, jak widzimy, nie tymczasowa. Oto i u nas, prawie w trzydziestym roku niepodległości, odrodziła się i wyrosła w strukturach państwowych. Gęstymi szeregami kroczą w przeciwną stronę ukraińskiego bytu – w stronę putinowskiej Rosji. Oni nie po prostu zdradzają swój kraj, w którym żyje im się bogato i luksusowo, a jest to ich filozofią, „duchową” potrzebą niszczenia własnego państwa. I gdyby bardzo chcieć rozszyfrować ten „charakter narodowy”, który nie jest wyraźnie rosyjski, ani tym bardziej ukraiński czy żydowski, to nie sposób. Oprócz imperialnej jaskry na oczach, wad słuchu i zoologicznej nienawiści do Ukraińców, języka ukraińskiego i Ukrainy w ogóle, tam niczego nie zobaczysz. Czy to zadziałał u nich jakiś ułomny gen: u kogoś ciemna spuścizna po niedalekich przodkach enkawudzistach-bolszewikach, mistrzach ruin i chaosu; u kogoś po twórcach represji i wielkich głodów – i oni węchem wyczuwają „trucicieli” kołchozowych krów i angielskich „szpiegów”; u kogoś uraza za pogromy. Ale oni, potomkowie, urządzają obecnie wszystko naraz: sieją chaos i niszczą to, co z trudem wznoszono w ostatnich latach, urządzają represje obecnym „trucicielom” krów, a w rzeczywistości patriotom, wciąż tak samo, jak ich niedalecy przodkowie, nienawidzą Europejczyków, przerażają się NATO i pełną piersią wdychają narkotyczny klej neonazistowskiej Rosji. On ich upaja i wzywa „do czynów”. Ukrainy w tej demonicznej konstrukcji nie ma. Są jej bogactwa, które rozkradają, a cały ustrój narodowego ukraińskiego bytu dla nich to tylko oni sami i Ukraińcy, ale u nich „tak historycznie się złożyło” i ich języki tak polubiły „wielki i niezwyciężony, język jedności”, tak przywarł do ich podniebienia, że odrywanie na żywca to śmiertelne niebezpieczeństwo. Oni obecnie zaktywizowali się, zuchwaleją, czując duchowe pokrewieństwo z piątokolumnową władzą, z nieudolnością jej działań, zakulisowych antyukraińskich gierek i tą szarą strefą, w którą przekształcają Ukrainę. Ale czy nie sami my, Ukraińcy, przyczyniliśmy się do pojawienia się tego niezniszczalnego zjawiska? Czy nie przesadziliśmy w swojej demokratyczności? Czy nie sami my, umiejąc walczyć ze sobą nawzajem, jesteśmy zbyt tolerancyjni i przychylni dla przybłędów, dla tej piątej kolumny czy „konia trojańskiego”, którzy przychodzą na naszą ziemię i niszczą nasze życie?! Wydaje się, że narodowo określona historia zaczęła się od frazy naszych przodków, którą zapisał kronikarz, i ona z jakiegoś powodu nie dodaje radości: „Nie było wśród nich prawdy i ród stanął przeciw rodowi. I był między nimi rozbrat. I zaczęli walczyć ze sobą nawzajem. I powiedzieli sobie: „Poszukajmy księcia, który władałby nami i sądził według prawdy”. I poszli za morze do Waregów, ci Waregowie nazywali się Rusią. „Ziemia nasza wielka i bogata, a ładu na niej nie ma. To przyjdźcie kniaziować i władać nami”. Słyszymy znajome nuty i o bogatej ziemi, na której nie ma ładu, i o tym, że między jednolitym narodem nie ma prawdy. I o tym, że sądy były niesprawiedliwe. Coś nowego? Coś radykalnie zmieniło się od 862 roku? A wysiłków, by zmienić wszystko przez ponad tysiąc lat, było mnóstwo. Kijowską wielkość książęcą zniszczył Batu-chan. I oto od 780 lat wciąż wywalczamy swoje państwo. I przez wszystkie te wieki to droga walk i strat, błędów przywódców i upadku, słabych i zdradzieckich liderów, którzy podejmowali fatalnie przegrane decyzje i wciągali w nie naród. Czy to cecha narodowa, fatum, czy los? Czy był czas u Bohdana Chmielnickiego, by pomyśleć: czy warto jednoczyć się z carem, czy nie? Był! Bo Moskale nie od razu zgodzili się na to zjednoczenie, oni jeszcze ważyli. A oto wśród mądrych starców-charakterników nie okazało się takich, którzy chwyciliby ojca Chmiela za ręce i
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
