Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

WYŚCIG Z BARIERĄ

Слово Просвіти, №35 за 2005 рік

strukturyzacji sił politycznych, które będą reprezentowane w Radzie Najwyższej. Prognozuje się również całkowite odsianie tak zwanych „kieszonkowych partii”, które tworzy się pod odpowiednią osobę lub grupę finansowo-polityczną i które nie mają żadnego zabarwienia ideologicznego. Zatem może to doprowadzić do logicznego końca tak zwanych projektów politycznych. Choć dla nikogo nie jest tajemnicą, że na Ukrainie jedną z potężnych motywacji wyborców jest właśnie osoba lidera, wokół której tworzy się określona grupa. Na przykład, przy całej lojalności wobec osoby premiera, żaden politolog nie odważy się nazwać partii „Batkiwszczyna” partią, która została stworzona na bazie jakiejś istniejącej na świecie ideologii. To pewien projekt, którego siła tkwi w energii i charyzmie pani Tymoszenko, która dzisiaj, mimo pewnych błędów w pracy rządu, w każdej sytuacji przekroczy nawet zawyżony próg procentowy. Nie wytrzymują krytyki uwagi, że w ten sposób władza chce otrzymać w pełni kontrolowany przez siebie parlament, ponieważ całkiem niezłe szanse w takich warunkach mają obecnie opozycyjne projekty polityczne „Regiony Ukrainy” oraz „Trudowa Ukraina”, które mają wsparcie finansowe i swój elektorat na wschodzie i południu państwa. A nowo powstała „Nasza Ukraina” powinna zastanowić się nad blokowaniem z silnymi partnerami, bo proces powyborczego spadku aktywności i pewnego rozczarowania wyborców może zagrać zły żart z demokratami. Jeśli chodzi o projekt spikera Łytwyna, to temu ugrupowaniu pozostaje tylko wybór partnerów w bloku: czy z jedną stroną kroczyć na wybory, czy zwrócić w inną stronę. Gorzej sprawy mają się w partiach, które mają pod sobą pewne podłoże ideologiczne. Jeśli próg zostanie podniesiony, to na przykład siły narodowo-demokratyczne powinny zapomnieć o samodzielnym starcie w wyborach, a zacząć tworzyć silny blok. Nieprzyjemną niespodziankę mogą otrzymać komuniści, mimo swojego wciąż żywego elektoratu. Ostatnie wydarzenia, w których deputowani z kompartii brali żywy udział, nieco pogorszyły ich rankingi nawet u „wiernych leninowców”. Lepsza sytuacja jest u innych „lewicowców” — socjalistów, którzy mają swój elektorat, a ponadto w okresie powyborczym do socjalistycznych zasad ideologicznych zaczęli przejawiać zainteresowanie przedstawiciele „średniego wieku i średniej klasy”. To mniej więcej młodzi ludzie, którzy mają średnie dochody i dość kosmopolityczną orientację, mimo wszystkich „prorosyjskich reweransów” pana Moroza. Najprawdopodobniej właśnie ta warstwa elektoratu bardziej orientuje się na „szwedzki model socjalizmu” i znajduje się w poszukiwaniu przez wszystkich oczekiwanej „trzeciej siły”. Co więcej, badania socjologiczne świadczą, że w południowych regionach socjaliści dzielą pole wyborcze z takimi siłami jak „zieloni”, co daje możliwość niektórym politologom twierdzić o postrzeganiu socjalistycznej ideologii w tych regionach jako marginalnej. Jeśli chodzi o ideologicznych outsiderów procesu wyborczego — „zielonych” — to mimo pojedynczych huraoptymistycznych oświadczeń kierownictwa i wszelkiego podkreślania swojej „europejskości”, w odróżnieniu od ich europejskich kolegów, szans prawie nie mają. To, na tle wysokiego zainteresowania wyborców problemami ekologicznymi, jak świadczą badania socjologiczne, wskazuje na prawdziwe przyczyny coraz większego upadku „zielonych” w okresie powyborczym — nieefektywne kierownictwo i rozmyte priorytety polityczne. A jeśli nie liczyć PZU, które przebywa w dziwnym oszołomieniu, to na dzisiaj potężnej „zielonej” siły na Ukrainie nie ma. O „jarmarkach od polityki”, takich jak PSPU, „Bractwo” i tym podobne, nawet mówić się nie chce, chociaż zbyt aktywna pani Witrenko z towarzyszami ma szanse „przeskoczyć” w którymś z „opozycyjnych” blokowań. Jeśli chodzi o oczekiwaną przez wszystkich politologów mesjańską „trzecią siłę”, to zapewne w tym sezonie wyborczym ona na scenie się nie pojawi. Bo przede wszystkim musi to być „partia działania”, a czasu do wyborów pozostało tak mało, że zaufania u przeciętnego wyborcy aktywnymi działaniami nie zdoła zdobyć żadna partia, która nagle wyłoniła się z niczego lub z głębokiego anabiozu. No, chyba że politolodzy będą superprofesjonalistami. A i to... Taki układ sił politycznych mamy w momencie propozycji podniesienia progu procentowego. Zatem mówić o korzyści dla jakiejś konkretnej strony — pro-rządowej czy opozycyjnej — zapewne jeszcze za wcześnie. Zresztą w ogóle sytuacja z poprawkami do już zaktualizowanej Ustawy o wyborach układa się, jak to u nas ostatnio bywa, paradoksalnie z punktu widzenia ustawodawstwa — poprawki do ustaw można wnosić przez 240 dni od momentu przyjęcia ustawy. W momencie wygłoszenia przez Prezydenta propozycji dotyczącej obywatelskiej odwagi w kwestii progu wyborczego ten termin był już znacznie krótszy. Przyjmować nową ustawę? Najprawdopodobniej deputowani na to nie pójdą. Będą demonstrować, że są odważnymi ludźmi, w jakiś inny sposób. Do tego będzie jeszcze wiele powodów... Radmiła KORŻ

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn