Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

RÓŻOWE OKULARY — NA ŚMIETNIK, czyli HISTORIA JEDNEGO KANDYDATA NA STUDIA

Слово Просвіти, №35 за 2005 рік

Dokładniej — już studentki. Nie wiem, niestety czy na szczęście... W maju ukończyłam Ukraiński Humanitarny Lyceum. W czerwcu zdałam egzaminy maturalne i otrzymałam rekomendację na studia w Kijowskim Narodowym Uniwersytecie im. Tarasa Szewczenki. Najbardziej prestiżowa uczelnia wyższa na Ukrainie, najlepiej wykwalifikowani wykładowcy, najlepszy dyplom, a do tego możliwość przyjęcia na podstawie wyników rozmowy kwalifikacyjnej na państwową formę opłat... Niezwykle wygodnie było patrzeć na świat przez różowe okulary naiwnej dziewczynki. Ale równie obrzydliwie było zobaczyć go bez żadnych przyrządów optycznych — od środka. Zacznijmy od składania dokumentów. Zmartwiły mnie niekończące się kolejki i nieskończone godziny czekania przy drzwiach komisji rekrutacyjnej. Dalej — rozmowa kwalifikacyjna. Drżały mi ręce i nogi, a słowa grzęzły gdzieś między płucami a gardłem. Z głębokim szacunkiem i odrobiną zazdrości patrzyłam na spokojnych i pewnych siebie kandydatów, z których ust nie znikał tajemniczy uśmiech. Dopiero post factum dowiedziałam się, czym były spowodowane ten nadmierny spokój i pewność siebie, kiedy usłyszałam ich nazwiska wśród tych, którzy zostali przyjęci. Rozmowę kwalifikacyjną przeleciałam. Nic — jest jeszcze pierwszy egzamin, pisemny, z reguły. Aż mnie ścisnęło, gdy na własne oczy zobaczyłam dwóje u ludzi, których poziom ani trochę nie odpowiada ocenie „niedostateczny”, oraz piątki u beznadziejnie zagubionych „tytanów języka ukraińskiego”, którzy nie potrafią sklecić dwóch słów. W takiej sytuacji czwórka ucieszyła moją duszę i serce. Nie odważyłam się złożyć odwołania. Skoro już o odwołaniu. Kandydat ma do niego pełne prawo, ale... tylko w ciągu dwóch godzin po ogłoszeniu wyników egzaminu. Dlaczego tak? Pozostało to dla mnie zagadką, bo odpowiedź członka komisji „takie są zasady” niczego konkretnego nie zawiera. Dopiero po drugim egzaminie w końcu zrozumiałam, że sprawy są kiepskie: kolejna czwórka znacznie nadszarpnęła moją naiwność... Podczas trzeciego postanowiłam wziąć egzaminatorów szturmem wiedzy, bo w nich była jedyna nadzieja. Udało się odpowiedzieć na wszystkie pytania, rozwinąć problematykę zagadnienia i obronić własny punkt widzenia. Po długim namyśle i przestudiowaniu jakiejś tajemniczej listy egzaminatorka ogłosiła „dobry”, uzasadniając czwórkę „pewnymi nieścisłościami i błędami w wypowiedzi”. Jakimi dokładnie? Nie miałam już sił na to pytanie. Tak oto zabrakło jednego punktu do progu przyjęcia „na budżet”. Jednak, jak się okazuje, nie chodzi o punkty. I nawet, panowie, nie o wiedzę. Często słyszałam od kandydatów bzdury w rodzaju „cena za naukę w ramach zamówienia państwowego”. Dziwiło mnie takie połączenie pozornie niepołączalnych słów. Tym bardziej... Przeciętny „budżetowy” student KNU płaci od pięciu do piętnastu tysięcy umownych, oczywiście, jednostek. Ceny w Instytucie Stosunków Międzynarodowych tego samego KNU sięgają dwudziestu pięciu. Przyszli absolwenci szkół, liceów i podobnych placówek! Nie powtarzajcie gorzkiego doświadczenia swoich naiwnych poprzedników. Wygodniej i korzystniej jest od razu wstąpić na kontrakt, co w pewien sposób wzbogaci państwową kasę, a nie czyjąś kieszeń (!) i ochroni wasze i tak już rozchwiane nerwy. Nie podejmuję się zwracać do władz — to bezsensowne i beznadziejnie daremne. Tylko gdzieś głęboko w duszy mam nadzieję na skuteczność i pozytywność zmian, których oczekuje się w przyszłym roku, który, być może, położy kres korupcji. DZIĘKUJĘ uniwersytetowi za to, że zmusił mnie do pozbycia się różowych okularów. Bez nich łatwiej żyć... Przepraszam, przetrwać. z Darcja BORGES

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn