Strona · s. 13strona oryginału ↗
ŁEMKOWSKA WATRA — ŚWIĘTO DLA WSZYSTKICH
Слово Просвіти, №35 за 2005 рік
MISTRZOWSKA KLASA Lato dobiegło końca, ale zawsze przyjemnie jest spojrzeć wstecz na jego jasne, nieprzeciętne chwile. Jednym z takich wydarzeń dla kijowian i gości stolicy były koncerty XVIII Międzynarodowego Festiwalu „Kijowskie letnie wieczory muzyczne”, które odbywały się na otwartej estradzie w pobliżu Pałacu Maryńskiego. Ci, dla których wypoczynek nie jest przeciwstawiany kulturze i nie ogranicza się do plażowych rozrywek oraz piwa, mogli znaleźć dla tych prostych radości godną alternatywę właśnie tutaj. Ten festiwal odbywa się w miejscu nie tylko malowniczym, ale także owianym tradycjami kulturowymi. Centralny Park Kultury i Wypoczynku, założony w XVIII wieku, jest przytulny i bliski sercu wielu kijowian ze względu na swój cenny, bezbłędnie starokijowski duch. Na tej estradzie Centralnego Parku z koncertami edukacyjnymi dla wszystkich chętnych występowali tacy wybitni muzycy jak Aleksandr Głazunow, Siergiej Prokofiew, Wołodymyr Horowyć, Natan Milstein, dyrygowali — Reinhold Gliere, Feliks Blumenfeld, a w latach 50. z ogromną serią światowego dziedzictwa muzycznego występował sławny Natan Rachlin. Organizatorzy festiwalu „Kijowskie letnie wieczory muzyczne”, zapoczątkowanego w 1998 roku — Główny Zarząd Kultury, Sztuki i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego Kijowskiej Miejskiej Administracji Państwowej, Międzynarodowa Fundacja Charytatywna Konkursu Wołodymyra Horowycia, Kijowska Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna im. R. Gliera — zachowują i wzbogacają tę tradycję. Podczas siedmiu festiwali odbyły się 152 koncerty, w których brali udział setki solistów i zespołów z Ukrainy, Rosji, Kazachstanu, Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii, Polski, USA, Japonii, Francji, Grecji, Turcji, Włoch, Korei, Chin, Łotwy, Holandii, Chorwacji, Jugosławii. FESTIWAL Łemkowszczyzna — geograficzno-etnograficzna nazwa zachodniokarpackiego regionu, który położony jest między rzekami Borżawą i Sanem na wschodzie oraz Popradem i Dunajcem na zachodzie. Ten górski region od niepamiętnych czasów zamieszkiwali pracowici, utalentowani Łemkowie — najbardziej zachodnia gałąź narodu ukraińskiego. Druga wojna światowa przyniosła tej ziemi wielką tragedię historyczną. W wyniku zawarcia radziecko-polskich umów z 1945 r. terytorium północnej Łemkowszczyzny zostało ostatecznie przekazane Polsce. Na podstawie tych umów w latach 1945—1946 odbywała się wzajemna wymiana ludności w rejonach przygranicznych. Przesiedlenie Łemków z ich etnicznych ziem miało, zgodnie z podpisanymi umowami, odbywać się na zasadach dobrowolnych, jednak w większości przypadków odbywało się pod naciskiem administracyjnym, przymusowo i z użyciem siły, co wkrótce nabrało charakteru etnocydy. Jeśli w 1939 r. na terytorium Łemkowszczyzny mieszkało ponad 160 tys. Łemków, to w wyniku zbrodniczych akcji przesiedleńczych ten region pozostał bez rdzennych mieszkańców. Rozsiedlano, rozpraszano Łemków po całej Ukrainie i na północno-zachodnich ziemiach Polski. Łemkowszczyzna dała światu znanych pisarzy: Stanisława Orzechowskiego, Aleksandra Duchnowicza, Aleksandra Pawłowicza, Dmytra Bedzyka, Bohdana-Ihora Antonycza, Wasyla Chomyka, Mykołę Horbala, Wołodymyra Barnę i in. Ta ziemia wykształciła także licznych artystów różnych gatunków: malarstwa (Nikifor Krynicki, Dezyderij Myłyj), rzeźby (Iwan Kawka, Wasyl Odrechiwski), rzeźby w drewnie (Mychajło Mychajłyszyn, Andrij Suchorski). Aby jakoś zlikwidować tę „białą plamę” we własnej historii, sprzyjać odrodzeniu najlepszych tradycji dawnych mieszkańców Karpat Zachodnich, Łemkowie postanowili organizować festiwale rodzimej kultury. Jeszcze niedawno takie festiwale folklorystyczno-etnograficzne odbywały się w Ellenville (USA), Żdyni i Michałowej (Polska), Świdniku (Słowacja), Hutyśku i Monasterzyskach (Ukraina). Jednak to właśnie Żdynia, która położona jest w samym sercu łemkowskiego regionu, powołana była do tego, by stać się centrum jednoczenia Łemków całego świata. Główny organizator festiwali kultury łemkowskiej w Żdyni — Zjednoczenie Łemków — każdego roku dokłada niemało starań, aby rodzima pieśń brzmiała w łemkowskich duszach i dawała iskrę nadziei na lepszą przyszłość. Dlatego w tym roku Zjednoczenie Łemków zaprosiło do udziału w trzydniowym święcie kultury prawie 50 zespołów (1000 wykonawców) i około 8 tysięcy gości. Odwiedziła święto także delegacja Ukraińskiej Światowej Rady Koordynacyjnej na czele z jej przewodniczącym Mychajłem Horyniem. Ozdobą festiwalu, jak zawsze, były występy zespołów folklorystycznych, z których większość przyjechała z Ukrainy. Zasłużone oklaski i szacunek otrzymał męski chór „Łemki Kijowa”, w repertuarze którego są zarówno utwory ludowe, jak i akademickie. Swoje barwy do różnorodnego obrazu łemkowskiej kultury wnieśli także przedstawiciele Chorwacji, Słowacji, byli goście zza oceanu. Łemkowska Watra to święto przede wszystkim młodzieżowe. Obóz namiotowy żył burzliwym życiem i w dzień, i w nocy. Pieśni, znajomości, wymiana pamiątek i zdjęcia na pamiątkę towarzyszyły każdemu krokowi uczestników festiwalu. Raz w roku zbierają się Łemkowie całego świata przy symbolicznej watrze. Jej ciepło i poczucie rodzinnego domu grzeją serce każdego, kto trafił do kręgu gościnnego i dumnego łemkowskiego rodu, jednego z najstarszych i najbardziej utalentowanych w wielkiej ukraińskiej rodzinie. Materiał dostarczony przez służbę prasową Ukraińskiej Światowej Rady Koordynacyjnej
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
