Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

DONIECKIE „POMARAŃCZOWE”

Слово Просвіти, №35 за 2005 рік

REGION Niestety, nawet po siedmiu miesiącach od dojścia do władzy nowej ekipy, obwód doniecki pozostaje najbardziej niestabilnym politycznie i społecznie napiętym regionem Ukrainy. Jest to związane z gwałtownym rozwarstwieniem zarówno w siłach rządowych, które są dość nieliczne w obwodzie, jak i w opozycji, która w Doniecku nie jest opozycją. Przechodząc etap rozwarstwienia, przy nieśmiałych próbach blokowania wśród różnych nurtów donieckich „pomarańczowych”, dziś dość umownie można mówić o tym, że w ich środowisku istnieją cztery ośrodki wpływu. I te ośrodki wpływu formują się na bazie ich realnych liderów. Takich jest dziś w obwodzie czworo. Anton Kłymenko (Ludowy Związek „Nasza Ukraina”), Ołeksandr Kłymenko (Ukraińska Partia Ludowa), Jurij Hrymczak (Socjalistyczna Partia Ukrainy) i Wołodymyr Skubenko („Batkiwszczyna”). Przedstawiciele partii Łytwyna (Partia Ludowa) na dziś nie mają wpływu w obwodzie, chociaż na ich „wypromowanie” wydano duże środki. Oni, najprawdopodobniej, będą blokować się w zależności od konfiguracji sił w ugrupowaniach rządowych. Charakterystyczne jest też to, że siły rządowe nie mają w obwodzie nie tylko znacznego poparcia wśród ludności, ale też nie są władzą w pełnym tego słowa znaczeniu. Tak się złożyło, że władzę w obwodzie dzielą nie politycy, a grupy finansowo-przemysłowe, takie jak Zwiagilskiego, Taruty, braci Wasyljewów i braci Klujewów. Zauważono, że władza kijowska, kierując swoje główne uderzenie przeciwko Rinatowi Achmetowowi i jego protegowanemu Borysowi Kolesnikowowi, z innymi ugrupowaniami próbuje znaleźć porozumienie, a nawet przeciągnąć je na swoją stronę. Zalecanie się do grupy Zwiagilskiego, nawet ze strony niektórych wysokich urzędników w Kijowie, dało temu ostatniemu możliwość przepchnięcia na kluczowe stanowisko w obwodowej administracji państwowej Borysa Adamowa, który zajmował to stanowisko również za poprzedniego reżimu. To właśnie on formuje politykę kadrową w obwodzie i praktycznie kontroluje działania lokalnych organów władzy. Często te jego działania przebiegają z niezwykłą brutalnością. Tak było w rejonie szachtarskim, kiedy przy wsparciu przewodniczącego rejonowej administracji państwowej Panczenki (wysuniętego przez Adamowa i Hrymczaka) zajęto przy pomocy milicji i bandyckiego ugrupowania gospodarstwo, któremu przewodził kierownik rejonowej organizacji UPL Serhij Kopyłow, oraz wywieziono półtora tysiąca ton zboża z tegorocznych zbiorów. I takich przykładów są dziesiątki. Szczególną pozycję zajmuje w obwodzie Wołodymyr Bojko, który obrał kurs na wspieranie nowej władzy, chociaż ostro krytykuje niektóre nieprzemyślane kroki Rządu w całości i poszczególnych urzędników. Z tego można wyciągnąć wnioski, że przy właściwym podejściu nowa władza może znaleźć sojuszników także wśród przedstawicieli wielkich przemysłowców i przedsiębiorców. I łącznikiem między rządem a biznesem może stać się zastępca donieckiego gubernatora ds. przemysłu i jednocześnie zastępca przewodniczącego obwodowej organizacji Ukraińskiej Partii Ludowej Ołeksandr Kłymenko. Jako chyba jedyny przedstawiciel donieckiego biznesu, który pracował w zespole przyszłego prezydenta jeszcze od 2002 roku, jak nikt inny nadaje się do tej roli. Jeśli chodzi o liderów politycznych, to ich wpływ w obwodzie jest zbyt mały. Imię lidera NSNU Antona Kłymenki dla przeciętnego obywatela nic nie mówi. A postać jest dość ciekawa. Wypłynął na powierzchnię, będąc jednym z kierowników kampanii wyborczej Juszczenki w 2002 roku, a przedtem był kierownikiem kampanii Moroza w 1999 roku. Co do jego przynależności partyjnej, to wiosną gazeta „Żyzn”, według jego słów, twierdziła, że przebywa on w szeregach „Hromady”. W 2002 roku był znany jako przedstawiciel Romana Bezsmertnego, którego ten ostatni wszechstronnie wspierał. Kierując sztabem wyborczym „Naszej Ukrainy”, wsławił się przegranymi kampaniami wyborczymi do Rady Najwyższej oraz w wyborach uzupełniających do rady obwodowej i na stanowisko mera Makiejewki, gdzie siły opozycyjne poniosły największą klęskę. Już w 2003 roku Kłymenko został odsunięty od kierownictwa „Naszą Ukrainą” w obwodzie. Stając na czele prezydenckiego Ludowego Związku, nie zdołał skonsolidować zwolenników Prezydenta. Dziś nie wspiera go nawet większość sojuszników z rewolucji. Głównym celem Antona Kłymenki jest usunięcie ze stanowiska przewodniczącego OAP W. Czupryna. Jednak i tego nie udało mu się osiągnąć, mimo wsparcia zjazdu NSNU. Jak odnotowują regionalne i stołeczne media, najdynamiczniej rozwija się w obwodzie Ukraińska Partia Ludowa Jurija Kostenki. Chociaż dziś jest to jeszcze słaba siła polityczna, ma wielkie potencjalne możliwości, by w najbliższym czasie stać się kluczową w regionie. Obecnie trwa intensywna praca nad wymianą wielu kadr kierowniczych w terenie, które kierowały nominalnymi organizacjami, tworzona jest szeroka koalicja sił proprezydenckich, które jednoczą się wokół Ołeksandra Kłymenki. Wcielenie w życie jego programu: „Obwód doniecki — inwestycyjnie atrakcyjny region z europejskim poziomem jakości życia” — może stać się właśnie tą jednoczącą siłą, która zmieni stosunek ludzi do nowej władzy. Jednak już teraz mało kto wierzy, że Kłymenkowi dadzą możliwość zrealizowania zamierzeń. Mówi się otwarcie o poszukiwaniach kompromatów, przygotowywaniu prowokacji, szantażu, prześladowaniu jego zwolenników w terenie. FOTOPRZEGLĄD OŁEKSANDRA HAŁATY Dopiero co przed wakacjami deputowanym Rady Najwyższej udało się mniej więcej udanie przyjąć nową ustawę o wyborach, a przed rozpoczęciem nowej sesji otrzymali zadanie od Prezydenta: nabrać odwagi i jednak zdobyć się na podniesienie progu procentowego dla przechodzenia partii i bloków do parlamentu. Zadanie nie z łatwych. I nie dlatego, że deputowanym brakuje jakichś cech wolicjonalnych. Próg wyborczy 3% był dla różnorodnych partii jednym z najprzyjemniejszych momentów nowej ustawy o wyborach, która została przyjęta w 2004 roku, jeśli nie liczyć rezygnacji z systemu mieszanego i przejścia do systemu wyborów wyłącznie według list partyjnych, czyli proporcjonalnego. W takich warunkach radośnie podniosły głowy nawet te polityczne nieudaczniki, które w minionych wyborach ledwo ledwo przekroczyły jeden procent. Oczywiście, bardzo łatwo było twierdzić, że porażkę zapewniła im nie utrata zaufania elektoratu, a machinacje zbrodniczej władzy. A oto teraz, w nowych warunkach, wziąć zaledwie trzy procent — łatwizna... W lipcu tego roku siły polityczne z niepokojem oczekiwały możliwości takiej transformacji przy przyjmowaniu poprawek do ustawy. Obyło się... Ale niedługo. Kilka dni po ogłoszonych przez Prezydenta nadziejach na obywatelską odwagę deputowanych, projekt ustawy dotyczący poprawek do ustawy wyborczej w sprawie progów procentowych już wpłynął do Rady Najwyższej. I jeśli wcześniej prognozowano podniesienie „stawek procentowych” gdzieś do 4,5% dla poszczególnych partii i do 7% dla bloków, to autorzy projektu ustawy okazali się, jak to mówią, „świętsi od papieża” i ustanowili jednolity próg 7% dla wszystkich. Cóż może przynieść podobna nowacja do składu przyszłego parlamentu? Niektórzy mówią, że podniesienie progu potrzebne jest dla lepszej stabilności. Wokół Sekretariatu Prezydenta jednak pojawiło się ogrodzenie, powołane, by powstrzymywać zbyt natrętnych obywateli — w imię bezpieczeństwa pierwszej osoby państwa. Krytycznie nastawieni dziennikarze znów wyrzucają Prezydentowi: „Przecież Pan, Wiktorze Andrijowyczu, obiecywał nie stawiać na Bankowej ogrodzenia!..”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn