Strona · s. 4strona oryginału ↗
«PROŚWITA»
Слово Просвіти, №35 за 2008 рік
Leonid BOJKO, kandydat nauk filologicznych, laureat nagrody im. Iwana Bahrianego, zasłużony pracownik kultury Ukrainy. Zakończenie. Początek w nr 32 z 2008 r. Wreszcie książka „Ukraińcy na Kubaniu” ujrzała światło dzienne. Wydawnictwo „Proświta” przesłało egzemplarz autorowi. I choć nie wywołała ona oczekiwanego zadowolenia, mimo wszystko zachęciła go do dalszej współpracy z „Proświtą”. Zresztą, sądźcie sami, czytelniku: „Wielce Szanowny Borysie Dmytrowyczu! Książeczkę otrzymałem — dziękuję! Ależ poznać jej nie można: doświadczona ręka redaktora pracowała przy niej i nadała jakąś »oprawę«. Ja cały czas byłem pochłonięty sprawami nauczycielskimi: zjazdami, wykładami, zebraniami Towarzystwa itp. Ależ nie zapominałem i o swoim słowie — pisałem Hist. Św., nawet chętnie pracowałem nad nią. Lecz… niestety, nijak nie mogę skłonić się do pisania Hist. »Starego Testamentu«. »Nowy« chętnie napiszę i nawet szybko zakończę. Kiedy »Proświta« weźmie sam »Nowy Testament«, ja wyślę go. Bądźcie łaskawi, zawiadomić o tym. Z poważaniem, P. Kapelhorodśkyj. 20/X. 1907 r.” Półtora tygodnia później P. Kapelhorodśkyj zwraca się do B. D. Hrinczenki z listem-propozycją: „Wielce Szanowny Borysie Dmytrowyczu! Czekam na odpowiedź na moje pytanie, czy weźmie »Proświta« historię samego »Nowego Testamentu«. Do tego dodaję, że do nas do szkoły przyjechał nauczyciel — Ukrainiec z wykształceniem teologicznym i literacką iskierką Mykoła Stryszynśkyj. Obiecuje on napisać historię »Starego Testamentu« i, zapewne, napisze ją dobrze. Kiedy trzeba koniecznie i »Stary Testament«, ja przycisnę do niego. »Nowy Testament« jest już gotowy zgodnie z programem M. N. Oświaty. Mogę przepisać i wysłać. Swoją drogą, ja nie znam nowego adresu »Proświty«. Z poważaniem, P. Kapelhorodśkyj. 1907.X. 31. Konokowo, Władyk. ż. d.” Od czasu, gdy młody P. Kapelhorodśkyj zaczął pisać wiersze w samodzielnie zrobionym zeszycie, który zachował się w archiwum, odważa się zwrócić do Iwana Franki: „Do Iwana Franki 1904 r. Mar. 4 d. »Wysokoszanowny Dobrodzieju! Zwracam się do Pana ze swoimi wierszami w tej nadziei, że, może, i moja kropla nie przepadnie, a przyda się. Pan sam jest poetą i, zapewne, wie, jak trudno pierwszy raz oddawać wiersze do druku: tego ja i nie boję się oddać ich w Pana ręce. Prawda, wiersze »Mojej żonie«, »W niepogodę«, »Z Lermontowa«, »Wiosenna melodia« i »Staremu człowiekowi« drukowane są przez M. P. Staryćkiego, ale jeszcze tylko drukowane. Jeśli Pana łaska, proszę dać znać, czy przyjmie Pan moje wiersze: wtedy można będzie przysłać jeszcze niemało drobiazgów. Z prawdziwym poważaniem, P. Kapelhorodśkyj.«” U młodego poety P. Kapelhorodśkiego zebrało się kilkadziesiąt wierszy, które drukowano w periodykach w latach 1904—1907. Z nich wyłonił się pierwszy zbiór poetycki, więc zwraca się on z listem do B. Hrinczenki o radę: „Do Pana mam sprawę, jak do dawnego doświadczonego wydawcy. Pokornie proszę Pana o udzielenie mi rad-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
