Strona · s. 8strona oryginału ↗
„JEDNORĘCY BANDYCI” W TELEWIZYJNEJ ETERZE
Слово Просвіти, №35 за 2008 рік
Hryhorij ZASŁAWEC. Na jednym z kanałów sympatyczna blondynka emocjonalnie zachęcała do dzwonienia do niej do studia, bo bardzo chce oddać Państwu zbędne jej kilka tysięcy hrywien. Okazuje się, że trzeba tylko odgadnąć potrzebne słowo zgodnie z warunkami interaktywnej gry „Telefon do Fortuny”. Pod względem trudności zadanie równało się pytaniu „Jaka jest pierwsza litera w ukraińskim alfabecie?”, ale nieliczni dzwoniący nie potrafili udzielić poprawnej odpowiedzi. Zachęty kusiły, więc zadzwoniłem do studia. Męski głos poinformował, że połączenie z prowadzącą będzie kosztować 5 hrywien, a po uzyskaniu mojej zgody na udział w grze, podłączył mnie do eteru. Ale zamiast przyjemnego kobiecego głosu w słuchawce rozległo się mechaniczne „Proszę czekać, zaraz Państwa połączą…”. A w tym czasie prowadząca na ekranie telewizora z nikim nie rozmawiała. Przecież taryfikowana jest każda sekunda! Więc postanowiłem odłożyć słuchawkę. Telewizora nie wyłączyłem, żeby dowiedzieć się, czym zakończy się gra. Przez 30 minut do studia były dwa telefony (myślę, że zorganizowane celowo), ale natrętna prowadząca zachęcała do dzwonienia i odebrania jeszcze większej nagrody pieniężnej. Dzwonię drugi raz. Otrzymuję mechaniczną odpowiedź: „Przepraszamy, nasz komputer Państwa nie wybrał”. Tego było dość, żeby, poświęciwszy nie tak znowu zbędne kilka hrywien, zrozumieć mechanizm „łochotronu”. Każdej nocy wezwania prezenterki telewizyjnej wabią łatwowiernych telewidzów. Potem proponują im długo czekać na obiecane połączenie. A pieniądze wkładają do własnej kieszeni. Obecnie niemal połowa centralnych kanałów telewizyjnych ma w eterze takie „zabawy” na pieniądze. Zyski są zapewne znaczne, ponieważ koszt minuty eteru na centralnych kanałach telewizyjnych może sięgać stu tysięcy hrywien. A jeśli „Telefon do Fortuny” jest w eterze ponad dwie godziny każdej nocy i jest to opłacalne dla organizatorów pieniężnego show, to można się tylko domyślać, ilu jest tych, którzy dzwonią do studia i, obejrzawszy się z kwitkiem, płacą za to niemałe pieniądze. Mam nadzieję, że dopóki Narodowa Rada ds. Telewizji i Radiofonii nie zaprowadzi należytego porządku w tym „biznesie”, stracone przeze mnie hrywny skonwertują się w informację, która pomoże czytelnikom nie wpaść w taką telewizyjną kabałę.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
