Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

WIECZNA ZAGADKA MIŁOŚCI

Слово Просвіти, №35 за 2008 рік

Stepan Bandera — wnuk. Ołena Szułha. Zdjęcia Andrija Samijłenki. W upalny letni dzień w stołecznym kinie „Kijów” zebrał się klub miłośników prawdziwego światowego i krajowego kina „Cinematograph-3000”, aby obejrzeć filmy ukraińskiego scenarzysty Jurija Łukanowa „Trzy miłości Stepana Bandery” oraz „Kim pan jest, panie Jackie?” — o dysydencie Wałeriju Marczence. Organizatorami klubu „Cinematograph-3000” są liderzy partii „Chrześcijańsko-Demokratyczny Związek”. Oba filmy nie są nowe, nakręcono je dawno, ale nasza telewizja niechętnie umieszcza w swoich programach takie obrazy. Mimo to społeczeństwo odczuwa potrzebę wiedzy o znaczących postaciach w ukraińskiej historii, którą przez dziesięciolecia wypaczały narzucane stereotypy. Na pokaz zaproszono wnuka Bandery, Stepana, który posiada kanadyjskie obywatelstwo, ale mieszka i pracuje w Kijowie, a także matkę Wałerija Marczenki, panią Ninę. Organizatorzy pokazu zapowiadali, że w ramach wydarzenia odbędzie się spotkanie autorskie z niezależnym dziennikarzem, autorem pomysłu i scenariusza Jurijem Łukanowem. Jednak Jurij nie mógł wziąć udziału w prezentacji, ponieważ przebywał w Gruzji, gdzie trwały działania wojenne. Mimo że goście nie mogli usłyszeć głównego inspiratora i twórcy, pokaz przebiegł pomyślnie. Prezes klubu filmowego Wołodymyr Bojko mówił o tym, że jego celem jest powiedzenie Ukraińcom prawdy o Ukrainie, gdyż nasza przestrzeń informacyjna jest wypełniona niskiej jakości zagranicznymi filmami, które wychowują młode pokolenie na wątpliwych wartościach. Choć to przykre, Bandery boją się do dziś, zrobiono z niego straszydło, bo nie znają głównych punktów zwrotnych jego życia, nie wiedzą, jakim był i o co walczył. W obrazie „Trzy miłości Stepana Bandery” wykorzystano unikalną kronikę czasu wojennego i powojennego, która uwieczniła głównego bohatera. Tutaj przeszłość przeplata się ze współczesnością. Współczesne zdjęcia powstawały w Monachium, Londynie i Galicji. Główną myślą filmu są relacje Stepana Bandery z kobietami. Twórcom filmu udało się więc pokazać go przede wszystkim jako żywego człowieka, któremu nieobce były wysokie i piękne uczucia. Przewodniczący partii „Chrześcijańsko-Demokratyczny Związek” Wołodymyr Stretowycz zaznaczył, że gdyby rozmawiał z Jurijem Łukanowem dziesięć lat temu, to proponowałby, aby w tytule filmu mowa była nie o trzech, a o czterech miłościach Bandery, gdyż główną w jego życiu była walka o niepodległość Ukrainy i patriotyzm. Od czasu powstania tego filmu minęło już dziesięć lat, a miliony ukraińskich widzów nawet nie podejrzewają, że istnieje taki obraz. Dlatego prowadząca Pierwszego Kanału Narodowego Natalija Rozyńska, która była wśród gości, obiecała, że będzie wspierać to, aby kanał włączył ten film do ramówki. Nie jest tajemnicą, że do dziś Pierwszy Narodowy jeszcze nie stał się naprawdę narodowym kanałem Ukraińców, choć jest jednym z niewielu, który można odbierać w najdalszych zakątkach Ukrainy. W obrazie „Kim pan jest, panie Jackie?” mowa o „zaocznej” — poprzez korespondencję — miłości kobiety z Amnesty International, Holenderki Jackie Baggs, i więźnia sumienia Wałerija Marczenki. Tego utalentowanego publicystę, tłumacza, naukowca totalitarny system oskarżył o działalność antyradziecką i uwięził. Odbył sześć lat łagrów i dwa lata zesłania. Drugi wyrok — dziesięć lat łagrów o zaostrzonym rygorze stał się dla Wałerija wyrokiem śmierci. A największym przestępstwem tego młodego utalentowanego dziennikarza było to, że kochał Ukrainę, życie i nie wybaczał podłości. Obraz odtwarza dramatyczne etapy życia Wałerija Marczenki przez pryzmat jego relacji z dziewczyną z Holandii. Główną myślą obu filmów, która je łączy, jest miłość jako ziemskie uczucie. Ona uskrzydla, czyni cuda, popycha historię do przodu. Ale jest jeszcze jedna miłość — do Ojczyzny. Właśnie ona jest jedyną winą bohaterów obu filmów Jurija Łukanowa. Są to obrazy, które wymagają dalszej pracy myśli, pozostawiają przestrzeń do rozważań i chęć dowiedzenia się więcej. Oglądając takie filmy, zbliżamy się do prawdy, poznajemy naszą historię obiektywnie, dlatego bardzo ważne jest, aby mogła je zobaczyć jak największa liczba widzów.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn