Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

NIEPODOBNI KREWNI

Слово Просвіти, №35 за 2008 рік

Ciąg dalszy. Pocz. w nr 3, 5, 8, 10, 12, 14, 17, 19, 22, 24, 26, 28, 31, 33 za 2008 rok. Lisy mają nory, a ptaki powietrzne gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć. Mateusz, 8:20. Odpowiadając uczonemu w Piśmie, który zapragnął zostać Jego uczniem, Jezus ostrzega przed trudnościami wybranej drogi i podaje własny przykład. Chrystus, nazywając siebie mesjańskim tytułem, który wybrzmiał jeszcze u proroka Daniela (7:13), wspomina o dzikich zwierzętach, bo nawet w porównaniu z nimi pierwszy kaznodzieja chrześcijaństwa jest samotny i bezdomny. Zwierzęta z rodziny psowatych, a to nie tylko pies i wilk, towarzyszą nam od samego początku ziemskiego życia. Lisa wśród nich można uważać za wyrazistą osobistość. Jeśli pies zbliżył się do człowieka z jego woli, to lis bez żadnego zaproszenia korzysta z owoców naszej pracy, trzymając się na dystans. Mając doskonały węch, lisy wyśledzają w krzakach pisklęta i zające, niszczą nie tylko gniazda, ale i bezbronne ptactwo domowe oraz króliki. Do tego lubią słodkie owoce i jagody: Chwytajcie nam lisy, małe lisy, co winnice niszczą… (Pieśń nad Pieśniami, 2:15). Szkoda, jaką zwierzątka mogą wyrządzić winiarzom, jest tu najwyraźniej wyolbrzymiona, bo lisy w sadach łowią myszy, zjadają żuki, ale nor i podziemnych tuneli nie kopią, gdyż przystosowują dla siebie nory innych zwierząt. Ktoś z faryzeuszy ostrzegał, że Herod Antypas (syn tego, który niszczył niemowlęta) chce zabić Jezusa. On zaś rzekł im: „Idźcie i powiedzcie temu lisowi: oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro…”. Przeczuwając przyszłość, Jezus dał do zrozumienia, że nie nadszedł czas wypić kielich przeznaczony przez Boga: Św. Zosima i św. Sawatiusz — patroni pszczelarzy. Oksana MARKUSZ, miodoterapeuta. Miód, słodycze dzikiej przyrody, to pożyteczny i bezpieczny produkt. Można go wykorzystywać do leczenia i profilaktyki różnych chorób. Świeży miód jest przeważnie gęsty jak syrop. Pozostaje taki do września, a potem krystalizuje się. Bukiet miodowy to suma zapachu i koloru w zależności od rośliny miododajnej. Pod względem pochodzenia miód może być… bo nie przystoi, żeby prorok zginął poza Jerozolimą (Łukasz, 13:32—33). Uczeni w Piśmie i faryzeusze zapewne doskonale zrozumieli to, co powiedział Jezus, bo lis miał wątpliwą sławę jeszcze od czasów Ezopa, ponad 500 lat przed Narodzeniem Chrystusowym. W co siódmej bajce tego legendarnego antycznego poety występuje lis, który osiąga swoje podstępem, wykazując się mądrością, przewidywalnością i zdolnościami dyplomatycznymi. W średniowiecznym eposie satyrycznym obraz Lisa nie jest już różnobarwny, jest on uosobieniem przebiegłości połączonej z podstępnością. Takim właśnie zapożyczył go J. W. Goethe do sparafrazowania w literackim języku niemieckim utworu „Lis Reynard”. Wiek później, w latach 1890—1896, dla ukraińskiego czytelnika Iwan Franko napisał swojego „Lisa Mykyta”, podkreślając: „Pragnąłem nie przetłumaczyć, a przerobić starą powieść o lisie, uczynić ją naszym narodowym dobrem, nadać jej naszą narodową postać”. To się świetnie udało, bo mimo skomplikowanego rozwoju folklorystyczno-literackiego obrazu Lisa, w świadomości ludowej jego charakter dość jednoznacznie ukształtował się na biblijnym gruncie, co potwierdza przysłowie: „W oczy — jak lis, a za oczy — jak bies”. Na klasycznych ezopowych wątkach, ale w tradycji biblijnej, stworzył swoje bajki Leonid Hlibow, a wśród nich takie podręcznikowe jak „Lis i winogrona”, „Wrona i lis”, a także „Lis i susł”, „Lis-żałobnik”, gdzie poeta wyśmiał faryzeizm z jego niespójnością czynów i pięknych słów. Zwyczajny lis, cały żółtawo-rudy (z wyjątkiem białawego końca ogona), we wszystkich czasach był i obecnie pozostaje bardzo rozpowszechniony. Kwiat, harmonijnie połączony z nie mniej doskonałym stworzeniem — pszczołą, daruje człowiekowi miód oraz inne produkty pszczelarskie. kwiatowym, spadziowym, a także ze słodkich owoców. Miód z nektaru jednego gatunku roślin miododajnych nazywa się monofloralnym, a z kilku gatunków — polifloralnym. Najcenniejsze miody monofloralne: akacjowy — wodniście przezroczysty, o delikatnym zapachu i cudownym smaku, prawie nie krystalizuje się; osetowy — zielonkawy o przyjemnym zapachu i smaku; wrzosowy — czerwonobrunatny, bardzo gęsty, cierpko-gorzkawy w smaku; gryczany — najciemniejszy, brązowy, ma specyficzny zapach i smak; miód polifloralny — z wielokwiatów. Pod względem składu miód jest bliski osoczu krwi, dlatego organizm przyswaja go w 100%. Miód zawiera głównie glukozę, fruktozę, 25% wody i ponad 60 substancji (enzymy, białka, minerały, kwasy organiczne, antybiotyki). Razem z nektarem do miodu trafia pyłek i mikroflora drożdżowa. Ten wysokokaloryczny produkt można spożywać w nieograniczonej ilości, ale nie warto tego robić (istnieje niebezpieczeństwo zachorowania na cukrzycę lub otyłość). Dzienna dawka — 80 g, jeśli nie spożywa się cukru. Najlepiej przyswaja się z ciepłą wodą lub herbatą ziołową (w gorącej wodzie miód traci właściwości lecznicze). Stałe spożywanie miodu podnosi odporność organizmu. Już Awicenna zalecał spożywanie miodu dla zachowania zdrowia i przedłużenia życia.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn