Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA «PROŚWITA» imienia TARASA SZEWCZENKI

Слово Просвіти, №35 за 2008 рік

Walentyna DAWŁYDENKO K Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” imienia Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracji KW nr 4066 z dnia 02.03.2000 r. Szef-redaktor Pawło MOWCZAN Kiedyś napisałam wiersz o batumskim delfinarium na podstawie skojarzeń z mojej podróży. „Może w tym są sobie bliscy, że młodzi” — to o wolnościowej, jednoczącej cesze małego delfina i dziewczynki, która jako jedyna wśród widzów cieszyła się z jego niepokorności. Gęsty egzotyczny napój atmosfery tego małego kraju miał smak romantyzmu, surowego ascetyzmu i męstwa, wtopionych w charaktery poprzez wiekową walkę o swoją wiarę i ojczyznę. A do tego naturalna szczerość i prostoduszność, która pozwalała Gruzinom samym śmiać się ze swoich osobliwości w utalentowanej kinematografii i oczarowywać świat niepowtarzalnym melosem, i drżąco wzdychać przy fabułach, napisanych przez wielkiego mistrza na kuchennych ceratach. I prawie nie zdziwiła mnie opowieść, że w młodej rodzinie ukraińskiej dziennikarki i gruzińskiego urzędnika mały syn Mykołka od urodzenia wyraźnie podśpiewuje jakieś melodie i nigdy nie marudzi, jeśli włączają mu muzykę nad kołyską. Moja przyjaciółka właśnie wtedy szukała dla niego płyty z ukraińskimi kołysankami. A niedawno Żenia Rudenko — mama Mykołki — przyleciała z synem do Kijowa na noc przed tym, jak w pobliżu lotniska w Gruzji spadły bomby. Obecnie dowiaduje się o wszystkich nowościach telefonicznie i może zestawiać, co piszą o wydarzeniach w Gruzji ukraińscy koledzy i jak jest naprawdę. — Uderzyła mnie gościnność tego narodu. Kiedyś po raz pierwszy przyleciałam do Tbilisi

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn