Strona · s. 9strona oryginału ↗
Adler KOROLIW Odgłosy niepokoju
Слово Просвіти, №35 за 2017 рік
Matkom Rosji Pytam was z bólem o to, czy spokojnie wy w nocy śpicie i czy w tym czasie wam nie mącą snów wasze zabite córki i synowie? Bo przecież nie wierzę — pukają do snów i nocami pojawiają się oni, wszyscy jeszcze żywi, jeszcze nie zabici, którzy nie nacieszyli się tym światem. I we snach pytają oni: czy rodziliście nas dla wojny? I czy nie na krwawy rozkaz złośliwego złego szatana zginęliśmy w płomieniach wojny?.. “Bratnia miłość” Niespokojnie na duszy, gdy wspomnisz: ty na świecie nie jesteś sam, ty brata masz. Tak kocha on “po bratersku”, że od rana do ciebie w gości jeździć… na czołgu. Oprócz tego, na obiad i kolację jeszcze uparcie przyjeżdża na BTR-ze i wszystkich straszy wilczym apetytem: żre, chwyta, rwie — i wciąż nie jest syty… Odgłosy niepokoju Znowu i znowu — ból i krew oraz odgłosy niepokoju nad krajem, gdzie płonie wojna i na wieki ona naszych najlepszych synów zabiera. Ta piekielna wojna — obłudna, ponura, nam ona już w gardle stoi. Już nie dni, a lata. I najjaśniejsze myśli po niej — w popiele czarnym. Lecz w godzinę nie łez, a pieśni, kiedy ucichną wszystkie “grady” i armaty i będą dzieci dla pokoju dorastać — uśmiechnie się zapłakana matka w Pański uświęcony dzień. Stare wierzby Niczym stare znajome płótno, lekko wyblakłe, pożółkłe z czasem, — one stoją tutaj i tak dawno, jeszcze, może, od czasów Tarasa. Niedolą ich los wybrzmiał. Wydaje się, że to nie wierzby — wdowy zeszły się sobie tutaj, na końcu wsi dla cichej serdecznej rozmowy. Lecz jedna drugą wciąż pyta: a co to tam nad gościńcem kurnym? Spójrz, czy nasi chłopcy nie wracają z tej nienasyconej wojny? Północne chmury Krajów mroźnych przybłędne dzieci. Ich obraz — ponurość i chłody. Ich matka — północ, ich ojciec — wiatr, ich siostry — zamiecie, śniegi — bracia. Natrętnie suną — obce, dalekie, nieprzyjazna przestrzeń dla nich, niby koń, płyną, jakby “od wareskich do greckich”, ponad międzygórzami, jasnymi dolinami. Zostawia zmierzch i nieufność ich nieskończony zimny szlak. Ciężkie, zimne — one bez miary w nasze niebo pełzną… Pełzną. W dni narodowej żałoby Uwalnia się dusza od cieni strachu, wieńce na kamieniu, niczym sama smutek. Zamrzyjcie poeci, pohamujcie patos — napełnijcie strofy tęsknotą milczeń. Spójrzcie: w wyżynie, gdzie nieodwracalnie nam świeci przenajświętsza błękitność, tam aniołów-synów niebiańska sotnia. Pielęgnuje pamięć ich imiona. Oni wrócili… Oprócz tych, którzy już w raju, oni wrócili i myśli nieostygłe nam przynieśli. …A z nimi i swoje piekące bóle — nieustające. I ile jeszcze, kto wie, one boleć będą, wystąpią skądś. Pomyśleć strach — jak długo ta wojna za nami śladem będzie się wlec?!. W noce bożonarodzeniowe Ryczą oszalałe auta, i, uszy zatykając, stolica już pragnie szampanem się zalać. I wiedzieć nie chce nikt, jak gdzieś tam w noce bożonarodzeniowe chłopcy, co dzień niezwyciężeni, łamiąc chleba kawałek, nie w modnej nocnej restauracji — w zimnej zimowej mgle nie śpią w tak zwanym ATO. 6.01.2016 r. *** I znowu, znowu żałobna pieśń płynie, nijak nie urywa się ona. Swoich synów chowa Ukraina — najlepszych odbiera nam wojna. Wy milczycie, lecz głos wasz nam słychać, nie ucichł on i nie poszedł na dno. My nie zapomnimy was — wy nasze Kruty, serca gorące — wasz sztandar. …Opłakujemy, chowamy najlepszych, synowskiej uczymy się prostoty. Swoich dzieci… chować je tak ciężko. Za to, Wielki Boże, nas przebacz. Nasze słowo Czy to zgubiliśmy gdzieś, czy też nie mieliśmy my szczęścia podkowy? I nieszczęściem przyszło nam koni kozackich kuć. Ponad trzysta lat, jak do naszego rodzimego Słowa z biczami przyszła oszalała Piotrowa pieczęć. Lecz ono, jeszcze żywe, omijając pańskie pałace, owinięte żałobą, poznawszy znęcanie i śmiech, ogrzewało się w ścianach prostej chłopskiej chaty, przywierało duszą do ciepłych słomianych strzech. I ożywało między nimi, zmartwychwstawało zgorzkniałe Słowo i nad nami wzeszło, niby poranna jasna zorza. Nabiera sił — i rośnie, płonie tęczowo na proroczej twarzy Kobziarza. Nie ma tylko miejsca dla wojny Małe dziecko na asfalcie maluje lato, słońce, kwiaty. Już niby wszystko namalowało — i to, co jej ptaszyna wyśpiewała, i to, co wymyśliła sama. Lecz jeszcze oto będzie kwiat szczęścia, który pielęgnuje świat cały, — zleci gołąbką Picassa do namalowanych niebios. I płonie, i rozkwita w spokoju błękitności… Jest i pieśni miejsce w rodzimym kraju — nie ma tylko miejsca dla wojny. Niedawno studenci stowarzyszenia literackiego “Radosyń” witali z okazji 80-lecia jednego z weteranów swojego twórczego ośrodka — poetę i malarza Adlera Koroliwa. Z wykształcenia jest on malarzem-grafikiem, długi czas pracował jako wykładowca w dziecięcej szkole plastycznej. Razem z żoną-artystką Ludmyłą Łysenko stworzyli szereg wspaniałych gobelinów. Wśród nich — monumentalny tryptyk “Łesia Ukrainka, Taras Szewczenko, Iwan Franko”, który obecnie przechowywany jest w zbiorach Narodowego Muzeum Literatury Ukrainy. Adler Koroliw jest członkiem NSPU od 1999 roku. Autor zbiorów “Stracone świątynie”, “Książęce łowy”, “Międzysezonie”, “Przeziębiony wiatr”. Jego pióru należy się dobrze znany cykl poetycki “Szewczenkowe autoportrety” — odtworzenie w słowie praktycznie wszystkich znanych autoportretów Kobziarza. Do wierszy Koroliwa utwory kameralne i chóralne pisali znani kompozytorzy Jurij Iszczenko i Łesia Dyczko. Kilka pieśni narodziło się w radosyńskim kręgu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
