Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

Wasyl Rybyj. Dzwonorika. Wieniec sonetów

Слово Просвіти, №35 за 2018 рік

* gdzieś schował się niepowtarzalny raj i tylko można sercem odszukać go — wtedy żyj i umieraj od piękna czerwieni, którego otwierać go nie trzeba magicznym kluczem, sam otworzy się, kiedy zechce i przykuje do podniebienia oczy i wywoła oczyszczenie deszczem ten wieczny raj nie spalony nigdzie w nim naprawdę zawsze wszystko święte w obrazowej duchowej przewadze zauważył: pokazał się na chwilę i zniknął jak w powietrzu rozpuścił się krzyk i jednocześnie raj nie schował się * i jednocześnie raj nie schował się żeby ktoś go zgadł i rozgadł wspomniał gdzie widział słyszał i zdziwił się jak słońcu rozweselona woda jak zieleni raduje się pierwszy liść jak darowi ziemskiemu niebodar ten raj — zaufanie jasnego dzieciństwa czereśnia z pszczołami i lip nektar coś takiego zadusznego i wysokiego cienkiego szczęśliwego bliskiego w myślach do czego nie biorą się różne uroki patrz nie zgub uzdrawiającego oddechu tajemniczemu związkowi przyrody on całkiem obok blisko choć dotykaj * on całkiem obok blisko choć dotykaj jego strunę wrażliwości niewidzialną jego kroplę rosy z listka i dojrzały zapach słonecznego dymu i rajskie coś cię nie ominie kusząco pomacha za sobą on tu nasycony żywym ogniem iskrzącą źródlaną wodą nie stracony nie spalony ten raj ani trochę bo dla twojego dobra za słomkę ratunkową trzymał się kąpie się motyl w trawie kochaj ten zdumiewający marzycielski świat i od dotknięcia wzrokiem uśmiechaj się * i od dotknięcia wzrokiem uśmiechaj się i świat do ciebie uśmiechnie się też tylko w liczbę pojedynczą nie zamykaj się kiedy naprzeciw radości idziesz ty nie jeden w fantastycznym świecie życie żyje pokrewieństwem dusz w której liczba rozkutych powitań niby pałających czerwonych i białych róż każdemu rozchylonemu oku nie ma już dawno i kropli złości i nie otacza źrenicy smutek uśpiony budzi się siła rosną z natchnionego natchnienia skrzydła kto widzi nienaruszone piękno * kto widzi nienaruszone piękno u tego szczególne gwiezdne oczy i czystości niezwyciężona istota uzdrawiającym Bożym światłem pała między sercem i trawką związek bez słów tajemna siła rozumie od miodu słonecznik pachnący zmókł i dojrzewa w konopiach olej i nie boi się postronnych mak i nie straszna gwiazd ciemna ciemność i głębienie rosistego wału i modlą się myśli i uczucia za te harmonie mnogie “ja” kogo i dzień i noc oczarowały * kogo i dzień i noc oczarowały swoim światłocieniem w ruchu zmian ten w powietrzu słyszy rajski dzwon którego anioły pocałowały i fale nienachalnych modlitw wciąż toczą się niby niegasnące koła i nie znika łaska nigdy kto niebu bije wzruszający pokłon ni zła ni zazdrości ni zemsty nie ma spotkasz podróżnego — witasz aby nie wyczerpała słów piękno i szczęście które biegnie listkiem mrówka i słychać głos radosnej ptaszyny piwonia rozsypała rosę * piwonia rozsypała rosę strząsnęła z siebie złotą koronę i nie pragnie w trawokwieciu tronu nie odgania pszczółkę czy osę i tak wokoło słonecznie letnio mniszki wybuchają wczesnym dniem i rozkosz mają wszystkie drzewa myć się światłem jak ślepym deszczem szepcze trawom ocean wiatrów: to raj w którym tysiące światów rozbrzmiewa każdy melodyjnym wałem wieczorny głos poranny zmienił na barwie wysokości i głębi i zmierzch resztki światła pozbierał * i zmierzch resztki światła pozbierał żeby zachować nieopalony żar i zaświecić księżycowy latarnik nad morzem pola które zakwitło i czując swoje prawa i czerwienieją maki bo czerwone nie śpi i nie drzemie sasanka tańczy babka bez granic i nie obejmuje myśli trwoga i nie pokazuje twarzy strach nikt nie prześladuje nikogo i rozumieją języki różne języki i dla harmonii w światobudowie na drzewie śpiewa rajski ptak * na drzewie śpiewa rajski ptak uzdrawiające tremolo dźwięcznego śpiewu melodia chabru w żytach z błękitem w zieleni drżąca dokąd przenikliwym spojrzeniem nie rzucisz tam światłocień prowadzi brzmi brwią nie ma żadnych nieporozumień kiedy przyroda oddycha miłością aby kwitnąć kontynuować lato nikt nie zna bolesnych pożegnań-bo nie żegna się ze światem cudów a ta śnieżynka wykwintnie śnieżna chwilowa niby łza nietrwała i świeci światoodczucie w oczach * i świeci światoodczucie w oczach nie ma ani kropelki smutnego żalu z duszą rozumie się dusza i myśl w absolucie słyszy myśl i pełna czasza spokoju niebios nalana szczodrze jasnymi deszczami i faleczki czeka twarz lustrzanych tafli jasnością żyją grzybowe mgły piasek szeleści korytami dróg i pisze powieść podróży nóg o kamień potknięcia i sznureczkiem a w drzewie przyrody poznania bezgrzeszne pozostały się wiedze a krwawnik wybiela koszulę * a krwawnik wybiela koszulę na słonecznym czystym ogniu i rozkwitają jasnowidzące oczy w cichopłynnej wzrokowej łunie rodzą się błogosławione myśli pulsuje dojrzewanie kolorów i utajnione szczęśliwe liczby pokazują wszystkie kalendarze kontynuuje chwilowy bieg minuty klepsydra — wieczny wodny zegar i widać czas po kwieciu i listkach przywiązana do światłocienia nitki niesie rzeka rozkołysane odbicia pod niebem to powolna to stroma * pod niebem to powolna to stroma rzeka niesie odbicia krajobrazów przezroczysty wodopływ kontynentu w promienistym obfitym życie źródła biją spod kamienistych gór i w żadnym nie ma mętności dokądże domyślny trafił wzrok jeśli nie w raj romansów i preludiów rozwiało się ciernie dramie przerwała żarty śmierć-gra i ciągną się do nieba kłoski zielone pole los przejdzie a to nienaruszona miłość kwitnie z tymianku i maków i dzwonków * z tymianku i maków i dzwonków dla marzycieli ta wola to dar istniejący ona słodsza za sam nektar aż pogubiły się na sekundę oczy i rozważają śpiewy rajskich ptaków nie ma piekła tylko jedno nieśmiertelność w pamięci jakieś komórki starte niby nie było sądów i więzień sprzedajności i podłości nie ma i napastliwych okoliczności nie szukasz trzymasz odblask fali w rękach wszystkimi nurtami traw zawirowało ciszej ciszy i dziewiątą falą dokądś wędruje trawiasta rzeka * dokądś wędruje trawiasta rzeka niesie pachnące soczyste wody ktoś raj znalazł chociaż i nie szukał zauroczyła rajska rozkosz i chcesz rajować to rajuj dopóki nazywamy się goście dla nostalgii wspomnienia pilnuj o kwiatopolowej ruchomej wyspie zdawało się jest wszystko chyba brakuje bólu i nieodstępnych kłopotów na głowę które prowadzi sprawnie los-gra i pokazał się tylko na chwilę nagłą niby wstąpił w potajemny spisek gdzieś schował się niepowtarzalny raj * gdzieś schował się niepowtarzalny raj i jednocześnie raj nie schował się on całkiem obok blisko choć dotykaj i od dotknięcia wzrokiem uśmiechaj się kto widzi nienaruszone piękno kogo i dzień i noc oczarowały: piwonia rozsypała rosę i zmierzch resztki światła pozbierał na drzewie śpiewa rajski ptak i świeci światoodczucie w oczach a krwawnik wybiela koszulę pod niebem to powolna to stroma z tymianku i maków i dzwonków dokądś wędruje trawiasta rzeka. Kołomyja

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn