Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

O kulinariach i sprawach sercowych

Слово Просвіти, №35 за 2020 рік

Spektakl przypomina o tym, jak dawniej ludzie żyli w tej okolicy współczesnego Kijowa, która obecnie nazywa się Berezniaky. Jak się bawili, o czym rozmawiali? Jakimi kulinariami kobiety kusiły mężczyzn, jak zwabiały ich w swoje objęcia za pomocą jednej potrawy? Jak nawet jedno warzywo może opowiedzieć więcej o ukochanym niż wróżka? O tych i innych tajemnicach opowiada spektakl – żartami, piosenkami, żywiołowymi tańcami i kulinarnymi figlami. – W nowym spektaklu koncertowym staraliśmy się pokazać więcej śpiewu, folkloru – opowiada Tetiana Matasowa. – Co więcej, chcieliśmy, aby był to nie tylko folklor ukraiński, ale także innych narodów. Przed rozpoczęciem kwarantanny było już jakieś niepokojące przeczucie. Być może również dlatego mieliśmy pragnienie zrobić dla ludzi coś lekkiego i przyjemnego, aby zmusić ich do uśmiechu. Materiał muzyczny dobrał artysta ludowy Ukrainy Mykoła Burawski. A ja dodałam komponent dramatyczny. Do napisania scenariusza zainspirował mnie utwór Marii Matios „Kulinarne figle”. To bardzo ciekawa książka, w której jest poszukiwanie kulinarnych przepisów i prawdziwego życia, prawdziwego szczęścia. Zechcieliśmy poszukać własnego przepisu. Nasz jest kulinarno-muzyczny. Co trzeba, żeby być szczęśliwym? Pewnie trzeba być kochanym. Próby rozpoczęły się nieco wcześniej niż miesiąc przed początkiem kwarantanny. Początkowo zajmowaliśmy się wokalem i plastyką, a kiedy został napisany scenariusz, zaczęły się także próby dramatyczne. Na tydzień przed kwarantanną pokazaliśmy pierwszy premierowy koncert „Wesołości Kuchmistrzyni”, a całkiem niedawno odbył się trzeci pokaz. W nowej inscenizacji po raz pierwszy w głównych rolach występują artyści baletu Iryna Hajworonska i Danyło Paszczenko. To wybitni wykonawcy. Wyjaśniałam im niektóre podstawowe zasady kunsztu teatralnego. Chwytali wszystko w lot. Czasu na przygotowanie koncertu było bardzo mało. Równolegle przygotowywano jeszcze jeden spektakl, było duże obciążenie. Do tego dochodziły wieczorne przedstawienia. Ale sam proces prób przebiegał dość lekko. Zazwyczaj sztuki są budowane na męską obsadę. A ten spektakl-koncert jest bardziej kobiecy. Chcieliśmy zbudować go przede wszystkim na kobiecych postaciach, aby każda artystka mogła pokazać siebie, swój charakter. Przygotowywaliśmy każdy osobny dialog, monolog, z którymi wychodziły na scenę. Każdy fragment dobieraliśmy właśnie pod tę czy inną aktorkę naszego teatru. Kateryna Bereznycka i Ludmyła Bołtiweć to nasze sprzedawczynie, które na początku spektaklu sprzedają gruszki i jabłka. Dalej Kateryna – tuzin jajek, które proponuje wykorzystać podczas przygotowywania potrawy, a Ludmyła wynosi rybę i opowiada o rybnej kuchni. Hałyna Taturewycz i Anżela Skawronska wykonują numer a cappella. Takich numerów w naszym spektaklu jest tylko dwa. Początkowo bardzo się denerwowały, proponowały zaśpiewać piosenkę przy akompaniamencie orkiestry. Ale zdecydowaliśmy się zostawić ten numer, ponieważ staraliśmy się urozmaicić program. Już po pierwszym premierowym pokazie artystki przyznały, że bardzo im się podobało, jak ciepło przyjmował ich występ widz. Wałentyna Hordijczuk jest u nas sprzedawczynią buraczków. U niej wreszcie pojawiła się możliwość ujawnienia swojego charakteru. Zazwyczaj artystka tworzy delikatne obrazy. A ja wiedziałam, że ma bardzo wyrazisty charakter, żywy temperament, bardzo chciałam, żeby go pokazała. Wałentynie dobrze to wyszło. Ciekawie przejawiają swoje charaktery także nasze sprzedawczynie obrusów — zasłużona artystka Ukrainy Nadija Burawska i Lilija Milewska. Lilija jest bardziej surowa, daje swoje wskazówki głównej bohaterce, które ta odbiera jak żołnierską musztrę. A Nadija Fedoriwna ukazuje się jako mądra i czuła kobieta. Jej postać dowodzi, że wieku u kobiety w zasadzie nie ma. Może być marzycielska nie tylko w wieku 16-20, ale i 70-80 lat. Aktorka Natalija Kuczer tak ciekawie wciela się w postać Cyganki, że kiedy zakłada swój zwykły teatralny strój, to mało kto z widzów ją poznaje. Nasza „Gruzinka” Antonina Bryhineć tym razem wystąpiła w nietypowej dla siebie roli. Miała już charakterystyczne role, ale tym razem zdołała na nowo odkryć aspekty swojego talentu. Wałentyn Wełykorod gra Omelka, który bardzo lubi opowiadać bajki. A rolę jego ukochanej dziewczyny wykonuje Maryna Korohoda. Ona za pomocą pierogów, a bardziej swoją kobiecą cierpliwością, mądrością i sprytem jest w stanie rozkochać w sobie nawet ta-dziękujemy za wszechstronne wsparcie miastu. Widza obiecują zaskoczyć odtworzeniem atmosfery lat 90., wielką różnorodnością lokalizacji, ciągłą zmianą postaci, niekończącymi się przygodami oraz firmowym humorem. W filmie zabrzmią oryginalne covery najsłynniejszych hitów Kuźmy Skriabina w wykonaniu popularnych ukraińskich artystów. A zdjęcia będą odbywać się w Kijowie, Lwowie i Berlinie. Projekt stał się jednym ze zwycięzców 11. konkursowego naboru Państwowej Agencji Ukrainy ds. Kina. Produkcja filmu odbywa się przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Polityki Informacyjnej oraz Państwowego Agencji Kultury jako Omelko. Wiktor Piskun w spektaklu – to „nasz Pavarotti”. Początkowo jego występ chciano zrobić klasycznym, a potem zrozumiano, że musi być lekkość ukraińskiej melodii. Wychodzi w kapeluszu do tanga, ale z papryczką w ręku. Dlatego, że bliska jest nam ukraińska natura, ukraińska romantyka. Niech będzie w czymś śmieszna, w czymś naiwna, w czymś niezrozumiała dla innych, ale dla nas jest najczulsza i najbliższa. Męska część naszej trupy tym razem bardziej słucha i śpiewa, niż mówi. Ale cały ten koncert bez nich by się nie odbył. Dlatego, że wszystkie te przepisy, wszystkie te poszukiwania są właśnie dla mężczyzn, żeby uczynić ich szczęśliwymi. Pokazano w spektaklu-koncercie kulturę bułgarską, adżarską, włoską, gruzińską, cygańską. Jest tu argentyńskie tango i węgierski czardasz. Myśleliśmy, jak najlepiej zakończyć nasze widowisko. Wielu trzymało się opinii, że najwyższym punktem powinna być piosenka „Mamma Maria”. Ale my jesteśmy teatrem ukraińskiego folkloru, więc postanowiliśmy zakończyć hopakiem. A główny bohater może w tym tańcu kina Ukrainy. Premiera filmu w kinach kraju zaplanowana jest na 2021 rok. Partnerzy informacyjni projektu: Fundacja Charytatywna im. Kuźmy Skriabina, grupa firm „RTM-Ukraina”, portal internetowy „Obozrevatel”, grupa radiowa TAVR MEDIA, stacja radiowa Radio Roks, kanał muzyczno-rozrywkowy M1. Materiały przygotował Eduard OWCHARENKO. Młoda reżyserka Tetiana Matasowa wystawiła w Kijowskim Akademickim Teatrze Ukraińskiego Folkloru „Berehynia” spektakle na podstawie powieści „Cienie zapomnianych przodków” oraz „Konotopska wiedźma”. Te inscenizacje zdążyły już zostać zauważone przez stołecznych teatralów. A jej nową pracą stał się spektakl-koncert „Wesołości Kuchmisterki”. wykazać się w pełni. On w tańcu podlatuje aż pod sufit teatru. Widz musi zrozumieć, że utalentowany człowiek jest utalentowany we wszystkim. Znaczące miejsce w spektaklu zajmują tańce. Ich przygotowaniem zajmował się nasz choreograf Wałerij Kyryluk. Dekoracje robiła Ludmyła Powżyk. Podczas pierwszego premierowego pokazu częstowano gości jabłkami, gruszkami i obwarzankami, które widzieli na scenie. Z powodu ograniczeń kwarantannowych na razie jesteśmy zmuszeni zrezygnować z tego odkrycia. Ale jak tylko będzie można, od razu do niego wrócimy. Przecież tak chce się poczęstować widzów po tym, jak półtorej godziny mówimy i śpiewamy o potrawach kulinarnych. Po zakończeniu surowej kwarantanny początkowo baliśmy się, czy widz w ogóle zaryzykuje pójście do teatru. Myśleliśmy, jak będziemy pracować w półpustej sali. Przecież i tak niewielką salę naszego teatru obecnie można wypełniać tylko w jednej trzeciej. Przecież wielu ludzi po prostu wstydzi się śmiać, a kiedy śmieje się sala, to mogą dać upust swoim emocjom. Jednak ludzie tak zatęsknili za sztuką, za czymś jasnym, że podczas spektaklu była taka energia, jakby w sali było stu, a nawet dwustu widzów. Aktorzy widzą te wdzięczne oczy i chce im się pracować. Chociaż ich na scenie bywa czasem więcej niż widzów w sali. Kobieta stara się przyciągnąć do siebie serce mężczyzny różnymi sposobami. Często droga do serca prowadzi właśnie przez żołądek. Ale główna nie jest kulinaria, a pragnienie uczynienia ukochanej osoby szczęśliwą. Finał mamy otwarty. Nie można rozkochać w sobie mężczyzny czy dziewczyny takimi banalnymi frazami: „Będziesz dobrze gotować, będę cię kochać” czy „Złożyłem dziewczynie propozycję małżeństwa – i ona już jest twoja”. Na końcu spektaklu stawiamy trzy kropki. Najprawdopodobniej nasi bohaterowie będą razem. Ale nie przez jakieś kulinarne sekrety, a dlatego, że chce im się być obok. Teraz przygotowujemy do wydania spektakl o życiu i twórczości Marii Prymaczenko. Pracę nad nim rozpoczęliśmy jeszcze podczas surowej kwarantanny. Pierwsze czytania były w trybie online. Od razu, jak tylko złagodzono ograniczenia kwarantannowe, zaczęliśmy próby. Teraz wreszcie przygotowujemy się do premiery. Zdjęcie dostarczone przez teatr.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn