Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Nogi Polakowej i autoplagiat prezydenta na Dzień Niepodległości „W niewoli smutku” („Czerwona ruta”) – niepisane hasło tegorocznych uroczystości w Kijowie.

Слово Просвіти, №35 за 2020 рік

Przemówienie Wołodymyra Zełenskiego: Bez sensacji, za to z plagiatem z zeszłorocznego speechu. 24 sierpnia 2019 roku: „Dobrym będzie ten dzień, kiedy nadejdzie do mnie wiadomość SMS: w ciągu doby nie mamy ani jednego zabitego czy rannego na froncie”. Ten sam dzień 2020 roku: „Musimy być odpowiedzialni – i wtedy nadejdzie dzień, kiedy w moim radosnym SMS-ie od ministra ochrony zdrowia będzie: „za minioną dobę zero zachorowań i zgonów”. Znajdźcie różnice, których nie ma. Po prostu teraz chodzi o jeszcze jeden front – walki z koronawirusem, a speechwriterzy, widocznie, skorzystali ze starego szablonu. Tak jak z mantrą o wartości każdego obywatela, po raz pierwszy wypowiedzianą przez gwaranta w przemówieniu inauguracyjnym, ale na razie potwierdzoną z dokładnością do odwrotności: „Zrobię wszystko, aby każdy Ukrainiec w każdym zakątku świata wiedział, że państwo go nie zostawi”. (Przypomnijcie sobie porzuconego na śmierć w szarej strefie żołnierza Jarosława Żurawla kilka tygodni temu). Wreszcie, „stare-dobre” „chwal mnie buźko, bo rozedrę”. A kto nie chwali – ten wróg: „Będziemy mieli kraj, gdzie ożywione spory będą tylko o to, jak nazwać rakietę, którą Ukraina wysyła w kosmos. Innych prosimy nie przeszkadzać. Ludzie już wystawili wam ocenę. Nie plączcie się pod nogami Ukrainy, która porusza się do przodu”. Ogólne wrażenie z przemówienia: próba zachowania dobrej miny do złej gry. Albo też oczywistego braku osiągnięć, o których opowiadał W. Zełenski w Dzień Niepodległości. Nagrodzenie wybitnych Ukraińców: Znamienne, że wśród takich w tym roku znalazł się Dzidzio (Mychajło Choma) – konsekwentnie lojalny wobec prezydenta jeszcze od czasów „95 kwartału”. Tymczasem nie wspomniano o szeregu innych nie mniej udanych i znanych artystów, którzy dają charytatywne koncerty na rzecz żołnierzy OOS (jak Oksana Mucha czy „Bez obmeżeń”) lub mają znaczne zasługi dla kultury i sztuki Ukrainy. Na przykład, haniebnie zapomniani dziś przez otoczenie prezydenta Taras Petrynenko, Wasyl Zinkewycz czy kompozytor Łewko Dutkiwski (twórca legendarnego zespołu „Smerichka”, pierwszego wykonawcy „Czerwonej ruty”, którą, nawiasem mówiąc, zakończono koncert na Dzień Niepodległości). Listę tych, na których po raz kolejny nie zwróciło uwagi biuro prezydenta, można kontynuować. Koncert. Pozostawił, przeważnie, przygnębiające wrażenia u tych, którzy spodziewali się pełnowartościowego ukraińskiego i patriotycznego kontentu na główne święto kraju. Do tego walczącego. Zamiast tego widowisko stało się swego rodzaju maszyną czasu: dobór wykonawców i ich repertuar, w szczególności rosyjskojęzyczny, wywoływały wspomnienia o agitacyjnych festynach czasów Kuczmy czy Janukowycza. Maksymalnie sprymitywizowane i w „najlepszych” tradycjach show-biznesu północnego sąsiada. Potpourri ze znanych, nawet kultowych ukraińskich piosenek, a wśród nich – „Pieśń o pieśni” Tarasa Petrynenki czy „Wona” Tarasa Czubaja – wykonywano przyziemnie-popowo, żeby nie powiedzieć „wulgarnie”. Innymi słowy, było wszystko, co „ok” w nocnym klubie na imprezie z alkoholem i „dziewczynkami”, ale w żadnym wypadku nie na urodziny państwa. Striptizersko-odaliszkowa plastyka piosenkarek (Tina Karol, Nadia Dorofiejewa, Dżamała, Natalja Mohyłewśka, Olha Polakowa), ich zbyt wyzywające sukienki, które bardziej pasowałyby do tego samego pylonu, i apoteoza bezguścia – „Szlopki” Olhy Polakowej. Ale śpiewała Iryna Biłyk, i to w czymś podobnym do szlafroka kąpielowego. Irynie, do tego, nie za bardzo udała się ostatnia operacja plastyczna i nawet wysiłki operatora nie dodały szczerości naciągniętym – dosłownie – uśmiechom primy rodzimej popkultury. Reżyseria show wyglądała jakby celowo utkana z wpadek i niestosowności – jak choćby skoki akrobatów za plecami Niny Matwijenko czy pojawienie się Wierki Serdiuczki na lokomotywie kolejowej z hitem „Okeanu Elzy” „Tam, de nas nema”. Oczywiście, w wersji Danyłki to był gruby trolling, a oto za parowóz temu, kto to wymyślił, chciało się porządnie dać po karku. Aluzja zbyt niedwuznaczna – „nasz parowóz – wpieriod letit”. Czy też raczej, wstecz, w radziecką przeszłość, której Ukraina pozbyła się 29 lat temu. Lecz duchy przeszłości mają zdolność powracania – jak się okazało. Do pełni niepocieszającego obrazu brakowało chyba tylko Ani Lorak i Taisiji Powalij. Jednak ich „wakaty” z powodzeniem zajęli Tina Karol i Ołeh Wynnyk – oboje niedawno śpiewali na poparcie Ołeksandra Łukaszenki na wyborach na Białorusi, i ci sami artyści stali się „gwoździami programu” na Dzień Niepodległości. Pozdrowienia dla pobitych i torturowanych protestujących przeciwko Luce w białoruskich więzieniach. Całkowity brak ludzi w tle za artystami, uczestnikami widowiska, wyglądał nie tylko dziwnie, ale i symbolicznie: naród nie psuł władzy telewizyjnego obrazka, go w kadrze nie było. Ani jednej duszy, jakby w centrum stolicy w święto obywatelom po prostu nie było co robić. Że to nie dla nich, a jedynie dla show koncert kręcili – nie mam wątpliwości. No i głównego jego widza, oczywiście, Wołodymyra Zełenskiego – on zadowolony kiwał głową i okresowo rytmizował pseudo-taneczne konwulsje górnej części ciała w takt melodii. Święto się udało? Nawiasem mówiąc: Jak poinformowali na swoich stronach na Facebooku „Boombox”, „Tartak” i „Okean Elzy”, nie udzielali oni zgody biuru prezydenta na wykorzystanie swoich piosenek na koncercie Dnia Niepodległości. Co więcej: BP nawet nie zwracało się do nich o zgodę, naruszając prawa autorskie artystów. Eshton BEST-KOROWAJNYJ, Global Village Zdjęcie z internetu

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn