Strona · s. 8strona oryginału ↗
«Wiodącym kuratorem i inspiratorem jest sam Taras Szewczenko»
Слово Просвіти, №35 за 2021 рік
Jarosława RIZNYKOWA, członkini Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy, laureatka nagród literackich im. H. Skoworody oraz im. I. Franki. Jakie powinno być współczesne odczytanie klasyków ukraińskiej kultury? Jakie są recepty na skuteczną promocję kultury narodowej? Jakie przesłania powinno otrzymywać młode pokolenie, aby angażować się w proces kulturalny? Na te pytania próbowali odpowiedzieć autorzy projektu stworzenia wystawy multimedialnej „Immersyjny świat Tarasa Szewczenki”. Wykorzystali oni technologie immersyjne – dość nowe i złożone zjawisko początku XXI wieku, będące wynikiem rozwoju gospodarki kreatywnej, która opiera się na angażowaniu konsumentów poprzez emocje i rozrywkę. Immersyjne widowiska w teatrach, efekt pełnego zanurzenia i 360° w kinach, galerie pop-up oraz wystawy sztuki cyfrowej – wszystko to pomaga zagranicznym instytucjom kultury zainteresować zwiedzających, a tym samym stać się konkurencyjnymi w walce o czas i uwagę widzów. Dla Ukrainy taki format jest dość nowy, ale niezwykle perspektywiczny. Można było się o tym przekonać, odwiedzając 20 sierpnia otwarcie wspomnianej wystawy w Centrum Sztuki im. Wiery Chołodnej Odeskiej Studia Filmowego. ...Wizualnie atrakcyjne obrazy, które, podsycane muzyką, wyrywają się z płócien malarskich, ożywają, wypełniają przestrzeń wystawową, zacierają granice między widzem a światem sztuki, dają możliwość postrzegania informacji nie tylko od strony poznawczej, ale i emocjonalnej – taką właśnie zobaczyli wystawę jej zwiedzający. Switłana MASŁOWSKA, p.o. przewodniczącej Czerniowieckiej organizacji obwodowej Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. „...Wszyscy szczerzy Rusini-Bukowińczycy, stańcie w szeregi pracowników Ruskiej Besidy, uprawiajmy pilnie narodową niwę w jedności i zgodzie...”. To ostatnie zdanie przeczytanej właśnie książki „Ilustrowana Historia Ruskiej Besidy” (z lat 1869–1909) Jewhena Dmytriwa. Wznowiła ją całkiem niedawno Czerniowiecka organizacja obwodowa Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki jako następczyni prawna „Ruskiej Besidy”. Nad wznowieniem pracowali proświcianie: Ostap Sawczuk, Marija Pełech, Nadija Babycz (już nieżyjąca), Bohdan Melnyczuk, Serhij Dobrzanśkyj. Wydanie jest unikatowe, ponieważ pierwowzór ujrzał światło dzienne jeszcze w dalekim 1909 roku. Zatem to rarytas, który wymagał odnowienia, bo „...z tej opowieści można zaczerpnąć wiele nauki dla nas i znaleźć wskazówki, co nam robić, a co ominąć...”. Autor książki napisał to zdanie na początku lat 1900., ale jest ono aktualne do dziś. Dlatego proponujemy czytelnikom nastawienie się na zdumiewającą podróż w przeszłość Bukowińskiej „Proświty”, która narodziła się na Zastawniwszczyźnie, we wsi Towtry, za błogosławieństwem pierwszego Metropolity Bukowiny i Dalmacji, naszego ziomka ze wsi Wasłowiwci, Jewhena Hakmana. Wirtualną podróż przez historię 40 lat działalności ówczesnej Proświty postaramy się przedstawić w języku oryginału. Przedmowa książki „Ziarno, które obficie wydało plon” inspiruje. 20 sierpnia 2021 roku uroczyście otwarto wystawę multimedialną „Immersyjny świat Tarasa Szewczenki” w Centrum Sztuki im. Wiery Chołodnej Odeskiej Studia Filmowego. Szczere oklaski, zainteresowane twarze, ożywiona dyskusja, zachwycone opinie, fascynacja możliwością zanurzenia się w emocjonalny świat artysty i przewrócenia stron historii jego pełnego trudu życia – to rezultat obejrzenia treści zaproponowanych przez twórców projektu. To kreatywne i inspirujące doświadczenie widza stało się możliwe dzięki wspólnej twórczości ludzi z Ukrainy i Kanady. Opowiadając o swoim zespole, producentka projektu Natalja Delijewa zaznaczyła, że „wiodącym kuratorem i inspiratorem w zakresie artystycznej części wystawy, twórcą wizualnej i tekstowej treści jest sam Taras Szewczenko”. A pomagali: producent Wałerij Kostjuk (Kanada); kreatywna reżyserka Taisija Poda; kurator-konsultant, dyrektor generalny Narodowego Muzeum Tarasa Szewczenki Dmytro Stus; menedżerka ds. marketingu, PR i komunikacji Sofija Ławriw; brand-designer Wład Artym (Kanada); konsultant techniczny ds. organizacji wystaw immersyjnych Andrij Mazuruk (Kanada), a także Tymur Polanśkyj – kurator części audialnej wystawy, kompozytor. Do stworzenia wystawy dołączyła duża liczba pracowników Narodowego Muzeum Tarasa Szewczenki oraz Odeskiej Studia Filmowego, uczestników Narodowego Akademickiego Chóru Ludowego imienia Hryhorija Werowky. A ponadto, jak zaznaczył Wałerij Kostjuk, współautorami było też tych 140 osób, które pomogły w krótkim czasie zebrać na platformie „Spilnokoszt” ponad 200 tys. hrywien, niezbędnych do uruchomienia projektu. Tej megadrużynie udało się połączyć ukraińskie tradycje i najnowocześniejsze innowacje, aby widz miał możliwość przemyślenia twórczości Tarasa Hryhorowycza Szewczenki i samodzielnego zdecydowania, kim on jest – genialnym poetą czy genialnym, wszechstronnym artystą. Jeśli komuś to pytanie wydaje się dziwne i niepoprawne, to niech weźmie pod uwagę, że za życia Kobziarza ceniono go zarówno jako artystę, jak i poetę. Był ulubionym uczniem Karla Briułłowa, a w 1860 roku został uhonorowany tytułem Akademika grawerstwa przez Cesarską Akademię Sztuk Pięknych za rycinę według obrazu Rembrandta „Przypowieść o robotnikach w winnicy”. Jeśli pierwsze próby literackie przypadają na lata 1836–1837, to najwcześniejszy rysunek, który do nas dotarł i jest znany pod nazwą „Popiersie kobiety” (lub „Główka kobieca”), został datowany przez samego autora jeszcze na 1830 rok. Szewczenko pozostawił po sobie także prawie 250 utworów literackich i ponad 800 dzieł plastycznych – portretów, kompozycji o tematyce mitologicznej, historycznej i rodzajowej, pejzaży architektonicznych, wykonanych w technice malarstwa olejnego na płótnie, a także akwarelą, sepią, tuszem, ołówkiem ołowiowym oraz w
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
