Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Z wysokości pierwszej dekady

Слово Просвіти, №35 за 2021 рік

Kijowski niezależny teatr „Maskam Rad” świętował dziesięć lat od dnia powstania. Razem z aktorami wydarzenie uczciło wielu dawnych wielbicieli tego zespołu, a także ci, którzy dowiedzieli się o teatrze nie tak dawno. Teatr został stworzony w maju 2011 r. Jednak za swoje urodziny uważają tu 2 lipca – właśnie tego dnia odbyła się premiera w ramach sceny teatralnej Międzynarodowego festiwalu etnokulturowego „Trypilskie koło”. Od tamtej pory teatr bardzo lubi festiwale i nie tylko bierze w nich udział, ale i sam je organizuje. Przez te lata w repertuarze pojawiło się ponad czterdzieści spektakli, a do zespołu teatru dołączyło ponad 35 aktorów. – Dziesięć lat dla niezależnego zespołu teatralnego – to dużo – zaznaczyła kierowniczka Teatru „Maskam Rad” Inna Honczarowa. – Pracujemy bez wsparcia ze strony państwa i miasta Kijowa. Jedyne stałe źródło dochodu – środki za bilety, które widz kupuje na nasze spektakle, czyli dobrowolne datki obywateli na działalność niezależnego teatru. Nasz teatr stał się fundamentem dla prowadzenia i organizacji różnorodnych wydarzeń kulturalnych. Stopniowo staliśmy się jednym z najpotężniejszych organizatorów festiwali na Ukrainie. Razem z Narodowym historyczno-architektonicznym muzeum „Kijowska Twierdza” stworzyliśmy pierwszą na Ukrainie cross-sektorową multidyscyplinarną platformę kulturalną „Kreatywna twierdza”. Początkowo dawaliśmy spektakle tylko w dni wolne. Dziś już pracujemy także w dni powszednie. Od jesieni 2013 roku główną sceną teatru jest Kijowska Twierdza. A w 2014 roku razem z muzeum zapoczątkowaliśmy Międzynarodowy festiwal kina historycznego „Poza czasem”. W tym roku w maju przeprowadziliśmy go już po raz ósmy. To unikalny festiwal, odpowiedników którego nie ma na Ukrainie, nie tak wiele podobnych festiwali jest na świecie. Prezentujemy ciekawe filmy, których nie znajdziesz w internecie, z historii Ukrainy i innych państw. Także teatr jest stałym partnerem i współorganizatorem międzynarodowych festiwali teatralnych. Jesienią 2013 roku odbył się Pierwszy międzynarodowy festiwal „Joy-Fest”. Chociaż to festiwal teatralny, ale w jego ramach prowadzimy także wystawy i koncerty. Łącznie odbyło się 7 takich festiwali. W 2015 roku zapoczątkowaliśmy festiwal teatrów dziecięcych „Joy-Fest-dzieci”, który przeprowadziliśmy 5 razy, ostatni raz w 2020 r. online. Pierwsze dwa festiwale dziecięce odbywały się w Muzeum „Kijowska Twierdza”, ale ponieważ znacznie wzrosła liczba jego uczestników, kolejne odbywały się w innych lokalizacjach. Jeszcze jeden festiwal – Ukraińskiej muzyki klasycznej „Smalta”, który pierwszy raz odbywał się w murach Narodowego rezerwatu „Sofia Kijowska”, a potem – w „Kijowskiej Twierdzy”. Także, zaczynając od 2019 roku, dwukrotnie przeprowadziliśmy międzynarodowy festiwal monodramów „Solo Plays Fest”. W sumie w naszym dorobku twórczym jest 20 festiwali w różnych gatunkach sztuki. Ale to właśnie teatr wystąpił jako fundament naszej działalności kulturalnej. Moi koledzy – to nie po prostu aktorzy teatru, oni są naszymi współmyślicielami, sojusznikami. Razem pracujemy dla jednej wielkiej sprawy. To nawet nie praca, to – nasze życie. Zawsze tworzymy dla widza, aby było mu komfortowo i ciekawie. Aby zastanowił się nad tymi sensami, które chcemy przekazać. Pozycjonujemy się jako teatr formatu intelektualnego, jednak takie pozycjonowanie wymyśliliśmy nie my, a nasi widzowie. Nawet w elementarnej komedii staramy się zawrzeć pewien sens i przekazać go publiczności. – Także mamy projekt „Kreatywna Ukraina” – kontynuował współzałożyciel Teatru „Maskam Rad” Wiktor Kożewnikow. – To platforma kulturalna wzorca europejskiego. Obecnie naszym głównym partnerem jest Kijowska Twierdza. Mamy nadzieję, że z czasem dołączą do nas inni uczestnicy: wyższe uczelnie, warsztaty rzemiosł ludowych, fundacje międzynarodowe, galerie sztuki – aby te starodawne budynki napełniły się życiem i wydarzeniami kulturalnymi. Dziś w Kijowie odbywa się wiele wydarzeń kulturalno-artystycznych, jednak nasze miasto pod względem ich liczby i różnorodności wciąż jeszcze znacznie odstaje od innych europejskich stolic. Ale mamy perspektywy w tym kierunku. Jak już wspominano, 2 lipca 2011 roku wystąpiliśmy z naszym pierwszym spektaklem na festiwalu „Trypilskie koło”. Odbywał się on na otwartym powietrzu, w deszczu. Ale nie zważając na niesprzyjającą pogodę, widzowie nie tylko nie rozchodzili się, pod koniec spektaklu stało się ich jeszcze więcej. Zrozumieliśmy, że ludziom jest to potrzebne i trzeba tę sprawę kontynuować. Drugim naszym spektaklem stało się arcydzieło światowej dramaturgii „Bezimienna gwiazda”, który wystawiła nasza córka Ksenia Honczarowa i zagrała w nim główną rolę. Ten spektakl wznowiono w 2020 roku i do dziś jest w repertuarze teatru. Potem były „Ten sam Munchausen”, „Noc przed Bożym Narodzeniem”, wiele innych spektakli. W ostatnich latach obok dramatycznych prezentujemy także spektakle muzyczne i koncerty teatralizowane. Niedawno odbyły się premiery opery buffo „Niedźwiedź”, koncertu „W Neapolu – mieście jasnego światła”. Następna opera – „Miłość na trzy” według G. Donizettiego. Dwa lata temu aktor i reżyser Petro Myronow pokazał na Solo Plays Fest spektakl „Maestro Aznavour” według sztuki Tamary Aliochiny i z czasem dołączył do działalności naszego teatru ze swoimi innymi monospektaklami. Jednak on nie zatrzymuje się na osiągniętym. W 2020 roku wystawił „Trzech w łodzi, nie licząc psa”, „Pokusa” według powieści Maughama „Teatr”, bierze udział w innych projektach. Dyrektor Narodowego historyczno-kulturalnego muzeum „Kijowska Twierdza” Oksana Nowikowa-Wyrhan wspomniała o tematycznych wycieczkach „Tajemnice skośnego kaponiera” oraz „Baron Munchausen w „Kijowskiej Twierdzy”, które muzeum stworzyło razem z Teatrem „Maskam Rad”. A także o dwóch wspólnych filmach. Pierwszy opowiada o pobycie Munchausena w Kijowie w 1739 roku, a drugi – to pierwsza część cyklu „Mity i legendy „Kijowskiej Twierdzy”, w której mowa jest o zabójstwie Stołypina. Zamykającym akordem obchodów stał się pokaz „firmowego” spektaklu teatru „Lotnik i róża” według sztuki Inny Honczarowej, w którym opowiada się o romantycznych relacjach Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. Spektakl wyreżyserował Petro Myronow. Zagrał on także rolę głównego bohatera. Postacie kobiet, które były w życiu pisarza i lotnika, odtworzyła na scenie Inna Honczarowa. Oksana Nowikowa-Wyrhan, Inna Honczarowa oraz Wiktor Kożewnikow

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn