Strona · s. 15strona oryginału ↗
Anatolij Kaczan Dzwonek woła z lata w jesień
Слово Просвіти, №35 за 2021 рік
Poezja Anatolija Kaczana uczy dzieci jasno widzieć świat i kochać życie. Myślenie obrazowe pisarza jest świeże, żywe, wyraziste, dzięki czemu budzi w dzieciach bezpośrednie, samodzielne, jasne postrzeganie świata oraz subtelny, przenikliwy odbiór życia. A żartobliwo-ironiczne spojrzenie autora na technozależność współczesnych dzieci skłania je do samoironii i odzyskania naturalnego odczuwania świata.
*** Słoneczniki łapią liśćmi Promienie słoneczne I chowają w złociste Kwiaty-nasiona.
Jesienią z tych nasion Popłynie do baniaka Cała rozświetlona promieniami Słoneczna oliwa.
Słońce w gronach winogron, W arbuzach i melonach, W gruszkach, jabłkach z sadu, W astrach i daliach.
Miodem słonecznym pszczele Ule napełnione… Oto takie to zmiany Stały się przez lato.
Odleciała przedwczoraj Kluczniczka kukułka I do wyryju nad morzem Drzwi odemknęła.
Już zbiera się na wiec Ptactwo stogłose. Wkrótce już i nas zawoła Dzwonek – z lata w jesień.
Poranne pociągi Jeszcze morze ciepłe, jeszcze sady Nie ubrały się w czerwień, A już poranne pociągi Przywożą szron na wagonach. W przydworcowych kwietnikach Żar aksamitek dogasa, I Lato z astrami w rękach Piękną Jesień wita.
Znajoma mewa Nad morzem słońce i błękit, Z wiatrem igrają żagle. A tam do chłopca leci Z morza mewa białoskrzydła.
Oto na ramieniu już ona Siedzi, jak u siebie w domu. Pewnie, mewa ta oswojona Dawno z chłopcem znajoma.
Białe noce w Odessie Co roku po Odessie W świątecznym stroju Akacje-księżniczki Spacerują wiosną.
W maju całą Odessę Biorą one w niewolę: Łuzaniwkę, Peresyp, Fontan i Lanżeron.
Pod śpiew ptaków wieczorem Do miejskiego wchodzą ogrodu, Narzuciwszy na ramiona Południowy aromat.
Idziemy do Diuka miastem – Akacje już tutaj, Po schodach uroczyście Do morza nas prowadzą.
Oto my już na przystani, Gdzie z synem na rękach Marynarzowa wita Z rejsu marynarza.
Tam przy horyzoncie Pojawił się, jak miraż, W towarzystwie mew Morski drobnicowiec.
Jak piloci doświadczeni, Te mewy za każdym razem Prowadzą aż do przystani To jacht, to barkas.
A tam na wzgórzu, Na stokach, jak salut Wiośnie, Odessie, morzu, – Akacje kwitną!
Z Bulwaru Nadmorskiego, Jak siwy kapitan, W zielonych okularach Wita je platan.
A z przystani Neptuna, Jak dziewczynie marynarz, Akacjom-pięknościom Puszcza oko latarnia.
Kiedy w białej ciszy Akacje kwitną, Staje się w nocy jaśniej W mieście i w porcie.
Szepta fala fali: “Na brzeg spójrz,– To znowu noce białe W Odessie się zaczęły”.
Latający talerz, albo Szkoła nad morzem
1 W Odessie nad morzem “talerz” krążył I usiadł na brzegu przy przystani.
Zeszli z talerza Kosmici I milcząc przepadli w porannej mgle.
Na pamiątkę o tej tajemniczej podróży Na brzegu morza został talerz.
Widzieli to chłopcy z naszej klasy, Latarnia w porcie i rybacy z barkasu.
Spodobał się ludziom talerz przestronny, W nim pomieściła się szkoła nad morzem.
Teraz w tej szkole uczą się dzieci Swoją Ukrainę i morze kochać.
A jeszcze – chronić, niczym żyły-naczynia, Małe i duże rzeki Ukrainy:
Dniepr i Dniestr, Czyczykliję i Synuchę – Kwieciste siostry Południowego Bugu…
Ołeksandr Szokało
W zielonych dłoniach, od kraju do kraju Niosą one wody i w morze wpadają.
2 Za oknami szkoły – z boją nad wodą – Kołyszą się mewy na falach przypływu.
Z brzegu morza te mewy, bywało, Do naszej klasy nie raz zalatywały.
I szkoła, i morze, i mewy skrzydlate Nas uczą na nowo świat odkrywać.
Pod szum przypływu my piszemy wypracowania, Czytamy wiersze o mieście nad morzem.
A ja akwarelą maluję obraz, Gdzie z żaglem białym spacerują delfiny.
Nad nimi krąży w niebieskim błękicie Talerz przybyszów z innego świata…
Z otwartych okien ja widzę co rano Odeski latarnik w lekkim oparze.
A tam, jak straż na dalekiej placówce, Na redzie stoją statki majestatyczne.
Patrzę ja na morze i marzę-zgaduję: A może, to na nas statki te czekają?
Czekają i wabią w bezkresne przestrzenie Nowych Magellanów ze szkoły nad morzem.
O g n i s k o W Igraszka słowna Leci do gaju nocować Sroka białoboka, Leci i rodzimą łąkę Nie poznaje sroka.
Tam, gdzie t r a - w a kwitła kiedyś, Stoją stogi, jak namioty, A tam, gdzie wierzby objęły się, Dymi-płonie o - g n i s k o .
Na próżno sroka skrzeczy: “Gdzież podziało się o g n i s k o ? ” Wokół o g n i s k a w a r t a śpi, Czego ta w a r t a w a r t a ?
Komu potrzebna, ja bym powiedział, Taka marna O g n i s k o W .
Kubeczki-bliźniaczki – Skąd wy wzięłyście się, kubeczki-bliźniaczki? – Z koła garncarskiego zeszłyśmy na początku.
Kwiecistym wzorem nas pędzel pokrył I żarem gorącym ogień wypalił.
– A ktoż was, kubeczki, z gliny lepił, Na kole garncarskim, jak bąka, kręcił?
– Lepili z gliny nas przyjaciele starzy – Dziewczynki-bliźniaczki, mali garncarze.
Nocny skrzypek Bezkończyk Całą noc świerszcz na skrzypcach grał, Na skrzypcach grał, na skrzypcach grał I tylko nad ranem zdrzemnął się, – Na skrzypcach grał i zdrzemnął się.
I śni się świerszczowi sen, Sen bez końca, bez brzegu, Że niby on na weselu sów Całą noc na skrzypcach gra.
Tańczą sowy i puszczyki, W oczach ogień płonie, Tańczy płomień świecy, A on na skrzypcach gra.
Lecz nagle kogut zaśpiewał! Świerszcz otworzył oczy, Smyczek i skrzypeczki schował I znów zasnął do nocy.
I śni się świerszczowi sen, Sen bez końca, bez brzegu, Że niby on na weselu sów Całą noc na skrzypcach gra.
Tańczą sowy i puszczyki, W oczach ogień płonie, Tańczy płomień świecy, A on na skrzypcach gra.
Lecz oto za rzeką wzeszła Jasna półksiężyc-skibka. Świerszcz obudził się i znów Wyjął smyczek i skrzypce.
I znów świerszcz na skrzypcach grał, Na skrzypcach grał, na skrzypcach grał I tylko nad ranem zdrzemnął się, – Na skrzypcach grał i zdrzemnął się… I tak dalej, póki nie minie lato.
Droga Mleczna Chumackie tabory solne Przy świetle księżyca nad stepem Poszły w legendy i pieśni, A Wielki Wóz – aż na niebo.
Gwiazda wieczorna w niebiosach Rozkwitła makiem przy drodze I świeci się Droga Mleczna, Jak sól, rozsypana z Wozu...
Tam na ogniu kipi kulesz Przy gwiazdozbiorze Koziorożca, A przy gwiezdnych kołach Woły pasą się krętorogie.
Żeby Wóz Chumacki i chumak Nie zabłądzili przypadkiem, Pośrodku nieba jest latarnia – Gwiazda Polarna jasnoooka.
Jaskółcze igraszki Jaskółki nad rzeką igrają codziennie: Jaskółczęta jaskółkę uczą się doganiać.
W niebie, gdzie rozlana niebieska akwarela, Jaskółczęta z wrzaskiem kręcą karuzelę.
Kręcą martwe pętle i na zakręcie Ledwo wody dotykają przy szuwarach.
Oto one pod chmurą, oto one już tutaj, W locie niskim wodę z rzeki piją.
Te wesołe igraszki z piskiem na pół Przydadzą się młodym jaskółkom.
Przydadzą się w rodzinnej stronie, Ponad morzem Czarnym i na obczyźnie.
Od teraz igraszkowych, zwinnych jaskółcząt Już nie chwyci w szpony jastrząb-pirat.
Może i nasze igraszki, pierwsze odkrycia Przydadzą się na ścieżkach życia.
Jak minie się lato, krzyknijmy jaskółkom: Jutro wam do wyryju, a do szkoły – nam!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
