Strona · s. 1strona oryginału ↗
Słowo o Słowie
Слово Просвіти, №35 за 2021 рік
Natalia DZIUBENKO-MEJS, laureatka Narodowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki
Kiedy jeszcze Słowo Bogiem nie było,
Kiedy zdawało się, że ono zasnęło,
Zmartwiało przetrąconych skrzydło,
Jadem się wpiło obce żało,
Bo pierwsze podnosiło się pod kule.
Na placach ćwiczeń narodów i państw
Ukazywało się jako widmo powstania,
To jego duch z prochu wskrzeszał się,
Modlitwą jarów ku niebiosom,
Zawsze, jakby po raz pierwszy… Jakby po raz ostatni.
Siało w jasnych obrazach.
Pod chłodnym pektorałem księżyca
Toczyła się zasmucona łza,
A przez wieki uśmiechnięty Kobzarz
Niósł swoje złote skryżalia.
Marszem pochodowym, szumem bandur
Wracało do rodzinnego domostwa
Pod czujnym wzrokiem drapieżnych dyktatur,
Imperiów i czasów, przełamując mur,
Rosło Słowo wraz ze swoim narodem.
…Lecz znów wojny krwawy jatagan
Swoje krzywe wypala drogi,
Jakby z piekła sączył się durman,
Ale śpiewa słoneczny Majdan.
W rodzimym Słowie, wskrzesiwszy Boga.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
