Strona · s. 13strona oryginału ↗
RODZINNY KRAJ
Слово Просвіти, №36 за 2008 рік
Tutaj przyjeżdżają turyści z całego ZSRR, aby pooddychać czystym powietrzem, napić się źródlanej wody mineralnej, powędkować i poddać się leczeniu w licznych sanatoriach oraz domach wypoczynkowych. Funkcjonuje tu Dom Pracy Twórczej Pisarzy, w którym pracowali M. Rylski, B. Pasternak, A. Malyszko, W. Sosiura oraz inni mistrzowie pióra. Tak trwało do 1986 roku — do awarii w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. Wtedy wielu mieszkańców wyjechało do innych miast. A do Irpienia przesiedlono czarnobylców. Jeszcze dwadzieścia lat temu działało tu pięć potężnych zakładów, kilkadziesiąt sanatoriów i obozów, w których leczyli się ludzie z całego byłego ZSRR. Obecnie działają przedsiębiorstwa „Weda” oraz „Irpieńska Fabryka Mebli”, ale i one są na granicy bankructwa. Wśród niezwykle korzystnych dla zdrowia lasów sosnowych ponuro szarzeją jedynie betonowe szkielety, które były kiedyś obozami dziecięcymi. W rzeczywistości muzeum co roku odwiedza 5—6 tysięcy osób. Muzeum posiada zbiór ksiąg pamiątkowych, wypełnionych pełnymi wdzięczności wpisami mieszkańców i gości Irpienia. Ataman Towarzystwa Kozackiego Kijowszczyzny Ołeksandr Wertelecki wyraził wobec mera Irpienia Ołeha Bondara zaniepokojenie losem muzeum i jego dyrektora. Anatolij Zborowski jest atamanem Kurenia Irpieńskiego Towarzystwa Kozackiego Kijowszczyzny. Sekretarz Rady Miejskiej Irpienia Anatolij Moroz odpowiedział: „Posiadana przez Pana informacja dotycząca zamiarów rady miejskiej zamknięcia muzeum nie odpowiada rzeczywistości, a wiadomości dotyczące zamiarów zwolnienia dyrektora mu- Pierwszy dworzec. m. Bucza, 1901 r. Pomnik Lenina z centralnego placu zamiast wyrzucić, przeniesiono do parku w pobliżu 17. szkoły; taki zabytek historyczny jak bunkier, który był ogniwem linii obrony w czasach wojny ojczyźnianej, oddano na pastwę wandali, a ci zamienili go w śmietnik. Na początku XXI wieku sytuacja zaczęła się stabilizować. Nastał okres odrodzenia. Odrodziło się, ewoluując w Akademię Podatkową, irpieńskie technikum, co przyciągnęło uwagę tysięcy młodych ludzi z całej Ukrainy, którzy zdecydowali się uczyć właśnie tutaj. Wznoszone są nowe budynki, supermarkety, rewitalizowane są strefy parkowe, wznowiło pracę kilka sanatoriów. W centrum miasta przy wsparciu Prezydenta Azerbejdżanu pana Alijewa (jego mama, akademik Zoja Alijewa, tutaj pracowała) założono park imienia Zoi Alijewej. Niektóre instytucje państwowe wzięły pod swoją opiekę obozy dziecięce, wznawiając ich działalność. Najboleśniejszą obecnie kwestią jest budowa nowej autostrady między Irpieniem a Kijowem. Zarówno były mer Swystowycz, jak i obecny Bondar obiecywali wziąć to pod kontrolę, ale do tej pory nic się nie dzieje. Mimo wszystko, region Irpienia odrodził się, choć nie w pełni. Irpień stał się znów „miastem do życia”, „miastem-kurortem”. Przyszłość przed nim jest, trzeba tylko wytrwale i starannie pracować.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
