Strona · s. 14strona oryginału ↗
PRZYKUTY DO ZIEMI
Слово Просвіти, №36 за 2008 рік
Andrij TOPACZEWSKIJ. Ciąg dalszy. Początek w nr 3, 5, 8, 10, 12, 14, 17, 19, 22, 24, 26, 28, 31, 33, 35 za 2008 rok. Uczynię go siedliskiem jeża, bagnem, i wymiotę go miotłą zagłady. — słowo Pana Zastępów. Izajasz, 14 : 23. Po tym, jak wielki prorok osiedlił go na gruzach Babilonu, lepszego miejsca dla jeża w Biblii już nie znaleziono. Dalej u Izajasza (34 : 11) jest on znieważony i poniżony jako „nieczyste” zwierzę, które będzie żyło na zgliszczach po Sądzie Pańskim nad Edomitami i innymi narodami: I posiądzie go pelikan oraz jeż, i przebywać w nim będą sowa i wrona… Ta sama „czwórka” pojawia się i na ruinach Niniwy w księdze proroka Sofoniasza: I pelikan, i jeż będą nocować na artystycznych ozdobach jej, sowa będzie krzyczeć w oknie, na progu wrona… (2 : 14). Widocznie istniała pewna poetycka tradycja, zgodnie z którą te stworzenia stanowiły nieodzowną „frakcję” biblijnych zwierząt, których obecność była oznaką zniszczenia i spustoszenia. Ale dzisiaj stosunek do jeża jest zupełnie inny — to zwierzę otrzymało od współczesnego człowieka całkowicie. Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński. „W NICZYM SIĘ NIE PRZYZNAŁY”. — Wyhaftowany wizerunek Zbawiciela koił moją duszę i w czasie trwogi, i w czasie radości — opowiada 82-letnia Maria Boryszkewycz. Kiedy w dziewiątej dekadzie życia wzrok się pogorszył, postanowiłam przekazać relikwię (inaczej jej nazwać nie mogę) do zamku w Dubnie. Tam bywa wielu ludzi. Niech oglądają i nie zapominają, przez jakie próby przechodziła Ukraina do swojej niepodległości. Los ułożył się tak, że już jako szesnastolatkę wybrano mnie na staniczną we wsi Wytusiwka, która jest niedaleko Dubna. Aby zdobyć umiejętności potrzebne na czas wojenny, musiałam przejść szkolenie w partyzanckiej bojówce. Tam otrzymałam pseudonim Lesia. Nauczyłam się strzelać, posługiwać granatem, bagnetem. I, oczywiście, słowem agitacyjnym — za Ukrainę, przeciwko jakiejkolwiek okupacji. Za swoją „staniczną” działalność po raz pierwszy musiałam ucierpieć w 1944 roku, kiedy do wsi weszła „czerwona miotła” (tak nazywano radzieckich „osobistów”, którzy robili czystkę terytorium z „nieświadomych elementów”). Te uderzenia nahajką po plecach i piersiach pamiętam do dziś. Ale ani ja, ani moja koleżanka Fedosia w niczym się nie przyznałyśmy. Dowodów „osobiści”, najwyraźniej, nie mieli, więc nas wypuścili. Po kilku latach nami, będącymi w tamtym czasie nauczycielkami, znów interesowały się służby specjalne. Tutaj już dowody znaleziono. Wtedy wydał mnie chłopak, który również był związany z partyzancką bojówką. Zaciśnięto mu w drzwiach palce i opowiedział wszystko, co wiedział, w szczególności o tym, jak działała pod moim kierownictwem kobieca stanica we wsi Wytusiwka. Wtedy skazano mnie na dziesięć lat, a odbywać karę musiałam w Kazachstanie. „PAN DODAWAL NATCHNIENIA”. — Kiedy na zesłaniu schudłam do trzydziestu ośmiu kilogramów i trafiłam do grupy „śmiertelników” — dzieli się Maria Herasymiwna — myślałam, że żywa stamtąd nie wyjdę. W każdym razie po komisji lekarskiej zaczęłam powoli zdrowieć, zaświtała nadzieja na ratunek. I wtedy pomyślałam: jeśli ręka utrzyma igłę, to na znak wdzięczności Zbawicielowi, do Którego w myślach się modliłam, wyhaftuję Jego wizerunek na płótnie. Podzieliłam się swoim marzeniem z sąsiadkami z celi. One mnie wsparły — moralnie i materialnie. Jedna z dziewcząt znalazła kawałek płótna, inna — starą chustkę na nici.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
