Strona · s. 1strona oryginału ↗
Wrześniowy łyk wolności
Слово Просвіти, №36 за 2013 рік
362 pisarzy z 35 krajów świata odwiedzi 20. Międzynarodowe Forum we Lwowie, którego prace potrwają od 10 do 15 września. Dwoje aktywnych uczestników Forum, pisarze Mychajło Słaboszpycki oraz Iren Rozdobudko, dzielą się z nami swoimi przemyśleniami i wrażeniami na temat tego unikalnego zjawiska w życiu kulturalnym Ukrainy. Iren ROZDOBUDKO …trafić do Lwowa na Forum Wydawców choć raz w życiu musi każdy! Czasem, rozmawiając z kimś o tym, że na Ukrainie „mało czytają”, łapię się na myśli, że używam ostatniego argumentu Mychajła Samuelewicza Panikowskiego i mówię: „Jedźcie, Szura, do Lwowa!”… Koniecznie — we wrześniu. I wybierzcie się na ulicę Kopernika. I zobaczycie tam szalone kolejki. Ale nie po szmaciany chłam, a po książki. Przecież Lwowskie Forum — to jedno z niewielu intelektualnych świąt, gdzie można spotkać tylko swoich — obcy tutaj po prostu nie chodzą. A jeśli nawet przemkną w towarzystwie kamer telewizyjnych, to tylko właśnie dla tych kamer, żeby z obeznanym wyglądem pokazać palcem na okładkę klasyka ze szkolnego programu. Ale właśnie tutaj można zobaczyć i uświadomić sobie — iluż tutaj swoich! Tych, którzy CZYTAJĄ książki. Przecież w zwykłym codziennym trybie rozpuszczają się wśród innych, jak cukier w wodzie. A tutaj koncentracja osiąga taką gęstość, że trzeba się nieźle napracować łokciami, aby przebić się do stoisk wydawniczych. I, szczerze mówiąc, właśnie to podoba mi się na Forum! Oto ta koncentracja intelektualistów na jeden metr kwadratowy. Moje pierwsze Forum (wydaje się, że to był 2004 rok) było podobne do… Do czego? Do „pierwszy raz — do pierwszej klasy”, do wieczoru maturalnego, do pierwszej randki, pierwszego wesela, a także — do egzaminu państwowego, pierwszego ostrzeżenia od inspektora drogówki. Jednym słowem, do wszystkiego tego, co wywołuje przerażenie i zachwyt jednocześnie, a potem nigdy nie powtarza się na takim emocjonalnym uniesieniu, jak, właściwie, wszystko to, co dzieje się po raz pierwszy… Słowa, których dotąd nie znałam, co to takiego — „sesja autografów”, „prezentacja” — stukały w skroniach, jak „Symfonia Leningradzka” Dymitra Szostakowicza, bez zwycięskiej kulminacji. Prawda: do stoiska, przy którym siedziałam, jak panna młoda, wystrojona w biały kostium, przez kilka godzin podeszło ze dwie osoby. Wstyd i przerażenie… A sama prezentacja miała odbyć się w muzeum etnograficznym — jedna na troje: z Bohdanem Żoldakiem i Wołodymyrem Jeszkilewem. Być może chłopcy się obrażą, ale zaświadczam: przedstawicieli wydawnictwa wraz z nami była taka sama liczba, jak „wdzięcznych słuchaczy” na sali. Dwoje z nich — Łesia Woronina i Maryna Mular były po stronie „panny młodej”, reszta — osób ze pięć, pewnie byli przyjaciółmi chłopców. Nic nie szkodzi, wystąpiliśmy, nie mrugnąwszy okiem! Przecież mieliśmy wspaniałe usprawiedliwienie: właśnie w tym czasie prezentację miał Paulo Coelho! Kolejka do niego rozciągnęła się na całej długości ulicy Kopernika. I świadomość tego, że dziesiątka szalonych entuzjastów przyszła właśnie do nas, a nie utonęła w wirze wielbicieli-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
