Strona · s. 2strona oryginału ↗
Na drodze do Unii Europejskiej
Слово Просвіти, №36 за 2013 рік
Petro Antonenko
W labiryntach ustaw
Trzecia sesja Rady Najwyższej Ukrainy rozpoczęła pracę od uchwalania ustaw niezbędnych do podpisania w listopadzie Umowy o stowarzyszeniu Ukrainy z UE. Siedmiu ustaw, jak chwalili się kierownicy Rady, nie udało się uchwalić w pierwszym tygodniu posiedzeń plenarnych, tyle nawet nie wprowadzono pod głosowanie. Tymczasem zostały zaledwie trzy tygodnie plenarne do 15 października, kiedy Unia Europejska ma ustalić, na ile Ukraina wypełniła warunki podpisania Umowy, a chodzi przede wszystkim o nasze ustawodawstwo. Zrealizowano jeden z wymogów UE dotyczących wyborów. Rada wyznaczyła wybory do parlamentu w 5 okręgach, w których dotąd nie ma deputowanych, ale z jakiegoś powodu dopiero na połowę grudnia. W ostatecznym brzmieniu uchwalono ustawę o zmianie Kodeksu karno-wykonawczego, która wprowadza bardziej cywilizowane warunki przetrzymywania osadzonych. Jedna z ustaw, uchwalona jedynie w pierwszym czytaniu, dotycząca wykonywania orzeczeń sądowych, wywołała wzburzenie w Radzie. Potwierdziło się to, przed czym w przededniu sesji ostrzegała opozycję Julia Tymoszenko: koalicja władzy spróbuje pod przykrywką „kursu na UE” uchwalać potrzebne sobie ustawy albo po prostu imitować „eurointegrację”. W projekcie ustawy poddanym pod głosowanie znalazły się takie postanowienia, które dotyczyły raczej tego, jak nie wykonywać orzeczeń sądowych, zwłaszcza dotyczących ochrony praw socjalnych obywateli, wypłaty gwarantowanych ustawą świadczeń czarnobylcom i innym kategoriom. Proponowane w ustawie postanowienie w nieskończoność przeciągałoby chodzenie obywateli po korytarzach sądowych i urzędniczych. Parlamentarna opozycja kategorycznie odmówiła głosowania za takim postanowieniem, w rezultacie wykreślono je z projektu ustawy. Osiąganie kompromisów to sprawa niełatwa. Na przykład ostrą krytykę opozycji wywołał projekt władzy dotyczący trybu powoływania sędziów. Koalicja władzy absolutnie nie chce wprowadzić zmian do ustawy o Izbie Rachunkowej, dzięki którym do udziału w pracy tego ważnego parlamentarnego organu kontroli budżetu państwa dopuszczono by przedstawicieli opozycji. Na razie nie ma postępu w sprawie kolejnego kategorycznego żądania opozycji — wyznaczenia wyborów do Kijowskiej Rady Miejskiej i mera stolicy. Niełatwa będzie też droga do wprowadzenia zmian do ustaw o prokuraturze i o wyborach do parlamentu.
Obietnica z Charkowa
Dość nieoczekiwany „żelazny” argument na rzecz podpisania umowy z UE padł niedawno z ust prezydenta Janukowycza podczas jego spotkania z frakcją Partii Regionów. Zasadniczo powiedziano to, o czym mówi opozycja i wszystkie siły demokratyczne: im dalej od Rosji z jej nowymi „związkami”, bo Moskwa nadal prowadzi imperialną politykę wobec Ukrainy. Konkretnie prezydent skrytykował sposób, w jaki Rosja wypełnia porozumienia charkowskie. Trafniej byłoby powiedzieć, że w ogóle ich nie wypełnia, jeśli chodzi o obiecaną obniżkę ceny gazu dla Ukrainy. Przypomnijmy, że te skandaliczne porozumienia podpisano w pierwszych tygodniach prezydentury Janukowycza. W kwietniu 2010 roku Ukraina poszła na ogromne ustępstwa, przedłużając aż o 25 lat termin stacjonowania Floty Czarnomorskiej Rosji na naszym terytorium, na Krymie — zamiast do 2017 roku, aż do 2042 roku. Wszystko to w zamian za obiecaną przez Rosję zniżkę na gaz. A oto Janukowycz stwierdza, że Rosjanie tak naprawdę nie dotrzymali obietnicy zmiany formuły rozliczeń za gaz. „Gazprom” sprzedaje błękitne paliwo Niemcom, Włochom, Austrii po cenie od 360 do 380 dolarów za tysiąc metrów sześciennych, a Ukrainie za 430 dolarów, nawet z uwzględnieniem owej zniżki w wysokości 100 dolarów, łaskawie „ofiarowanej” nam za oddanie Krymu. …Smutna konstatacja. Warto przypomnieć, że wtedy, w kwietniu 2010 roku, Janukowycz uzasadniał porozumienia charkowskie tym, że bez owej „zniżki” na gaz gospodarka Ukrainy niemal by się załamała, taką bowiem, jak mówiono, odziedziczyła ją nowa władza po poprzedniej. A władza obliczyła wtedy, że zniżka pozwoli Ukrainie zaoszczędzić na płatnościach dla Rosjan 4 miliardy dolarów rocznie. Według wcześniej zawartej 10-letniej umowy to aż 40 miliardów dolarów. Ta ogromna suma zostanie przeznaczona na rozwój gospodarki, z optymizmem zadeklarowała wówczas władza. A do tego tani gaz pozwoli nie podnosić cen usług mieszkaniowo-komunalnych dla ludności. Oto bezpośrednia wypowiedź Janukowycza w jego przemówieniu kilka dni po Charkowie: „Główny efekt społeczny — nie będą podnoszone ceny ZKG, gazu dla ludności, co jest dla mnie szczególnie ważne”. „Szczególnie ważne” dla regionałów okazało się ogromnym oszustwem. Bo dosłownie w ciągu kilku tygodni gwałtownie wzrosły taryfy na błękitne paliwo dla ludności: cenę podniesiono od razu o 50%! Minęło ponad trzy lata. Podwyżki różnych taryf na miejscach odbywają się stale i nikt nie gwarantuje ich zatrzymania. O jakich 40 miliardach dolarów „napływu” inwestycji można mówić dzięki takiej „oszczędności” na cenie gazu, skoro ta cena nadal jest wyższa niż europejska. Słowem, jak mówiono jeszcze trzy lata temu: „Krym oddano, gdzie tani gaz?” Praktycznie to samo mówi dziś prezydent, sygnatariusz porozumień charkowskich. Szkoda, że z takim opóźnieniem. Czyżby więc nadal miano trajkotać o Unii Celnej, „Tajożnych” i innych rosyjskich związkach?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
