Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Bumerang patologicznej nienawiści

Слово Просвіти, №36 за 2013 рік

Mykoła CYMBALUK Pani Abdullina na swojej stronie na Facebooku podzieliła się w charakterystycznym dla siebie stylu wrażeniami i przemyśleniami z okazji święta pierwszego dzwonka w szkole jej córki: „Oddałam dziecko do rosyjskiej gimnazjum i jeszcze ani razu nie pożałowałam. Wszystkie przedmioty po rosyjsku wszystko maksymalnie jasne i zrozumiałe. A najbardziej spodobał się uroczysty apel nawet płakałam. Po rosyjsku bardzo pięknie mówili starszoklasiści. Śpiewali i czytali wiersze. Tak w ogóle to kontyngent rodziców i dzieci ostro różni się od bydlęcych ukraińskich szkół. W pierwszej klasie trzy razy w tygodniu ukr. język, i absolwenci gimnazjum rozmawiają w nim o wiele lepiej niż absolwenci ukr. szkół. Jestem rada, że moja córka uczy się wśród moralnie zdrowych dzieci. A nie wśród bydła”. (Pisownia zachowana. — Aut.). Do niedawna podobną ohydę i brak szacunku do narodu ukraińskiego musieliśmy słyszeć chyba tylko od części naszych ukrainofobicznych prorosyjskich polityków. Osobiście nie zdziwiłem się taką szczerością ze strony mało wykształconej (spójrzmy na pisownię jej tekstu), moralnie ubogiej „niewolnicy Bożej” (znaczenie jej nazwiska z arabskiego, tatarskiego). Ona rzeczywiście jest niewolnicą, tylko nie Bożą czy Allaha, a rosyjsko-azjatyckiej dzikości, której główną i decydującą cechą jest patologiczna pogarda dla innych narodów. W końcu nie ona pierwsza zademonstrowała swoje chamstwo — po prostu tej duchowo prymitywnej osobie zabrakło rozumu, by ukryć za mniej więcej przyzwoitymi słowami swój i panujący wśród jej pobratymców stosunek do Ukraińców. Powiedzcie: czy w istocie o wiele wyżej od Abdulliny w sensie moralno-etycznym stoi minister ukraińskiej edukacji, doktor nauk, niemal pułkownik naszej armii, „potomek szlachty”, członek promasońskiego zakonu św. Stanisława Dmytro Tabacznyk, nazywając w swoich wypocinach zachodnich Ukraińców „niemyrytymi galiczanami”? Czy z jegoż to koterii deputowany ludowy Ukrainy z Partii Regionów Jan Tabacznyk, który rozwiązle-cynicznie i pewnie siebie grozi obijaniem twarzy niektórym Ukraińcom? Czy tenże sam jeden z byłych kandydatów na prezydenta Ukrainy, który publicznie nazywał oponentów „kozłami” czy „bydłem”? A czy o wiele lepszy jest na tym tle nasz rząd, którego przeważająca większość to nie-Ukraińcy (prawie jak w latach 1932—1933), którzy drwią nie tylko z Ukraińców, ale i ignorują Konstytucję Ukrainy, prawa państwa, na przykład w kwestii języka ukraińskiego? W końcu pytanie nie dotyczy poszczególnych person, a polityki, którą niemal od dnia ogłoszenia przez Ukrainę niepodległości (chociaż ukrainofobiczne korzenie sięgają o wiele głębiej) metodycznie i celowo prowadzą antyukraińskie siły. Na Głównej Radzie Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”, która odbyła się w przeddzień zjazdu proświtańskiego (uczestnicy której to przedstawiciele ze wszystkich zakątków Ukrainy), dla zbadania opinii publicznej w kwestiach polityki językowej w obwodach została rozpowszechniona ankieta. Jedno z pytań dotyczyło ustawy „Kiwałowa—Kołesniczenki” i jej działania. Przeważająca większość ankietowanych (a są to znani, szanowani ludzie Ukrainy) odpowiedzieli, że proces zwiększania klas z ukraińskim językiem nauczania w szkołach (czego wymagają nie tylko rodzice uczniów, ale i elementarny stosunek procentowy ludności etnicznej do nie-Ukraińców i, w końcu, oficjalnie deklarowana polityka państwowa) został przerwany, zwijane są wykłady w języku ukraińskim na uczelniach wyższych, trwa zalew rosyjskojęzycznych mediów itd. Ani centralna, ani lokalna władza ustawodawczo-przedstawicielska i wykonawcza nie wydzielają nawet najbardziej niezbędnego minimum środków na rozwój języka ukraińskiego. Co więcej, na przykład przewodniczący Ługańskiego Obwodowego Oddziału „Proświty” W. Semystiaha zaznacza: „Rada obwodowa chwali się, że wreszcie zakończono ukrainizację i rozpoczął się proces powrotu do »rodzimego języka rosyjskiego«... To, co dzieje się na Ukrainie nie tylko w dziedzinie polityki humanitarnej, przede wszystkim edukacji, ale i gospodarki, obronności, stosunków międzynarodowych itp., jest przekonującą ilustracją ekspansji »Ruskiego miru«. Ale wysiłki nawet takiego starego i wiarołomnie-podstępnego ukrainofoba, jak Moskwa, dawno spaliłyby na panewce, jak mówią Polacy, gdyby nie owa nasza narodowa cierpliwość i tolerancja wobec wrogów z zagranicy i w Ukrainie obecnych. Oczywiście, na fali urażonego uczucia narodowego można (chociaż osobiście jestem przeciwko takiej niecywilizowanej formie odpłaty) oblewać abdulliny-„niewolnice...” majonezem. Można dyskutować na ich stronach w Internecie, ale nie zniżać się do poziomu brutalnych ulicznych wyzwisk, jak to robią rzekomo nasi urażeni w swoich najlepszych uczuciach współobywatele. To nie wynika z wielkiego rozumu czy wysokiej kultury. Znacznie trudniej (dożyliśmy się w niepodległej Ukrainie!) w ramach cywilizowanego społeczeństwa obywatelskiego położyć kres państwowej polityce nienawiści do Ukraińców i naszego państwa. Tej nienawiści, na której, jak blade grzyby na mokselowskim bagnie, wyrastają abdulliny, kiwałowy, kołesniczenki, tabacznyki... Ale do tego trzeba mieć świadomość własnej godności narodowej i wolę polityczną do usunięcia od władzy wrogów ukraińskości. Tylko wtedy bumerang nienawiści, rzucony przez tabacznyków-abdulliny w duszę każdego Ukraińca, uderzy ich samych. W miniony piątek ukraiński Internet wybuchł lawiną komentarzy w związku z obraźliwie-brutalnymi wypowiedziami dotąd mało komu znanej solistki Opery Narodowej Kateryny Abdulliny pod adresem ukraińskości.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn