Strona · s. 7strona oryginału ↗
Wojownik światła Margarita Dowhań
Слово Просвіти, №36 за 2018 рік
...ze swoim aniołem stróżem. I wojownikiem światła, bo jej doświadczenie, liczące dziesiątki lat, współczucie i optymizm sprawiły, że młodzi mężczyźni i starsi mężczyźni uwierzyli jej bezgranicznie. Nie tylko zwykłe wolontariackie podarunki i pomoc sprawiały, że ciężko ranni czekali na kolejne odwiedziny mamy-babci Rity. Okazywała ona prawdziwe, nieobojętne zainteresowanie losem każdego rannego, jego przeszłością i – zawsze! – przyszłością. Jej działania to nie tylko dobroczynność dobrego i szczerego człowieka. To czyn prawdziwej duszy. Od publikacji do publikacji na łamach „Słowa Proświty” spod pióra Margarity Dowhań wykrystalizował się monolityczny kontynent walczącej Ukrainy. I – zwycięża w duchu. Niech Bóg da, zwycięży…”. Otwierając prezentację, dyrektorka wydawnictwa „Kліо” Wira Sołowjowa podkreśliła, że to-
Jurij Paszystyj, Marharyta Dowhań i Witalij Czub mu, że mówić o naszych obrońcach, zwracać się do społeczeństwa, przypominać — to obowiązek każdego z nas. Podziękowała Marharycie Dowhań za jej niestrudzoną pracę. Pani Wiera wspomniała także o córce M. Dowhań — Katerynie i jej wnuczce Stefanii, a także o Fundacji im. Iwana Bahrianego (USA), dzięki której finansowemu wsparciu możliwe stało się wydanie tej książki. Marharyta Dowhań opowiedziała historię powstania książki. Jeszcze w 1944 roku, jako czternastoletnia dziewczynka, po szkole pomagała pielęgniarkom i sanitariuszkom szpitala, który znajdował się w pobliżu jej domu na Peczerśku w Kijowie. Był to szpital dla bezrękich i beznogich ofiar wojny. Potem szpital zniknął. Dokąd? Dzieci o tym nie wiedziały. A dorośli być może wiedzieli, ale milczeli. Ich tragiczny los stał się znany dopiero teraz: tych nieszczęsnych ludzi wywieziono na północ, gdzie ich utopiono. Prawie 75 lat później potomek leninowsko-stalinowskiej bandy wszczął przeciwko nam wojnę. I Marharyta Dowhań znów jest w kijowskim szpitalu, by kogoś poczęstować jabłkiem, komuś pomóc materialnie, znaleźć potrzebne lekarstwa, przynieść ciekawą książkę. A z przyzwyczajenia dziennikarki zapisywała ich opowieści. Pod koniec 2015 roku odwiedziła w szpitalu znanego szістdziesiątnika, męczennika moskiewskich obozów koncentracyjnych i szpitali psychiatrycznych Mykołę Plachotniuka, powiedziała mu, że chodzi do szpitala. „Nie tylko odwiedzaj. Potrafisz rozmawiać, pisz o nich, drukuj, ludzie powinni znać każdego swojego obrońcę” — powiedział M. Plachotniuk na kilka dni przed swoją śmiercią. Redaktor „Słowa Proświty” Ljubow Hołota odpowiedziała na te notatki. Zdjęcia wojskowych wykonywał stary przyjaciel pani Marharyty, Serhij Borysowski. Była radość i zdziwienie, gdy czytelnicy „Słowa Proświty” odnajdywali M. Dowhań i przynosili rannym żołnierzom prezenty. Pani Marharyta opowiedziała również o bohaterach książki Jurija Paszystego i Witalija Czuba obecnych na prezentacji, wspomniała o twórczości Wasyla Stusa, która dziś pomaga ukraińskim żołnierzom bronić ojczystej ziemi. Wrażeniami ze spotkania z Marharytą Dowhań podzieliła się nauczycielka Makarowskiego Zespołu Edukacyjno-Wychowawczego „Za-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
