Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Bardzo, bardzo gniewny wpis

Слово Просвіти, №36 за 2020 рік

Maria MATIOS Ludzie! Najpierw dobrze przyjrzyjcie się zdjęciom, a potem czytajcie i myślcie! Sprawiedliwy gniew rozrywa mi serce. Myślałam, że to jednak nieprawda, ta historia o rozbitej tablicy w budynku SBU z nazwiskami „alfiwców”, którzy oddali życie również za tych „naczelnych dowódców-lejtnancików”, którzy ANI JEDNEGO DNIA nie służyli w wojsku. Ani w czasie pokoju, ani nawet przez miesiąc czy dwa w ciągu ostatnich 6 lat wojny, choćby dla „pozoru”. Ale po wpisie Oleny Łużewskiej na Facebooku przeprowadziłam własne śledztwo w tej sprawie. I wyjaśnię dlaczego. W maju 2014 roku w charkowskim szpitalu wojskowym po raz PIERWSZY zobaczyłam gorącą, niemal parującą krew rannych żołnierzy. To byli sumscy „alfiwcy” SBU i „jaguarowcy” z Gwardii Narodowej, na których los 5 maja-14 przypadł PIERWSZY bój tej okrutnej wojny na przejeździe kolejowym we wsi Semenówka, niedaleko Słowiańska. Nie do zniesienia jest patrzeć, jak mężczyźni z amputowanymi kończynami i szczelnie owiniętymi bandażami ciałami płaczą z bólu, ale nie da się patrzeć i słuchać, gdy ranny, podziurawiony jak sito, wojownik o niesłabnącej woli, płacze za zabitym towarzyszem – dowódcą sumskiej Alfy Aniszczenką i z kompanem Łużewskim, jednym z najlepszych snajperów Europy. Czasami do dziś śni mi się krew z ran nóg tego alfiwca... W latach 2014–2015, kiedy częściej jeździłam w strefę działań bojowych, kilka razy musiałam mieć do czynienia właśnie z alfiwcami – tymi, z którymi na wysokości 30–35 m nad ziemią lataliśmy helikopterami, manewrując przed przenośnymi zestawami rakiet przeciwlotniczych (PZRK), które mogły wystrzelić śmiercionośne żądła z bagażnika każdego samochodu, nad którym przelatywaliśmy; znałam poległego Denysa Wołoczajewa, kilku krymskich alfiwców, którzy nie zdradzili przysięgi; dotykałam ręki tego, komu napisano „uraz domowy” zamiast „rana bojowa”. Z niektórymi byłam pod ostrzałem Gradów w Trochizbience. I to wszystko działo się nie na Chreszczatyku, lecz w ówczesnej fałszywie nazwanej strefie ATO. I powiem wam tak: ALFA to wojownicy honoru i męstwa. Państwo inwestowało w nich zasoby i uczyło ich czegoś innego, niż „kosmaryć” biznes czy ganiać się za ulicznymi chuliganami. Tacy wojownicy, dzięki Bogu, wciąż są wszędzie na Ukrainie. Dlatego nie pytajcie, skąd wiem to, co nastąpi dalej: Stelę w holu centrum operacji specjalnych ALFA z imionami tych, którzy oddali życie za Ukrainę, ROZ-BILI, a potem zdemontowali emblemat i dewizę. Na to miejsce z jakiegoś cudu „wcisnęli” Orantę (widocznie kierownictwu SBU za mało Oranty w Soboru Świętej Zofii). Kiedy historia nabrała rozgłosu, służba specjalna (jak przystało na obecnych prawdziwych „profesjonalistów”) uciekła się do oszustwa na dwa sposoby: zastraszania rodzin poległych i wyłudzania podpisów krewnych, rzekomo by zwrócić się „do Ducha Świętego” i wyrazić zgodę „na Orantę” zamiast stele. Oczywiście z groźbami, by nie rozpowszechniać tej historii (o czym zresztą bardzo starannie napisała wdowa po Łużewskim). Następnie w pośpiechu wykonano nową tablicę i... oczywiście umieszczono ją niemal na strychu CSO – w muzeum, do którego dostęp ma, rzecz jasna, chyba tylko sprzątaczka i gospodarz, bo na pewno nie będą tam prowadzić wycieczek dla uczniów, tak samo jak nie będą nawet oprowadzać obcych po holu, gdzie pierwotnie stała stela. Ale „z oczu daleko – od serca precz” – to stary jak świat sposób, by zniwelować nawet największe bohaterstwo. I to najwyraźniej taka dzisiejsza taktyka kierownictwa ALFY, które (tylko nie rozszerzajcie źrenic) – w operacjach bojowych nie brało udziału. Moje podsumowanie jest krótkie: KAŻDY fakt poniżenia BOHATERÓW przez parkietowych dowódców musi stać się znany opinii publicznej. I, jak śpiewano w starej piosence, „trzeba iść aż do jesieni” uzbrojeni WIEDZĄ o tych nikczemnikach, którzy przywykli do „karpartyfikoff” i „pająków trusów”, a nie do Godności Bohaterów, i wymiatać ich dobrą miotłą ze wszystkich pięter władzy. Razem nas wielu! Myślę, że to hasło nie straciło swej aktualności. P.S. A jeśli przypadkiem będziecie jechać na Kramatorsk czy do Słowiańska, zatrzymajcie się na rozstaju w Semenówce, przy pomniku poległych w pierwszej walce, i złóżcie choćby listeczek pamięci, jeśli nie będziecie mieli zniczyka czy kwiatka. Mam nadzieję, że CSO nie zdemontuje i jego?!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn