Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 37 (622), 15–21 września 2011 Maria MATIOS: „CODZIENNIE, DO OSTATNIEGO CZYTELNIKA!” 14 września rozpoczął się XVIII Forum Wydawców we Lwowie IWAN PLUSZ – GOŚĆ REDAKCJI
Слово Просвіти, №37 за 2011 рік
Redakcja „Słowa Proświty” zaprosiła do rozmowy znaną ukraińską pisarkę, laureatkę Narodowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki Marię Matios, autorkę licznych książek poezji i prozy, w tym powieści „Słodka Darusia”, prawdziwego ukraińskiego bestsellera, którego łączny nakład przekroczył granicę stu tysięcy egzemplarzy, przetłumaczonego na wiele języków świata.
— Witamy Panią, Mario Wasylijwno, na święcie wydawców i pisarzy! Z jakim nastrojem Pani przybyła? — Od 2003 roku nie opuściłam ani jednego Forum Wydawców! Nawet wtedy, gdy musiałam zaprzyjaźnić się z lekarzami bardziej niż z własną rodziną. Nie wiem, czy przeszłabym wtedy tę rzekę… A Lwów w mój najtrudniejszy okres — dwukrotnie, dwukrotnie! — przywracał mnie samej sobie. Więc jestem Lwowowi winna (śmieje się). W dniach Forum, bez cienia przesady, każdy pisarz czuje się prawdziwą gwiazdą, bo każdy! absolutnie każdy pisarz znajduje tu swoich zwolenników. To najlepsze miejsce, by energia Słowa przepływała w energię Miłości. Przez te lata zrozumiałam, że na Ukrainie pisarz to więcej niż pisarz (choć nie wiem, czy to dobrze). Najbardziej uderzają mnie te niezliczone kolejki, te wzruszające prezenty, ikonki, kwiaty, książki, ozdoby, ta młodzież, ci rosyjskojęzyczni Ukraińcy z Połtawy i ukraińskojęzyczni Tatarzy z Krymu, te dedykacje „mamie”, „siostrze”, „wujkowi” itd., adresowane do Włoch i Kanady, Portugalii i Grecji, to zwierzanie się z najintymniejszych wydarzeń swojego życia, te łzy bez wiadomej przyczyny, otwartość i spowiedniczość — jednym słowem, pełne szaleństwo. W minionych latach mogłam śmiało zapraszać do stoiska „Piramidy” przedstawicieli Księgi rekordów Ukrainy, bo mam doświadczenie nieprzerwanego (!!!) podpisywania książek przez 6 godzin oraz łącznie doświadczenie 12-godzinnych autografów przez trzy dni. — A jakie rekordy zamierza Pani pobić w tym roku? — Od 15 do 18 września będę „codziennie, do ostatniego czytelnika” na INDYWIDUALNYM stoisku „KSIĄŻKI MARII MATIOS” (pierwsze piętro Pałacu Sztuki, stoisko nr 124). Mój wieczór autorski — 17 września, Lwowska Filharmonia, początek o 20.30, pod tytułem „Nikt nikomu nic nie jest winien, prócz sumienia”. W tych dniach przedstawię nową książkę-powieść „Armagedon już się odbył”. Także książkę „Wybrane” ze wstępem profesora Uniwersytetu Lubelskiego im. Marii Skłodowskiej-Curie Ihora Nabytowycza. Ta książka jest przeznaczona dla moich „smakoszy i fanów”. I trzecia nowość — „Kronika ukraińskiego samaszestwia…” (moje pisarskie śledztwo dotyczące „zimowego 2010—2011 r. pochodu” ukraińskich funkcjonariuszy organów ścigania przeciwko książce „Wyrwane strony z autobiografii”). Tygodnik „Słowo Proświty” jako pierwszy publikował część chronologii tego „samaszestwia”, za co jestem wdzięczna gazecie. Wszystkie książki projektował i ilustrował Serhij Iwanow. Od 2008 roku wspólnie daliśmy życie 14 książkom w wydawnictwie „Piramida”. Dwie moje książki w języku angielskim — „Prawie nigdy odwrotnie” i „Apokalipsa” — na prośbę wydawców również zostały zaprojektowane przez Iwanowa. — Zatem jedzie Pani do czytelników „z otwartą przyłbicą”? — Za każdym razem jadę do Lwowa z obawą, i nie dlatego, że potem na moją książkę znajdzie się prokurator, jak było z „Moskalicą”, czy Prokuratura Generalna i MSW, jak było zeszłej zimy. Jadę z obawą, bo co roku prezentuję nowości i zawsze się martwię: czy czytelnik zrozumie, co chciałam powiedzieć? Nigdy nie idę za czytelnikiem. Zawsze puszczam czytelnika „pod elektryczny wyładowanie” albo to fabuły, albo akcentów miłości czy nienawiści, lecz nawet za takie „tortury” czytelnik się ode mnie nie odwrócił. I kocham ich wszystkich, znanych, a jeszcze bardziej — nieznanych moich czytelników, i nasza miłość jest wzajemna, choć czasem i dyskusyjna. Bo w mojej twórczości nie ma ani jednej książki bez podtekstu, nawet „Kulinarne figle”. A cóż dopiero mówić o „Armagedonie…”! — A Pani powie… — Książka bardzo „gorąca”, bo bardzo DZISIEJSZA. I patrioci, i polityczni „idioci” będą mieli, o co poparzyć wargi, choć powieść nie ma żadnego związku z polityką. Nie tyle o podsumowaniu życia zwykłego człowieka, ile o upadku moralnej hierarchii w społeczeństwie. Główna myśl tej opowieści jest prosta aż do banalności — „NIKT NIKOMU NIC NIE JEST WINIEN, PRÓCZ SUMIENIA”.
Ciąg dalszy tematu na str. 3.
CZYTELNICZE WIECE
NOWY GŁOS: SOFIJA FEDYNA
WITAMY OLESIA DORYCZENKA!
OBROŃCA JĘZYKA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
