Strona · s. 7strona oryginału ↗
CZY ZAROBKOWI MIGRANCI POTRZEBUJĄ POMNIKÓW?
Слово Просвіти, №37 за 2011 рік
Marianna SORONEWYCZ, redaktor naczelna „Gazety Ukraińskiej we Włoszech”
Do różnorodności monumentalizmu na Ukrainie niedawno dołączył jeszcze pomnik Ukraińców, którzy wyemigrowali za granicę: w górskiej osadzie typu miejskiego Kołoczawa w rejonie międzygórskim na Zakarpaciu odsłonięto pierwszy na Ukrainie pomnik zarobkowych migrantów. Kolejny planuje się postawić w Zarwanicy w rejonie terebowelskim obwodu tarnopolskiego.
Oglądam relację z odsłonięcia memoriału. Kompozycja rzeźbiarska odtwarza dramatyczny moment pożegnania ciężarnej kobiety i dzieci z ojcem, który rusza w świat. Jeszcze bardziej dramatyczne jest jednak wideo ze wsi i z uczestniczącymi w uroczystościach wieśniakami. Komentarze wygłaszają migranci z wieloletnim stażem; starsze matki, które widzą swoje dzieci dwa razy w roku; ukraińskie wieśniaczki, których emerytura ledwie sięga minimum egzystencji. Wspominają poległych w poszukiwaniu szczęścia. „Tylko dwadzieścia procent dzieci we wsi wychowuje ojciec i matka” — stwierdza komentator. Media systematycznie informują społeczeństwo o stawianiu monumentów w różnych zakątkach Ukrainy. Często nowocześni bohaterowie z wysokości wzniesionych cokołów spoglądają na zniszczone drogi, obdrapane domy i ciemne ulice…
Nie za taką Ukrainę walczyli! Moim zdaniem lepszym upamiętnieniem ich idei byłby gospodarczy wzrost państwa.
„Gazeta Ukraińska we Włoszech” zaproponowała wypowiedzenie się bezpośrednim bohaterom — zarobkowym migrantom czwartej fali. Na stronie www.gazetaukrainska.com przeprowadzono ankietę: „Na Ukrainie planuje się postawienie już drugiego pomnika zarobkowym migrantom. Jak się do tego odnosicie?” Spośród 374 respondentów 72,7 % uważa je za pomniki hańby dla państwa; 17,1 % — za sposób zwrócenia uwagi społeczeństwa na problemy emigracji; „Woleliby mieć pomnik za życia”
4,8 % respondentów; odpowiedź „Inny wariant” wybrało 5,3 % czytelników gazety. W komentarzach do tematu ktoś wspomina Dublin, gdzie na brzegu rzeki w centrum miasta stoi statek — podobny do tych, na których Irlandczycy płynęli do Ameryki podczas wielkiego głodu ziemniaczanego. Inni powołują się na historyczną prawdę. Lecz większość z tych, którzy skosztowali chleba zarobkowej emigracji, uważa ten pomysł za bezsensowny, krytykuje władzę, domaga się miejsc pracy i ochrony socjalnej w Ukrainie, proponuje zebrać pieniądze na pomnik ukraińskich władców. Ryzykując, że staną się obiektem ataków ze strony zwolenników nowomodnego monumentalizmu, dostrzegam sens, dopóki w Ukrainie rozpadają się rodziny i sieroce dzieci przez migrację jednego lub obojga rodziców, w tym, aby kierować środki na stworzenie choćby JEDNEGO miejsca pracy, na umocnienie choćby JEDNEJ rodziny, na szczęście choćby JEDNEGO dziecka, które będzie dorastać otoczone miłością obojga rodziców.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
