Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

JEJ TALENT — W ODDANIU WYSOKIEJ SZTUCE

Слово Просвіти, №37 за 2011 рік

„Dobrze być uznawanym na świecie, ale najcenniejsze jest uznanie we własnym domu” — przekonuje ukraińska skrzypaczka Bohdana PIWNENKO. Miarą jej zawodowej dojrzałości jest nie tylko uznanie na Ukrainie i za granicą, ale także własne zawodowe sumienie i niepohamowane pragnienie ciągłego doskonalenia się i rozwoju. Dlatego bardzo chciałam porozmawiać z Bohdaną o kształtowaniu się twórczego „ja” muzyka i nie tylko… — Na przykład… — Aktywnie czytam i przeglądam wszystko, co dotyczy ekonomii i zarządzania. Byłam menedżerem, kiedy pod koniec jesieni sprzed dwóch lat organizowałam tournée do Holandii: prowadziłam negocjacje i w pełni odpowiadałam za orkiestrę. Wtedy bardzo byłam z siebie dumna, bo wszystko mi się świetnie udało. Lubię współczesny taniec, jednego z moich ulubionych choreografów — Radu Poklitaru. Zaczęłam też jeździć konno. A co najważniejsze — mam małe dziecko i każdą wolną chwilę poświęcam synowi, żeby jego życie było ciekawe i wypełnione. Pomagają mi moja mama, mama mojego męża i niania. — Czy chciałaby Pani, żeby w przyszłości Pani syn Bohdanczik również został muzykiem? — Nie, nie chcę. Uważam, że mężczyzna powinien się realizować, żeby utrzymywać rodzinę. Zawód muzyka jest wspaniały tylko wtedy, gdy czujesz, że jesteś człowiekiem genialnym i bez muzyki nie wyobrażasz sobie swojego życia. Widzę, że mój syn poszedł w tatę: wszystko sprzedaje, świetnie gra w szachy, bardzo lubi matematykę. Choć przez pewien czas bardzo kochał malowanie, budził się i od razu sięgał po pędzle. Nawet jeździliśmy do mojego ojca, malarza Iwana Marczuka. I mam nagranie, na którym na zmianę malują dwa obrazy. Wie Pani, wyszło po prostu świetnie! — Iwan Marczuk — „geniusz przykuty do sztalugi”. Czy on wpływa na Pani twórczość, inspiruje Panią? — Oczywiście. Tata wpływa na mnie zarówno osobowościowo, jak i swoim stosunkiem do życia. Swoją twórczością zmusza, popycha mnie do tego, że i ja muszę do czegoś dążyć, realizować się i pracować nieustannie. On jest stale niezadowolony, zawsze mu mało. W swoje 75 lat codziennie chodzi do pracowni, pracuje i się męczy, bo to jak proces narodzin. Ojciec jest dla mnie wielkim przykładem.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn