Strona · s. 11strona oryginału ↗
Oblicza ukraińskich żołnierzy
Слово Просвіти, №37 за 2017 рік
Narodowe Muzeum im. Tarasa Szewczenki zaprezentowało wystawę prac fotograficznych dziennikarki i fotografki Viki Yasynskoyi „Portret żołnierza”. Artem Zayika, wieś Zińkiw, obwód połtawski: „Pewnego razu trafiliśmy pod ostrzał w rejonie Czerwonego Łymanu, musiałem swojego towarzysza, który broczył krwią, ciągnąć na sobie przez całe pole. Był ode mnie dwa razy większy, 2 metry wzrostu. Miał ranę postrzałową ręki i barku. Dobrze, że mieliśmy amerykańskie apteczki. Zasypałem mu jedną ranę proszkiem, a na drugą nałożyłem stazę. I postanowiłem go ciągnąć. Przeciągnąłem parę metrów — upadłem, znowu przeciągnąłem parę metrów — upadłem. Był wieczór i bardzo nas ostrzeliwali. To po prostu cud, że jakoś przeszliśmy to pole, bo trzeba było iść około dwóch kilometrów. Teraz ten bojownik żyje i już przeszedł rehabilitację”. Ołeksandr Zozulyak, wieś Banyliw-Pidhirnyj, obwód czerniowiecki: „Najgorsza jest utrata swojego oddziału wojskowego. Zwłaszcza jeśli mogę być temu winny. Właśnie tego bałem się bardziej niż śmierci. Dlatego, póki leżałem pod czołgiem, myślałem o swoich chłopakach, a nie o sobie. Czy wszyscy żyją. Ale przez okres działań bojowych nie straciłem ani jednego bojownika, a wszyscy ranni już wrócili do służby. Wydaje się, że teraz stałem się bardziej twardy i wojna mnie zahartowała. Musiałem dowodzić, dawać namiary. A wszystko to nie jest takie proste. Trzeba być pewnym na 100%, że podaje się poprawne współrzędne. Żeby nie było strat wśród ludności cywilnej, w artylerii trzeba być precyzyjnym”. Wasyl Kowalczuk, miasto Sławuta, obwód chmielnicki: „Kiedy pod Iłowajskiem zaczęły się rozmowy o korytarzu w zamian za jeńców, Rosja postawiła jeszcze jedno ultimatum. Chcieli, żebyśmy zostawili broń i sprzęt. Mnie ten pomysł się nie podobał. Wcześniej były już zawieszenia broni na kilka godzin, po to, by wywieźć rannych i zabitych. Rosjanie ich nie wypuścili, ostrzelali. I to już powinno być sygnałem, że im nie można ufać. Podnieśli nas o 5 rano, żebyśmy wyjeżdżali. Kolumna była ogromna. Większość jechała zwykłymi autami. Znaleźliśmy KAMAZ z metalową skrzynią ładunkową. Załadowaliśmy się tam całym oddziałem. Ta skrzynia uratowała nam życie. Chłopcy już w myślach byli w domu. Niektórzy spali, odłożywszy na bok automaty. Poruszaliśmy się niby swobodnie, ale wrogowie już powoli z boków zaczęli strzelać, jakby drwiąc. A po kilku kilometrach zaczął się prawdziwy ostrzał, miny leciały w samochody. Rozstrzeliwali z pasów leśnych. Wszyscy głośno krzyczeliśmy: „KORYTARZ, KORYTARZ!!! Nie strzelać!!!” Nikt z nas nie był gotowy na atak”. Yuriy Shipitko, miasto Czerniowce: „Wielu mówiło mi, że mogą mnie „wykręcić”. Odpowiadałem: „Co wy? To moja ziemia, a Rosja całkiem zuchwale się zachowuje, jeszcze tutaj na zachód dotrą”. Mieszkam teraz sam. Gdybym chciał, to miałem możliwość wyjazdu za granicę. Tam przez piętnaście lat mieszka i pracuje moja mama, a ojciec zmarł 4 lata temu. Chciałem tego, co wszyscy: spokojnego życia, pracy, rodziny. Po Majdanie miałem nadzieję na zmiany w kraju. Poszedłem do wojska. Jeśli nie będę mógł bronić Ukrainy fizycznie, to będę aktywistą. Ludzi trzeba pobudzać. Wielu pyta mnie, jaki pożytek z tego, że byłem na wojnie, poza tym, że zdobyłem kalectwo. Niektórzy myślą, że jeśli mieszkamy na samym zachodzie, to nas to wszystko nie dotyczy. Dlatego tłumaczę wszystkim, komu tylko można, że najstraszniej teraz — pozostawać obojętnym”. Na Czernihowszczyźnie po raz drugi odbędzie się Międzynarodowy festiwal integracji słowa w nowoczesnej przestrzeni artystycznej „Lytavry”. „Wojen nie wygrywają generałowie, wojen wygrywają nauczyciele i księża”. Te słowa kanclerza Niemiec Ottona von Bismarcka dotyczą nie tylko edukacji i duchowego napełnienia osobowości, ale także kultury, kina, literatury. Wielkie znaczenie dla oporu wobec agresora ma język, jako jeden z najlepszych rodzajów broni. A zapewniają jego napełnienie pisarze. To właśnie bojownicy frontu duchowego prowadzą walkę o dusze każdego obywatela. To od nich zależy wynik — zwycięstwo nad agresorem. I musimy dołożyć niemało wysiłków dla naszego zwycięstwa. Ukazują się nowe książki, a w dużych i małych miastach odbywają się spotkania z pisarzami, festiwale literacko-artystyczne. Od 18 do 22 września 2017 roku w Czernihowie, Niżynie, Warwie, Kulykiwce, Koriukiwce oraz Sedniowie odbywać się będzie II Międzynarodowy festiwal integracji słowa w nowoczesnej przestrzeni artystycznej „Lytavry”. 18 września — otwarcie (miasto Czernihów); 19 września (Koriukiwka, Kulykiwka, Warwa, Czernihów); 20 września (Niżyn); 21 września (Sedniów). W ramach festiwalu mieszkańcy i goście miast będą mogli delektować się nowoczesną literaturą światową. Organizatorem II Międzynarodowego festiwalu integracji słowa w nowoczesnej przestrzeni artystycznej „Lytavry” jest organizacja społeczna „Centrum najnowszych inicjatyw i komunikacji” (miasto Niżyn, Tetiana Vynnyk). Partnerzy festiwalu — Czernihowska rada obwodowa, Obwodowa Administracja Państwowa, Czernihowska, Niżyńska, Koriukiwska rady miejskie, OS „Media-centrum „Wolność słowa nowego stulecia” (miasto Koriukiwka, Viktor Tataryn), MGO „Alternatywa” (miasto Koriukiwka, Volodymyr Onyshchuk). Główny sponsor festiwalu — Partia Agrarna Ukrainy. Festiwal „Lytavry” wsparli także Yuriy Bolokhovets i Serhiy Okhonko. Festiwal „Lytavry” na terenach Ukrainy pojawił się w 2016 roku, zarekomendował się jako wydarzenie kulturalne poziomu międzynarodowego. W ramach projektu tradycyjnie zostanie wydany almanach „Lytavry”, do którego wejdą współczesne utwory pisarzy z takich krajów jak Gruzja, Bułgaria, Indie, Chorwacja, Serbia, Czechy, Polska, Chiny, Turcja, Białoruś, Słowenia, Armenia, Gruzja, Iran, Wietnam, Ukraina. Biuro prasowe Festiwalu „Lytavry”. Z poważaniem, Sekretarz prasowy Międzynarodowego festiwalu „Lytavry” Viktor TATARYN
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
