Strona · s. 15strona oryginału ↗
Rysunki Jurczyka
Слово Просвіти, №37 за 2017 рік
Olga JAWORSKA, obwód lwowski
Jurczyk lubi rysować. Siada przy stoliku z czasopismami i czyni cuda. Maluje jesień. Czerwonawe liście zasłaniają słońce, niebo pięknieje mieniącymi się rozchełstanymi chmurami, które przechodzą w czerwone łuny na horyzoncie. Kilka razy próbował namalować słoneczną Italię, mamę na brzegu morza, ale nic mu nie wyszło. Włoskie krajobrazy wydają się nieprawdziwe, a mama ma zawsze smutne oczy. Wtedy Jurczyk maluje deszcz. Niebo płacze wielkimi kroplami, które przypominają mamine łzy. — A jak namalować ból? — zastanawia się chłopiec. I nie wie. Posmutniawszy, maluje ulubione mamine kwiaty: nagietki, dalie, malwy. Kolorowe motyle latają między kwiatami i chłopcu robi się weselej. Mama uśmiechniętymi oczami patrzy na słońce, a w dłoniach trzyma czerwone róże. A na końcu Jurczyk maluje drogę. To droga do Italii. Jest tak długa, jak od ziemi do nieba...
— Jurczyku, wstawaj, do szkoły się spóźnisz — ciocia Nastia odkryła chłopca, który z głową schował się pod kołdrę. — A tata przyszedł? — Przychodził gdzieś w nocy i znów wyszedł z domu. Twój tata, przepraszam za słowo, rozpuścił się na całego. Przychodzi w nocy pijany, nie interesuje się tym, co i jak robisz. Myśli, że za te sto dolarów, które mama płaci mi miesięcznie, mam wszystko zdążyć. No dobrze, wyręczam was, gotuję jedzenie, sprzątam w pokojach, ale za twoje lekcje odpowiadać nie będę. Wczoraj znowu malowałeś do nocy, a matematyki pewnie nie rozwiązałeś? Jurczyk się nie odezwał. Zjadłszy śniadanie, pobiegł do szkoły. — Jeśli dasz mi списać matematykę, namaluję ci obrazek — szepnął do ucha Wiznikowej Neli.
* * *
Mołcząc podała zeszyt z zadaniem domowym. — Kiedy moja mama przyjedzie z Włoch, kupię ci piękny prezent — powiedział, oddając zeszyt. — Może przyjedzie, a może nie. Mówią, że tam jest tak pięknie, że mamy nie chcą wracać do domu. Jednej dziewczynki mama wyjechała, kiedy ta miała cztery latka. Teraz ma już czternaście, a mama wciąż nie przyjechała. Tam wyszła za mąż za Włocha. Jurczykowi jakby odebrało mowę. Pobiegł na szkolne podwórko, spojrzał w niebo, a tam w błękitnej dali lecą dzikie gęsi. Gęsi, gęsi, gąski, weźcie mnie na skrzydełka... Głośny dzwonek zawołał chłopca do klasy. Wróciwszy do domu, długo rysował, a wieczorem usiadł, by napisać list do mamy: „Kochana mamusiu! U nas z tatą wszystko dobrze. Ciocia Nastia gotuje jedzenie, pierze i prasuje bieliznę, sprząta pokoje, a wieczorem idzie do swojego domu. Źli ludzie mówią, że nie wrócisz z Włoch, ale im nie wierzę. Jeśli we Włoszech jest księżyc, to spójrz na niego o dziewiątej, a ja tu będę patrzeć. Namalowałem ci moją wiśnię, nad którą kwitnie wysokie niebo pełne gwiazd. A jeszcze chciałem namalować wiatr między niebem a ziemią, ale nie umiałem. W szkole pisaliśmy wypracowanie „Moja mama”, dostałem dziesięć punktów. Mamusiu, teraz wieczory są takie długie, dlatego jest mi tak smutno. Latem było weselej. Pani nauczycielka obiecała zorganizować wystawę moich rysunków. Taty jeszcze nie ma. Ciocia Nastia zostawiła kolację i poszła spać. Może ty śpisz, bo już późno, dziesiąta godzina? Zaraz zrobię zadanie z matematyki, a potem skończę rysunek. Namalowałem choinkę, kalinę i Ukrainę. Na obrazku jeszcze śpiewają słowiki, ale ich nie słychać. Teraz jesień, a ja maluję lato, bo chcę, żeby świat był słoneczny. Kochana mamusiu, bardzo cię kocham. Kiedy zadzwoniłaś do mnie do szkoły, byłem najszczęśliwszym chłopcem na świecie. Dzwoń do mnie jeszcze wiele razy. Całuję cię i obejmuję. Twój Jurczyk”. Złożywszy list na czworo, położył go na stole. — O tym, że tata wraca późno i prawie zawsze pijany, mama nie musi wiedzieć. Niania Marijka mówiła, że on romansuje z Leśką z Perutskiej, ale w to nie wierzę. Przyjedzie mama i tata zapomni o Leśce. Jurczyk rozwiązał zadanie z matematyki, napisał ćwiczenie z języka ukraińskiego. Zegar wybił dwunastą, a taty wciąż nie było. Położył się w swoim łóżeczku, nakrył się z głową. Zasypiając, myślał o przyszłym rysunku. Wyobraźnia tworzyła wieczorne niebo, Wielki Wóz i błękitny smutek mamy oczu.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
