Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Kluczowy problem przetrwania narodu

Слово Просвіти, №37 за 2017 рік

Wołodymyr FERENC, m. Iwano-Frankiwsk. Chodzi o system edukacji w Ukrainie. Jest to ostatnie i główne źródło siły, które jeszcze nie zostało całkowicie utracone w ciągu ćwierćwiecza reformowania ukraińskiego życia. Oligarchiczny system władzy to na długo i zmienić go na państwo bardziej przychylne obywatelowi może tylko następne pokolenie Ukraińców pod warunkiem wprowadzenia autentycznego systemu edukacji. Bez wątpienia niektórzy liczą na pozytywne zmiany w strukturze państwa znacznie szybciej i siły ku temu są, ale jest to sprawiedliwe bez uwzględnienia tak zwanego czynnika globalnego. Niedawno opublikowano częściowo odtajnione materiały stenogramu negocjacji grupy Gorbaczowa i kierownictwa USA jeszcze w latach 90. Świadczą one o tym, że Ukraina jeszcze w latach 90. była uważana za zbędnego konkurenta na poziomie Wielkiej Siódemki i zrobiono wszystko, aby system państwowy i gospodarka miały poważne problemy z rozwojem. Najwyraźniej nasz oligarchiczny system władzy został stworzony przy niebezinteresownym udziale zglobalizowanego świata, dość mocno i przegranie dla nas wbudowany w ten świat. Większość z nas wciąż liczy na cud nowych rewolucji, atrakcję demokracji czy szczęśliwy przypadek, ale przez najbliższe 50 lat zmienić tendencje rozwoju państwa i gospodarki będzie bardzo trudno. Żyjemy w czasach światowej dominacji finansowego. Eduard OWCZARENKO Zdjęcie autora Na początku wydarzenia zasłużona artystka Ukrainy, potomkini rodziny deportowanych Łarysa Dediuch-Hrynkiw (bandura) wykonała pieśni „Słyszysz, bracie mój” oraz „Z dalekiego kraju”. Następnie obecni uczcili minutą ciszy i modlitwą żałobną niewinnie zabitych Ukraińców. Głównym wydarzeniem stała się prezentacja książki wspomnień deportowanych i ich potomków „W żarnach historii”. Publikację omówili i własnymi wspomnieniami lub wspomnieniami swoich bliskich podzielili się: Stepan Romaniuk, przewodniczący Kijowskiego towarzystwa „Chełmszczyzna”; Wołodymyr Wiatrowycz, przewodniczący Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej; Wołodymyr Hrysiuk, bezpośredni uczestnik tragicznych wydarzeń lat 40. ubiegłego wieku, a także znani dziennikarze Arkadij Muzyczuk, Zoja Saliwska, Serhij Rudiuk i Natalija Klasztorna. Zaprezentowany zbiór „W żarnach historii” bazuje na wspomnieniach i świadectwach naocznych świadków – rodowitych mieszkańców Chełmszczyzny oraz ich potomków, których losem stała się deportacja Ukraińców w latach 1944–1946 do wschodnich i południowych obwodów Radzieckiej Ukrainy na osiedla specjalne w kołchozach, bez prawa powrotu do ojczyzny. W latach 1943–1945 stosunki polsko-ukraińskie na Chełmszczyźnie cechowały się szczególnie brutalnym stosunkiem do pokojowego kapitału ukraińskiego, gdzie ryzyka i zyski są skalkulowane, niebezpieczeństwa i niepowodzenia ubezpieczane potężną presją informacyjną na człowieka, dlatego szczęśliwy przypadek jest możliwy tylko jako wojna, kataklizm naturalny lub globalna dywersja informacyjna, której nie warto wywoływać. Żaden naród świata nie może już samodzielnie i oryginalnie rozwijać się w sensie tradycji ubiegłego wieku. To nie tragedia, a jedynie nowy porządek świata, który wciąż postrzegamy przez okulary XX wieku. Dlatego zmienić system państwa na korzyść interesów narodowych może tylko właściwie wykształcone następne pokolenie Ukraińców. Nauczyć się przeżywać w nowym świecie i nie stać się źródłem zasobów materialnych i ludzkich dla silnego i przebiegłego świata – to kluczowe zadanie autentycznego systemu edukacji. Świat niemoralnego zysku bez wątpienia zna ten kluczowy problem naszego przetrwania lepiej od nas, gdyż jego rozwiązanie pozbawi silnych konkurentów nieuprawnionych korzyści i zmusi do wzajemnie korzystnych relacji z Ukrainą. Dlatego powinniśmy oczekiwać ostatecznej, ukrytej bitwy o naszą edukację narodową. Odbywa się ona od momentu ogłoszenia naszej niepodległości, niezauważalnie dla nas. Nie jesteśmy na nią gotowi i prawdopodobnie przegramy, ale musimy wiedzieć o tym fakcie z wyprzedzeniem, co samo w sobie nie jest jeszcze pełną przegraną. Ukraińcy są zdolni do odradzania się z „ruiny”, ale za każdym razem historia sprowadza te wysiłki na manowce, ponieważ nie mamy cierpliwości i rozumu, by choć raz postawić analitykę przed emocjami. Jeśli system edukacji zostanie ostatecznie pozbawiony wbudowanego programu przetrwania narodowego, nie będzie miał kto tego zrobić i niezmiennie będą nas uczyć, jak żyć, obce państwa i mankurci-grantojady. To będzie po naszym pokoleniu, które nie ma już siły, by coś zmienić, ale możemy przekazać młodym słowa, które przydadzą im się w walce o własną i wspólną przestrzeń życiową na Ukrainie. Właśnie dla młodych muszę napisać ten krótki tekst – szkice do pokonania wielkiego problemu narodu. 1. Musimy nieustannie przypominać sobie o prawdziwym celu narodowego systemu edukacji – formowaniu wolnego, rozumnego i aktywnego obywatela, zdolnego stworzyć w ojczyźnie identyczne środowisko dobrobytu i pomyślności oraz zdolnego obronić ten ośrodek życia społecznego i osobistego przed zachłanną częścią świata, wszelkimi sposobami zdobywając w tym wsparcie wśród świata sumienia i pokoju. Będą nam proponować setki innych drugorzędnych, błędnych i fałszywych celów. Przyjmując je, stracimy zdolność do równoprawnej rywalizacji o własne interesy, bo wykształconego człowieka bez państwowotwórczego kręgosłupa, harmonijnego rozumienia obowiązków i praw, bardzo łatwo uczynić niewolnikiem informacji i cudzych interesów. Każdą ustawę czy program państwowy (nie tylko w dziedzinie edukacji) należy weryfikować z narodowym celem edukacji i walczyć o ten cel z całych sił. 2. Przyjmując formalnie bardzo atrakcyjne, popularne i pozornie bezdyskusyjne idee oraz wartości ze świata, nie musimy spieszyć się z wprowadzaniem ich do systemu edukacji, tym bardziej nie warto kopiować cudzych systemów edukacyjnych. Takie zewnętrzne dobre propozycje nieuchronnie będą obciążone cudzym interesem merkantylnym i nieuchronnie będą elementem światowej rywalizacji o zasoby, rynki, silny kapitał finansowy. Celem takich ukrytych inwazji zawsze jest osłabienie zdolności do konkurowania i przetrwania, co jest programowane przez system edukacji. Światowe innowacje i idee edukacyjne należy zawsze sprawdzać pod kątem korzyści dla wzmocnienia ukraińskiej tożsamości narodowej, przestrzegania praw i obowiązków obywatela oraz zasad chronionej gospodarki dla dobrobytu społeczeństwa. Na przykład tak zwane prawa człowieka nie mogą być wyodrębniane z kompleksu praw i obowiązków członka społeczeństwa – obywatela. Jeśli to nastąpi – będą nami manipulować na naszą szkodę, gdyż rusyfikatorzy z „ruskiego miru” apelowali przede wszystkim do praw człowieka. 3. Dobra edukacja to opanowanie umiejętności nie tylko zdobywania wiedzy, ale wiedzy i umiejętności niezbędnych do udanego życia w informacyjnym, zglobalizowanym społeczeństwie z umiejętnością przetrwania i zwyciężania gdziekolwiek na świecie. To wychowanie i opanowanie nauki ochrony środowiska życiowego i interesów narodowych w kompleksie. Wielki ciężar wiedzy i długi okres nauki nie sprzyjają temu, bo psychicznie wyczerpują młodego obywatela zamiast kształtować jego aktywne i zainteresowane postrzeganie rzeczywistości. Przeładowane informacją procesy nauczania trzymają młodzież w sugestywnym napięciu scholastycznego przyswajania materiału i po zakończeniu edukacji szkolnej wchodzą oni w świat jako nagle przebudzone do twardej rzeczywistości życiowej duże dzieci, a nie gotowi odpowiadać za siebie i państwo obywatele. 4. Dobry system edukacji musi być ultranowoczesną nauką oswajania ziemskiego świata i ekspansywnego wpływu na porządek świata w imię sukcesu życiowego oraz umiejętności ochrony interesów osobistych i narodowych w domu i gdziekolwiek na świecie. Globalna konkurencja to przede wszystkim „wojna” między systemami edukacji, próba uzyskania dostępu do wykształconego zasobu ludzkiego w celu wykorzystania go do tworzenia własnego produktu narodowego. Swój system edukacji należy nieustannie chronić przed tak zwaną „światową pomocą” i polegać tylko na samodzielnie zdobytym i opracowanym przez narodowy intelekt doświadczeniu edukacyjnym. Edukacja silnego światowego konkurenta jest zawsze otwarta i hojnie dzieli się technologiami. W rzeczywistości działa „efekt kukułki”, kiedy biedne państwa bezpłatnie przygotowują wykształcone kadry dla dominujących światowych konkurentów. W tym sensie Ukraina jest światowym donatorem aktywnych i wykształconych kadr, kontynuując otwieranie i „reformowanie” edukacji według rekomendowanych z zewnątrz wzorców. 5. I ostatnie – edukacja obywatela, którą finansuje obywatel, nie może odbywać się w innym języku niż państwowy. Państwo może wspierać edukację w innym języku tylko w tej części, która zapewnia zachowanie etnicznej tożsamości mniejszości. Edukacja zawodowa w języku mniejszości oraz w języku obcym realnie oznaczać będzie przygotowanie wykwalifikowanej siły roboczej dla innych państw-konkurentów za pieniądze ukraińskich podatników, choć nauka języków obcych w systemie edukacji w języku państwowym jest konieczna. Szczególnej uwagi wymagają dzisiejsze reformy edukacyjne, ich zgodność z celem społeczeństwa, a zwłaszcza przestrzeganie reżimu językowego edukacji w interesie społeczeństwa i państwa. Nie potrzebujemy bezmyślnego równania systemu edukacyjnego do formalnego zestawu standardów zglobalizowanego świata, lecz formowania Obywatela Ukrainy, gotowego zmusić świat do liczenia się z własnym i narodowym interesem i niepozwolenia na czynienie z siebie biedaka na własnej, błogosławionej ziemi. ukraińską ludność na terytorium Polski, zniszczyła duchową i materialną kulturę najbardziej wysuniętej na zachód gałęzi ukraińskości. Książka „W żarnach historii” to swoista pamięć dla przyszłych pokoleń, które powinny wiedzieć o swoich historycznych korzeniach, strzec wspomnień o bliskich, na których los spadły ciężkie cierpienia. Jednocześnie do zbioru weszły materiały historyczne o działalności Kijowskiego towarzystwa weteranów „Chełmszczyzna” od dnia jego powstania. Na zakończenie wydarzenia jego uczestnicy przyjęli apel do Prezydenta Ukrainy, Rady Najwyższej Ukrainy, Gabinetu Ministrów Ukrainy. Wręczono również legitymacje nowym członkom Towarzystwa „Chełmszczyzna”. Wśród nich jest dyrektor generalna Narodowego Muzeum Literatury Ukrainy Hałyna Soroka.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn