Strona · s. 4strona oryginału ↗
Tragiczny los najbardziej wysuniętego na zachód ukraiństwa
Слово Просвіти, №37 за 2017 рік
W Narodowym Muzeum Literatury Ukrainy odbyły się obchody Dnia Pamięci ofiar deportacji rdzennych Ukraińców przez komunistyczne reżimy totalitarne Związku Radzieckiego i Rzeczypospolitej Polskiej w połowie XX wieku. Wołodymyr Hrysiuk i Stepan Romaniuk ludności. Zbrojne napady polskich podziemnych oddziałów oraz karne akcje niemieckich wojsk specjalnego przeznaczenia, połączone z morderstwami, krwawymi rozprawami, niszczeniem i grabieżą chłopskich gospodarstw, miały miejsce w 122 ukraińskich wsiach, z których 42 spalono. Symbolem męczeństwa ukraińskiej ludności Chełmszczyzny stała się wieś Sahryń. 10 marca 1944 roku, kiedy Chełmszczyzna czciła pamięć Tarasa Szewczenki, oddziały Armii Krajowej dokonały bestialskiej rozprawy nad jej pokojowymi mieszkańcami, która pod względem liczby ofiar jest największą na etnicznych ziemiach ukraińskich. W ciągu jednej nocy spalono 260 ukraińskich gospodarstw i zabito ponad 800 mieszkańców wsi oraz przybyłych z innych miejscowości, którzy mieli nadzieję znaleźć ochronę przed bandytami. Wysiedlenie odbywało się w latach 1944–1946 na podstawie Umowy między Rządem USRR a marionetkowym Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego „O ewakuacji ludności ukraińskiej z terytorium Polski i obywateli polskich z terytorium USRR” z dnia 9 września 1944 roku. Mimo że umowa ta przewidywała zasadę dobrowolności, w rzeczywistości proces wysiedlania Ukraińców z ich etnicznych ziem, według licznych świadectw przesiedleńców oraz badań naukowych ukraińskich i polskich naukowców, był pozbawiony cech deklarowanej zgody i odbywał się z zastosowaniem metod przymusu, towarzyszyły mu represje polityczne, antyukraińska histeria, masowy terror wobec rdzennej ludności ukraińskiej ze strony polskich szowinistycznych band, palenie ukraińskich wsi, okrutne mordowanie tysięcy niewinnych mieszkańców. Był to zbrodniczy sposób wygnania Ukraińców ze względu na przynależność etniczną i religijną, wyjazd lub pozostanie w ojcowskim domu stawało się kwestią życia lub śmierci dla całej rodziny. Po tak zwanym „dobrowolnym” przesiedleniu poza granicami rodzinnych stron znalazło się 482 800 Ukraińców. A kolejne około 150 tysięcy, którzy pozostali, w wyniku skoordynowanej polsko-radzieckiej antyukraińskiej operacji „Wisła” z 1947 roku zostało wysiedlonych na zachodnie i północne ziemie Polski oraz rozproszonych w celu asymilacji wśród polskiego etnosu. I to brutalne wygnanie Ukraińców z rodzinnych ziem trwało do 1951 roku. W ten sposób władze polskie przy aktywnym współudziale radzieckich, dokonując bezpośredniego aktu ludobójstwa, praktycznie zlikwidowały
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
