Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

SIEDEM LAT TAJEMNICY GONGADZE

Слово Просвіти, №38 за 2007 рік

Petro Antonenko 16 września minęło siedem lat od dnia zniknięcia i, prawdopodobnie, śmierci dziennikarza Jerzego Gongadzego. Po 7 latach społeczeństwo ukraińskie może z żalem stwierdzić: dwaj prezydenci, pięć rządów, tyle samo, a nawet więcej, prokuratorów generalnych ani na krok nie przybliżyli nas do wyjaśnienia zbrodni. Sprawa nie jest zresztą aż tak nadzwyczajna, przypomnijmy sobie cały szereg podobnych głośnych zbrodni z ostatniej dekady. Nic wyjątkowego także w sferze międzynarodowej: wciąż nie powiedziano prawdy o zabójstwie prezydenta najpotężniejszego państwa świata — Johna Kennedy'ego. A jednak są pewne rzeczy, dziwne nawet dla Ukrainy, gdzie wydawałoby się, że już niczym nikogo nie zaskoczysz. Po pierwsze: czy Gongadze rzeczywiście zginął? Trzeba oczywiście przeprosić pamięć Jerzego za takie pytanie, jeśli został istotnie zamordowany. Ale dlaczego od czasu do czasu pojawiają się wątpliwości nawet co do tego? Mogłaby im położyć kres prawdziwa ekspertyza „taraszczańskich” szczątków. Czy zatem państwo jest niezdolne, by wreszcie zorganizować międzynarodową ekspertyzę najwyższego szczebla? Kolejne pytania dotyczą tak zwanych „taśm Melniczenki”, które niemal siedem lat bezpośrednio wiąże się ze sprawą Gongadzego. Niedawno wstyd było patrzeć, jak w programie TSN na kanale „1+1” na żywo wwieziono na wózku inwalidzkim majora-taśmiarza. Chodziło nawet nie o debatę na nowy temat — czy to zamach, czy nie zamach, tym razem na Melniczenkę. Dwoje prowadzących nie mogło się przebić do gościa z jednym jedynym pytaniem, a kiedy im się to udało, on je zignorował. A pytanie jest kluczowe: dlaczego Melniczenko do dziś nie przekazał śledztwu taśm i dyktafonu, na który rzekomo nagrywał spod kanapy Kuczmy? Dwa dni później w tym samym studiu to samo pytanie zadała prowadząca Ołeksandrowi Moroziowi, szefowi skandalu kasetowego jesieni 2000 roku. Odpowiedzi nie było. Zamiast tego pojawiły się zarzuty pod adresem dziennikarzy, że rzekomo dwa dni wcześniej nie dali Melniczence powiedzieć ani słowa. Tymczasem ten ostatni zdążył cztery razy nazwać wszystkich najbardziej znanych polityków Ukrainy korupcjonistami. Od Moroza nie uzyskano odpowiedzi także na drugie pytanie: dlaczego ujawnił taśmy dopiero w listopadzie 2000 roku, po zniknięciu i zabójstwie dziennikarza, choć miał te nagrania już wiosną? U nas nauczono się bezczelnie unikać odpowiedzi na zupełnie konkretne pytania. Może dlatego, że zadaje się je nie temu i nie w taki sposób? A pytania należy kierować nie do Melniczenki, lecz do Prokuratury Generalnej, ogólnie do organów ochrony prawa państwa. Dlaczego nie domagają się zeznań i dowodów rzeczowych w sprawie karnej, w tym taśm, lecz zamiast tego je błagają? Obywatel Melniczenko nie z wielkiej łaski ma je przekazać, lecz JEST DO TEGO ZOBOWIĄZANY. Nikt dotąd w Ukrainie nie zniósł odpowiedzialności karnej za utrudnianie śledztwa. Co więcej, istnieje nawet odpowiedzialność za niezawiadomienie organów ochrony prawa o znanym człowiekowi przestępstwie. I to drugie pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Wreszcie trzecie: dlaczego wciąż nie zakończono śledztwa w sprawie faktu podsłuchiwania i nagrywania Prezydenta Ukrainy? Czy ktoś wierzy, że nagrywał to Melniczenko spod kanapy Kuczmy?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn