Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

TALENT BYCIA SOBĄ

Слово Просвіти, №38 за 2007 рік

Nina HNATIUK W szkicu autobiografii “Dwa słowa do czytelnika” Wasyl Stus pisał: “Pierwsze lekcje poezji — od mamy. Znała wiele pieśni i potrafiła bardzo intymnie je śpiewać. Największy ślad na duszy — od mamy kołysanki “Oj, luli-luli, moje dziecko”. Szewczenko nad kołyską — tego się nie zapomina”. A dalej taka myśl: “Poeta powinien być człowiekiem. Takim, który pełen miłości, przezwycięża naturalne uczucie nienawiści, uwalnia się od niego, jak od nieczystości. Poeta — to człowiek… A człowiek — to przede wszystkim dobroczyńca”. Właśnie o tym mówiono na otwarciu Ogólnoukraińskiej narady młodych literatów w Narodowym Związku Pisarzy Ukrainy. Poeta — to głos narodu, wyraziciel myśli i uczuć wielu milionów współczesnych. Bolą go problemy języka i kultury, jest spadkobiercą tych najlepszych cech twórców przeszłości, którzy żyli i tworzyli w imię rozkwitu ukraińskiego słowa artystycznego. A setki ukraińskich pisarzy, broniąc prawdy i honoru, prawa do życia w niepodległym państwie narodowym, zamęczonych przez reżim totalitarny na Sołowkach i w Mordowii, zginęło w latach II wojny światowej. Młodzieńcy i dziewczęta z różnych miast i wsi Ukrainy przez kilka dni w Irpieńskim Domu Twórczości czytali własne wiersze i prozę, omawiali dorobek twórczy nawzajem, przysłuchiwali się trafnym radom starszych kolegów po piórze. A sekcjami twórczymi kierowali laureaci Nagrody Szewczenkowskiej Leonid Tałałaj, Wasyl Herasymjuk, sekretarz NZPU ds. pracy z młodzieżą, poetka Anna Bahriana, znani pisarze Wasyl Portiak, Ihor Pawluk, Iwan Andrusiak, Anatolij Haj. Były wieczory poezji przy ognisku, spotkania ze znanymi stołecznymi poetami. I, oczywiście, twórcze spory, rozważania znanych mistrzów słowa. Dobre wskazówki podczas zajęć sekcyjnych dotyczyły nie tylko tego czy innego obrazu artystycznego, udanego znaleziska czy błędu młodego autora, ale przede wszystkim konieczności głębokiej znajomości języka, umiejętnego wykorzystywania ogromnego zasobu słownictwa, który otrzymaliśmy w spadku od poprzednich pokoleń. Warto tu przypomnieć słowa Pantełejmona Kulisza: “Swojego języka ojczystego i swojego ojczystego zwyczaju trzymajcie się. Wtedy z was będą ludzie jak należy, wtedy z was będzie społeczność szanowana i już na taką społeczność nikt swojej łapy nie położy”. Wśród uczestników narady — studenci, nauczyciele, dziennikarze, doktoranci, robotnicy z większości obwodów Ukrainy, Krymu i Kijowa. Zainteresowało nas, jakie miejsce w życiu każdego z tych młodych ludzi zajmuje język ukraiński, Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki czy porozumiewają się nim w środowisku młodzieżowym, jak odnoszą się młodzieńcy i dziewczęta do prób Partii Regionów doprowadzenia do nadania językowi rosyjskiemu statusu państwowego. Przysłuchajmy się opinii młodzieży: Nadija HORDENKO, m. Odessa, pracuje w “Odesaobłenerho”: — Porozumiewam się po ukraińsku od dzieciństwa. Uważam właśnie ten język za ojczysty i najlepszy na świecie. Jestem przeciwko nadaniu statusu państwowego językowi rosyjskiemu. W Odessie przestano odnosić się do ukraińskiego wrogo, wręcz przeciwnie — starają się przechodzić na ukraiński i nawet szczycą się (niestety, nie wszyscy), że mogą odpowiedzieć po ukraińsku. Jeśli językowi rosyjskiemu nadadzą status państwowego, ukraiński całkiem przestanie brzmieć w mieście. On po prostu zginie. Oksana PUCHONSKA, studentka drugiego roku Narodowego Uniwersytetu “Akademia Ostrogska”: — Język ukraiński — to jest to, co “od kołyski — do kaliny przy pagórku” będzie wyrazem myśli, uczuć, sumienia. Porozumiewam się nim zawsze i wszędzie. A co do statusu państwowego języka rosyjskiego, to czy można mieć dwie matki ojczyste, dwie ojczyzny? Juchym DYSZKANT, student drugiego roku Narodowego Uniwersytetu “Akademia Ostrogska”: — Język ukraiński — to bodaj jedyny środek zachowania tożsamości narodowej. Porozumiewam się w środowisku młodzieżowym tylko po ukraińsku. A co do inicjatywy regionalnych, by wprowadzić poprawki do Konstytucji i doprowadzić do państwowości języka rosyjskiego, to jest to sposób powrotu do porządków imperialnych. Julija HŁADYR, studentka piątego roku Kirowohradzkiego Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. W. Wynnyczenki: — Język ukraiński zajmuje w moim życiu czołowe miejsce. Przede wszystkim to język ojczysty. A potem — jeszcze przedmiot nauki jako dla przyszłego nauczyciela ukraińskiego. Z rówieśnikami staram się rozmawiać tylko po ukraińsku, oczywiście, nie zawsze pojawia się zrozumienie. A do wspomnianej inicjatywy PR odnoszę się negatywnie. Nasz język ojczysty przeżywa i tak zgubny skutek rusyfikacji. A co wtedy zostanie z niego, kiedy obok stanie obcy dla naszego narodu język? To będzie ostateczna porażka naszej państwowości. Natalja FEDKO, m. Dniepropietrowsk, studentka czwartego roku uniwersytetu: — Język ukraiński — to nieodłączna część mojego życia. Od dzieciństwa wpajano mi miłość i szacunek do niego. I wiersze piszę po ukraińsku jeszcze od 14 roku życia. Porozumiewam się też językiem ojczystym. Na rosyj-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn