Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

UKRAIŃSKI SZLAK

Слово Просвіти, №38 за 2007 рік

a jedynie na podstawie prostego antagonizmu wobec zewnętrznego obiektu. Jeśli Rosja jest przeciwko NATO — to musimy być za tym obiema rękami! Jeśli w ZSRR istniała planowo-administracyjna gospodarka, to u nas ma być absolutnie wolny rynek i to jak najszybciej!.. Traumatyczne doświadczenie współżycia z Rosją wywołało pojawienie się kompleksu, który ujawnia się właśnie w takiej wtórności działań i pragnieniu ucieczki gdziekolwiek, byle tylko jak najdalej od demonicznego archetypu Moskwy jako uosobienia „metafizycznego zła” — centralnego elementu retrospektywnego nacjonalizmu. Takie przywiązanie prowadzi do tego, że ukraiński nacjonalizm faktycznie staje się lustrzanym odbiciem nacjonalizmu rosyjskiego, z dokładnością do przeciwności kopiując wszystkie jego ruchy. Bez zniszczenia tego przywiązania jesteśmy skazani na wieczne tańczenie tego obłędnego tańca i nie ma nawet co marzyć o jakiejkolwiek samodzielności. Liberalność oznacza zanurzenie ukraińskiego ruchu prawicowego w dyskurs liberalny z wyraźnie zaznaczonymi ukraińskimi akcentami etnokulturowymi i językowymi. Liberalność jest niemal najniebezpieczniejszą chorobą ukraińskiego nacjonalizmu, który zamienia go w mało interesującą i amorficzną „nacjonal-demokrację”, objawiającą się w zliberalizowanych kołach etnograficznych. W tym kontekście niezmiernie ważne jest zaznaczenie, że nacjonaliści ogólnie umiarkowanie krytykują samo słowo „liberalizm”, lecz jednocześnie nadają mu nieadekwatną treść. Pod „liberalnością” w takich przypadkach rozumie się bierność, niezdecydowanie, zdradliwość, niekonsekwencję, to znaczy kiedy nacjonalistyczny publicysta krytykuje liberałów, to krytykuje ich niezdecydowanie w dążeniu do celów, lecz bynajmniej nie same cele. Z tego wynika, że nacjonalista i liberał mają zasadniczo wspólne cele, tylko nacjonalista jest w ich realizacji bardziej zdecydowany i konsekwentny. Wychodzi więc mniej więcej tak: liberałowie obiecują wstąpić do NATO i UE, ale nie mogą tego zrobić, bo są niezdecydowani, przyjdą nacjonaliści i wstąpią; liberałowie chcą stworzyć absolutnie wolny rynek, ale nie mogą, przyjdą nacjonaliści i zrobią. I ten degeneracyjny absurd jest powszechnym miejscem w „nacjonalistycznej” publicystyce! Choć to przykre, „nacjonaliści” pozycjonują się jako „zdecydowani liberałowie” i „prawdziwi, konsekwentni pomarańczowi”, to znaczy krytykują pomarańczowych nie za ich zasadnicze podstawy, lecz jedynie za niezdecydowanie w dążeniu do celów, „które są wspólne dla wszystkich”! Takie „pozycjonowanie”, oprócz z góry wyrażonej zgody na marginalizację, jest również na rękę różnego rodzaju komunistom i postępowym socjalistom, którzy w swojej propagandzie przedstawiają ukraińskich nacjonalistów jako najzagorzalszych bojowników za wstąpieniem do NATO i „zachodnim stylem życia”, takim swoistym „awangardowym oddziałem liberalizmu i amerykanizmu na Ukrainie”. Bierność przejawia się we wszystkim, począwszy od ideologicznych założeń, a skończywszy na konkretnych metodach walki. Dowcipy o „rewolucyjnych sprzedawcach książek” (wymyślane i rozpowszechniane, nota bene, przez samych ukraińskich nacjonalistów) stały się już klasyką. Ale ironia polega na tym, że w tych książkach właśnie pisze się o aktywnych metodach walki, agresywności i działaniu dla samego działania. Iluzoryczność oznacza bezkrytyczną i naiwną wiarę w to, że jak tylko uda się przekazać „szerokim zdenacjonalizowanym masom” jakąś niemal sakralną wiedzę (która, znów, prawie zawsze dotyczy interpretacji wydarzeń historycznych przeszłości), to automatycznie doprowadzi to do ich (mas) przejrzenia i nawrócenia na ukraiński nacjonalizm. A sytuacja, w której ta sakralna wiedza nie prowadzi do oczekiwanego efektu, wywołuje u ukraińskiego nacjonalisty bolesne niezrozumienie i zakłopotanie. Kulturalizm — kolejna bolączka ukraińskich nacjonalistów. Polega on na sprowadzeniu całego spektrum problemów, które wymagają rozwiązania w ukraińskim społeczeństwie, do kwestii tak zwanych „humanitarnych” oraz na rozumieniu kultury narodowej jako prymitywnej szaroważczyzny i kołchozowej twórczości amatorskiej. Ciąg dalszy nastąpi.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn