Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Narodzenie Najświętszej Maryi Panny

Слово Просвіти, №38 за 2007 рік

To wielkie, dwunaste święto, które otwiera roczny cykl świąt kościelnych. Obchodzi się je od IV wieku. Okoliczności narodzenia Najświętszej Maryi Panny nie są opisane w Nowym Testamencie, znane są natomiast z apokryficznej „Ewangelii Jakuba” z II wieku. Według przekazów Bogurodzica odziedziczyła wysokie pochodzenie zarówno od strony ojca, jak i matki. Ojciec Maryi Panny, Joachim, wywodził się z królewskiego rodu z pokolenia Judy, z domu króla Dawida, którego potomków dotyczyło biblijne proroctwo o narodzeniu Mesjasza. Jej matka, Anna, pochodziła z wysokiego kapłańskiego rodu i wywodziła swój rodowód z pokolenia Lewiego, z domu arcykapłana Aarona. Prawi Joachim i Anna mieszkali w Nazarecie, jednym z najmniej znaczących zakątków dawnej Judei, o którym pogardliwie mówiono: „Czy z Nazaretu może coś dobrego pochodzić?” Żyli bardzo biednie, przez długi czas nie mieli dzieci, bo św. Anna była niepłodna. Małżonkowie jednak nie tracili nadziei na miłosierdzie Boże, mocno wierzyli, że Bogu wszystko jest możliwe i że może On uleczyć niepłodność Anny nawet w podeszłym wieku. To, że rodzina nie miała dzieci, naród żydowski uważał za wielką karę Bożą za grzechy, dlatego każdy bezdzietny Żyd doświadczał pogardy ze strony innych. Św. Joachim i Anna także znosili niesprawiedliwą hańbę ze strony swoich współplemieńców. Szczególnie trudno było Joachimowi jako potomkowi króla Dawida, ponieważ w jego rodzie miał się narodzić Chrystus. Dlatego małżonkowie bez przerwy prosili Boga, by zesłał im dziecko, i złożyli obietnicę: jeśli urodzi się im niemowlę, poświęcą je na służbę Bogu. Pewnego świątecznego dnia Joachim, błagając o narodziny dziecka, przyniósł ofiarę Bogu do świątyni jerozolimskiej, lecz arcykapłan jej nie przyjął i nazwał Joachima niegodnym. Św. Joachim w wielkim smutku odszedł na pustynię, tam ze łzami się modlił i złożył ślubowanie, że będzie pościł, dopóki Pan nie wysłucha jego modlitwy. Dowiedziawszy się o tym, co wydarzyło się w świątyni, św. Anna również płakała i modliła się, prosząc o błogosławieństwo dla ich rodziny. Podczas modlitwy ukazał się jej Archanioł Gabriel i powiedział, że Bóg wysłuchał jej modlitw, że pocznie i urodzi. I o jej potomstwie będzie mówiono na całym świecie. Anioł powiedział, że urodzi Córkę i powinna nadać Jej imię Maria, co po hebrajsku znaczy „Pani, Nadzieja”, i przez Nią zostanie dane światu zbawienie. Takie proroctwo anioł przekazał Joachimowi. Oświeceni wielką radością, Joachim i Anna spotkali się w świątyni jerozolimskiej, podziękowali Bogu i wrócili do domu. I wszystko to się spełniło — święta prawa Anna urodziła Dziewicę Maryję, która swoją czystością i doskonałością przewyższyła nie tylko wszystkich ludzi, lecz także aniołów, bo stała się ziemskim Tronem Bożym, rajskimi wrotami, przez które Bóg zstąpił do nas, a my wstępujemy do nieba, Rajem, który wydał na świat Życiodajne Drzewo — Chrystusa Zbawiciela. Tak śpiewa się w świątecznym nabożeństwie na Narodzenie Najświętszej Bogurodzicy. Narodzenie Dziewicy Maryi nastąpiło na granicy Starego i Nowego Testamentu i było spełnieniem licznych proroctw o Niej. Symbolizowały Ją niebiańska drabina, która ukazała się Jakubowi we śnie (Rodzaju 28, 10–17), Niespalony Krzew (Wyjścia 3, 1–7), rozkwitła laska Aarona (Liczb 17, 23), woda, którą na pustyni z jałowego kamienia wydobył Mojżesz (Liczb 20, 7–11), brama zamknięta, zwrócona ku wschodowi, przez którą nikt nie wejdzie i nie wyjdzie, która ukazała się prorokowi Ezechielowi (Ezechiela 44, 1–4), oraz rosista piec, który nie spalił trzech mężnych młodzieńców, wrzuconych do niego przez bałwochwalców (Daniela 3, 19–25).

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn