Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

DZIEŁA SZTUKI CZY PARKINGI: KTO ZWYCIĘŻY?

Слово Просвіти, №38 за 2007 рік

Trzej Radżowie na skale w królestwie Kylong. Wiktoria PROCENKO. W naszym sceptycznym świecie znajdzie się zapewne jeszcze mnóstwo romantyków, którzy z radością otworzyliby wrota czasu. Jedne z takich wrót, a dokładniej drzwi czasu, udało się znaleźć przy ulicy Hruszewskiego 6. Właśnie tam, w sercu stolicy, znajduje się majestatyczny gmach Narodowego Muzeum Sztuki Ukrainy. Placówka ta ma ponad stuletnią historię. Założone w 1899 roku, było to pierwsze ogólnomiejskie muzeum, które z czasem otrzymało status Narodowego. Odwiedzając je, rozumiesz, że istnieje tylko wieczność! Jak długo już przechowywane są te dzieła sztuki!.. Ale nasuwa się pytanie, które natychmiast sprowadza do brutalnej rzeczywistości: a jak długo jeszcze się zachowają?! Kolekcja muzeum liczy obecnie prawie 45 tysięcy dzieł. Jest to najwyższej jakości i największy zbiór sztuki ukraińskiej na świecie. Obejmuje on ukraińskie malarstwo ikonowe i starodruki, zbiory dawnej cerkiewnej rzeźby polichromowanej i polichromowanego snycerstwa, ukraińskiego portretu kozackiego XVII—XVIII wieku, klasycznych dzieł XIX wieku, ukraińskiej awangardy, rzeźb i malarstwa XX wieku, współczesnej i dawnej grafiki ukraińskiej, a także prace artystów XXI wieku. I wszystko to jest zagrożone z powodu niespełniania standardów przechowywania. Brak powierzchni do pełnowartościowej pracy — pomieszczeń administracyjnych, technicznych i gospodarczych — te problemy niszczą nasze dziedzictwo twórcze. Muzeum znajduje się jakby w pułapce dróg i parkingów, czego światowa praktyka muzealna i ustawodawstwo Ukrainy już dawno zabraniają. Były oczywiście próby poprawy sytuacji: Ukazy Prezydenta Ukrainy, rozporządzenia, decyzje, polecenia dotyczące rekonstrukcji budynku przy ulicy Hruszewskiego 6, dobudowy i muzealizacji budynku przy ulicy Instytuckiej 3, muzealizacji przyległych budynków i terenów w celu stworzenia nowego unikalnego kompleksu architektoniczno-artystycznego Narodowego Muzeum Sztuki Ukrainy. Żadna z tych decyzji do dziś nie została wykonana. W 2003 roku Rada Miejska Kijowa bez żadnych wyjaśnień anulowała swoją wcześniejszą decyzję o przekazaniu na własność państwową budynku przy ulicy Instytuckiej. „To już kwestia historii państwa — mówi dyrektor Narodowego Muzeum Sztuki Ukrainy Anatolij Iwanowycz Melnyk — problem zachowania naszych tradycji artystycznych. I rozwiążemy go tylko wtedy, gdy zaczniemy bić ogromnym młotem w dzwon, a nie kłuć maleńką igiełką!”. Dzieła Narodowego Muzeum Sztuki Ukrainy niejednokrotnie stawały się ozdobą prestiżowych wystaw międzynarodowych („Sława Bizancjum”, 1997 rok, Metropolitan Museum, „Miejsce spotkania — Paryż”, 2003 rok, Niemcy i inne), a także godnie reprezentowały Ukrainę za granicą („Duch Ukrainy”, 2004 rok, Kanada, Wielka Brytania; „Ukraińska Awangarda”, 2004 rok, Francja, Chorwacja, Niemcy, Dania; „Kijów”, 2006 rok, Holandia; „Ukraiński modernizm”, 2006—2007 lata, USA). Ponadto muzeum może przyjmować na Ukrainie wystawy zagraniczne, ale nie jest w stanie robić tego często z powodu braku pomieszczeń. I nie są to tylko problemy bytowe, nie tylko kolejny podział ziemi w centrum miasta — to katastrofalny błąd i wina wobec potomnych, której potem nie będzie mógł naprawić nikt — ani nowa władza, ani spóźnione słowa przeprosin. Dlatego, że żadne środki nie uratują zniszczonego dzieła autora, który tworzył setki lat temu. I odpowiadać za te błędy przyjdzie przed minionymi i przyszłymi pokoleniami.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn