Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

ROSYJSKI FILM «GLANC» KONTYNUOWAŁ ANTYUKRAIŃSKĄ TRADYCJĘ

Слово Просвіти, №38 за 2007 рік

Taras KOWALSKI, Dmytro ZACHAREWYCZ W Ukrainie filmy zagraniczne wciąż są bardziej widoczne na dużym ekranie niż rodzime. W konsekwencji tematyka bliska i interesująca właśnie dla widza ukraińskiego znajduje się w twórczym podziemiu. Nie widać bowiem ukraińskich bohaterów filmowych, bliskich nam. Obcy zaś łatwo lekceważą nasze wartości, obrażają godność. Zaczęło się to za czasów ZSRR, a trwa do dziś. Kolejny przykład to dwie sarkastyczne wzmianki o Ukrainie w nowym filmie 70-letniego Andrieja Kончаłowskiego „Глянец”. Są to epizody o dziewczętach z agencji matrymonialnej. Jedna z nich wróciła z Kijowa, gdzie straciła „wygląd towarowy”, a drugą zmuszają do odrzucenia rodzinnych zasad moralnych pod groźbą powrotu do swojego dziadka w Połtawie. Co więcej, film jest profesjonalnie reklamowany, wszedł do dystrybucji 23 sierpnia — w przededniu Dnia Niepodległości. Andrej Kончаłowski — syn Siergieja Michałkowa i brat Nikity Michałkowa — przedstawił film o drodze „prostej krawcowej Gali z Rostowa” na okładkę błyszczącego magazynu i do małżeństwa z węglowym oligarchą. Galę gra żona reżysera Julija Wysocka, aktorka i prowadząca popularnego programu telewizyjnego „Jedim doma”. Zatem pierwszy „braterski” epizod. Agencja matrymonialna, która dostarcza wyzwolonych, zadbanych dziewcząt na „imprezy” oligarchów. Modelki pokazują swoje pięty właścicielce agencji: kolejny klient-miliarder uważnie przygląda się właśnie piętom… Nagle u jednej z modelek wykrywają zbyt grubą skórę albo wręcz odcisk… Nadzwyczajne wydarzenie! Dziewczynę „odrzucają” i wysyłają na pilne zabiegi. Ona zaś tłumaczy wady ciała: właśnie „wróciła z Kijowa”… Drugi epizod. Znów agencja. Ledwie pełnoletnia, niewinna dziewczyna odmawia wyjazdu do Wielkiej Brytanii do lorda, bo nauczył ją rodzinny dziadek z Połtawy: najpierw małżeństwo, potem bliskość. Cnotliwej blondynce o anielskiej twarzy radzą wrócić do dziadka w Połtawie. Lecz „Gala z Rostowa”, która pracuje jako sekretarka w tej samej agencji, rzekomo namówiła Ukrainkę, by pojechała do lorda bez zbędnych formalności. Czy reżyserowi, czy autorce scenariusza Duni Smirnowej chciałoby się jednak podziękować za wyrazisty obraz cnotliwej połtawianki. Bo inne dziewczęta z agencji są podobne do statystów, jakby kurczęta z Hawriłiwki… Film kończy się ślubem węglowego oligarchy Kolii Klimienki (cynicznego i przesyconego rozrywkami) z „Galą z Rostowa”. Bo Gala jest podobna do „gwiazdy” Hollywood, która zginęła w katastrofie samochodowej. A oligarcha zamówił sobie „kopię” tej gwiazdy za milion. Ostatnie kadry filmu: na miejskim wysypisku leży błyszczący magazyn z Galą na okładce. Cóż, widzieliśmy i gorsze?! Jeśli w rosyjskim filmie pojawia się bohater o nazwisku na „enko” — od razu wpada pod podejrzenie… Wspomniany wyżej Kolia Klimienko również jest podejrzany: prawie alkoholik, pociął sobie żyły butelką po szampanie… Wierzy się, że antyukraińska tradycja filmowa jest przemijająca. Choć jej przykłady pojawiają się nie tylko w rosyjskich filmach. Jak rozwiązać ten problem? Skupić się na odrodzeniu i pomnażaniu ukraińskich wartości — zarówno moralnych, jak i ekonomicznych. Podnieść ukraińskie kino — łącznie z krótkometrażowym, amatorskim, niskobudżetowym — do rangi programu narodowego. A ponadto — rozmawiać, dyskutować z zagranicznymi producentami filmów, z firmami dystrybucyjnymi.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn